All Chapters of Eski Kocamın Pişmanlığı: Chapter 91 - Chapter 100

Mobilya bakıyordum ama aklım başka yerdeydi. Yeni bir ev satın almıştım. Benim için kusursuzdu, tarzıma da uyuyordu. Sadeydi ama bir o kadar da sıcaktı. Harika bir semtteydi ve Noah'ın okuluna da daha yakındı. Görür görmez sevmiştim. Önceki evimizin aksine, Noah'ın oynayabileceği büyük bir arka bahçesi de vardı."Beni dinliyor musun sen?" diye sordu Letty, canı sıkılmış bir hâlde.Yeni evimin mobilyalarını seçmemde bana yardım ediyordu. Evi satın alalı üç gün olmuştu ama ev hâlâ tamamen boştu. Tanrı aşkına, daha yatağım bile yoktu. Yerde, derme çatma bir yatakta uyuyordum."Üzgünüm, Letty... Aklım çok dolu." diye özür diledim.Biri seni öldürmeye çalışırken, diğer şeyler ister istemez ikinci plana düşüyordu. Çocuğunun büyüdüğünü görecek kadar uzun yaşamak ve hayatta kalmaya çalışmak varken başka hiçbir şey o kadar önemli görünmüyordu.Ölümün kıyısından döndüğümü düşündükçe hâlâ tüylerim diken diken oluyordu. Biri evimi kasten ateşe vermişti. Beni diri diri yakmak istemişti. Böyles

"Buna inanmamı mı bekliyorsun? Sen her zaman ona takıntılıydın." dedi küçümseyerek. Buna karşılık homurdandım. "Asıl ona takıntılı olanın sen olduğu anlaşılıyor... Şimdi müsaadenle gitmem gerekiyor. Zaten yeterince vaktimi harcadın.""Seninle konuşmayı daha bitirmedim, kaltak."Onu görmezden geldim ama bir sonraki sözü beni olduğum yerde dondurdu."Yemin ederim, Ava, eğer çekip gidersen o piç oğlunu bulup bunların bedelini ona ödeteceğim. Sonuçta her şeyimi kaybetmemin bir diğer sebebi de o."Travis'in keskin bir nefes aldığını duydum ama söyledikleri zihnime bile ulaşmadı.Harekete geçerken ne yaptığımı düşünmedim bile.Bir anda dönüp onu ittim. Bir minibüse sertçe çarptı. Ön kolumu boynuna dayayıp onu minibüse kıstırdım ve nefesini kesmeye başladım.Aldığım öz savunma dersleri işe yarıyordu. Üstelik bir hafta önce silah taşıma ruhsatımı almıştım. Ethan, evdeki yangından sonra silahımı yanımda taşımamı tavsiye etmişti.Silahı çıkarıp şakağına doğrulttuğumda artık doğru düzgü

Onlara dönmeden önce kapıyı açtım. Altı el, dört elden iyiydi. Üstelik bazı parçalar oldukça ağır görünüyordu. Sadece benimle Ethan'ın taşımasındansa, üçümüzün birlikte taşıması çok daha kolay olurdu. "Böyle birbirinize bakmayı bırakıp bana yardım edecek misiniz?" diye sordum, ikisi de kılını kıpırdatmayınca.Rowan homurdandı ve ağır adımlarla bana doğru geldi. Ethan da kısa süre sonra onu takip etti."Peki, önce neyi taşıyacaksınız?" diye mırıldandım, ikisi de hâlâ ne yapacağını bilemez hâlde öylece durunca.Sinirlerimi bozmaya başlamışlardı. Gitmelerini istesem de ikisinin de kolay kolay gitmeyeceğinden emindim. Ama yardım etmeye de yanaşmıyorlardı. Bunun böyle olacağını bilseydim, birilerini tutar, işi onlara bırakırdım.Sonunda ilk harekete geçen Ethan oldu ve kanepenin bir ucunu tuttu. Rowan ise çenesini birkaç kez sıkıp gevşettikten sonra diğer ucunu kavradı.Hiç konuşmadan kanepeyi taşıyıp oturma odasına götürdüler. Ben de tek başıma rahatça taşıyabileceğim şeyleri seçip

Tamamen aklını kaçırmıştı. İnsanlar birbirlerini sevmeseler bile evli kalabilirlerdi, bu alışılmadık bir şey değildi ki. Dokuz yıl, Ava'yı sevmediğim gerçeğini değiştiremeye yetmezdi. Hele ki benimle yatmak için çevirdiği o numaradan sonra hiç değiştiremezdi."O hâlde Ethan'la çıkması konusunda neden bu kadar büyük tepki verdiğini bana açıkla." diye üsteledi."Sana zaten söyledim! Başka herhangi bir adamla çıksaydı umurumda bile olmazdı ama o polisle ilgili bir şeyler hiç doğru gelmiyor."Dönüp dolaşıp aynı şeyi konuşuyorduk ve bu beni gittikçe daha da öfkelendiriyordu. En azından beni anlayacağını düşünmüştüm ama belli ki anlamıyordu. Bunun yerine, Ava'ya karşı hislerim olduğu ve onu kıskandığım gibi saçma bir fikre kapılmıştı."Ava'nın dokuz yıl önce yaptığının yanlış olduğunu kabul eden ilk kişi ben olurum. Bunun yüzünden ona korkunç davrandık ama sarhoş olduğunu söylediğinde yalan söylemiyor da olabilir. Ya gerçekten doğruyu söylediyse?""Bu imkânsız.""Öyle mi? Hepimiz senin

"Hiçbir şey... Sadece sesini duymaya ihtiyacım vardı." diye cevap verdim; cümlenin sonunda sesim titredi."İyi misin, tatlım?" diye sordu. Sesinden endişelendiği belliydi.Çocukluğumdan beri bana söylediği bu sevgi sözcüğünü duyunca gülümsedim. "İyiyim. Sadece iş yüzünden biraz stresliyim. Hepsi bu.""Çok fazla çalışıyorsun. Bir tatile falan çıkman lazım. Sonuçta bunu karşılayamayacak durumda değilsin." diye kıkırdadı.Bir şeyleri yerinden oynattığını duydum, ardından tencere ve tavaların o kendine özgü sesi geldi. Bahse girerim kek yapıyordu. Kek yapmayı her şeyden çok severdi."İşler biraz sakinleşince tatile çıkacağım. Şu anda gerçekten çok fazla şey oluyor." diye yarı doğru bir cevap verdim.Yaklaşan felaket yüzünden o tatile hiçbir zaman çıkamayabilirdim. İyi bir insan değildim. Bunu biliyordum ama yine de bu her şeyin istediğim gibi gitmesi için dua etmeme engel değildi."Peki…" Sonunda pes etti. "Ama en azından bir hafta sonunu kendine ayır ve biraz dinlen. Sana iyi gelir