Semua Bab Eski Kocamın Pişmanlığı: Bab 71 - Bab 80

Yüzüme vuran sıcak ışıkla uyandım. İlk başta odama nasıl geldiğimi anlayamadım ama belime dolanmış ağır kol, olanları hatırlamamı sağladı.İçimde öyle büyük bir panik başladı ki… Ethan'ı uyandırmaktan korkuyordum. Şimdi uyanmasını istemiyordum. Hele ki sinirlerim bu kadar altüst olmuşken... Kafam karmakarışıktı. Mümkün olduğunca yavaş bir şekilde yataktan kalkıp uzaklaştım.Ethan uykusunda dönüp bir şeyler mırıldandı ama uyanmadı. Üzerime birkaç parça kıyafet geçirip komodinin üzerindeki telefonumu alırken derin bir nefes verdim.Sessizce kapıya doğru ilerledim. Kapının gıcırtısıyla hafifçe irkildim. Kalbim ağzıma gelmiş hâlde arkama baktım. Ethan'ı hâlâ yatakta görünce rahatladım.Çarşaf beline kadar inmişti ve son derece belirgin karın kasları ortaya çıkmıştı. Bir kolunu da yüzünün üzerine atmıştı. Yutkunma sesi eşliğinde odadan çıktım.Kendi evimde olmama rağmen merdivenlerden inerken utanıyordum. Bacaklarımın arasındaki sızı, Ethan'ın acımı dindirme işini ne kadar ciddiye aldı

RowanBir baloya hazırlanıyordum. Gitmek istediğim bir yer değildi ama yine de gitmek zorundaydım. Umut Vakfı'nın kurucusu, tüm bağışçılarına teşekkür etmek ve onları onurlandırmak için bu baloyu düzenliyordu. Ben de bağışçılarından biri olduğum için baloya davetliydim."Ne oldu, Brian? Meşgulüm." arayanın kim olduğunu kontrol ettikten sonra cevap verdim."Bayan Sharp'ın evinden aldığımız kan örneğinden DNA eşleşmesi elde etmeyi başardık." dedi, lafı dolandırmadan.Adını duymak, derin bir nefes almama neden oldu. Ona söylediğim son sözler hâlâ zihnimde yankılanıyordu. O kadar kırıcı şeyler söylememeliydim ama Emma'ya elini sürdüğü için öylesine öfkelenmiştim ki kendimi kaybetmiştim."Ee?" diye üsteledim, devam etmesini bekleyerek.Bunun iyi bir haber olmasını umuyordum. Tek istediğim Ava'nın davasını çözüp olanları arkada bırakmaktı."İyi bir haberim yok." diye cevap verdi ve bu sözleri duyunca homurdandım."Ne oldu?""Adamı teşhis ettik. 'Siyah Kobra' kod adını kullanıyor. Ki

İkisi de Letty'ye şaşkın ve öfkeli bir şekilde bakıyordu. Muhtemelen daha önce hiç kimse onlarla böyle konuşmaya cesaret edememişti. Emma ellerini yumruk yapmıştı. Öfkesi adeta dışarı taşıyordu."Bu kadarı yeter, Letty... Emma'yla böyle konuşmana izin veremem, o benim kız kardeşim. Ona saygı göstermiyorsan git buradan." diye hırladı Travis. Letty yalnızca Emma'ya baktı, ardından burun kıvırıp Travis'e döndü."Unutmuş olabilirsin ama Ava da senin kız kardeşin. Gerçi bunun senin için bir önemi yok, değil mi? Sonuçta onu aşağılayan ve ona bok gibi davranan insanların arasındasın." dedi ve ardından ayağa kalktı. "Seve seve giderim. Kendini dünyanın merkezinde sanan bir grup sefille geceyi geçirmektense evde oturmayı tercih ederim. Hepiniz midemi bulandırıyorsunuz.""Letty..." Travis yalvarırcasına seslendi, ses tonu bir anda değişmişti ama Letty çoktan arkasını dönüp gitmeye başlamıştı.Masa, onun çıkıp gitmesini izlerken sessizliğe bürünmüştü. Ancak fazla uzağa gidemedi. Bir koruma ta

"Mükemmel."Başka hiçbir şey söylemeden tabletini aldı ve üzerine bir şeyler yazmaya başladı."Hey!" diye söze girdi Emma. "Kingstone Teknoloji'nin sahibi Caleb Kingstone değil mi o? Ava'nın yanında ne işi var? Onu tanıyor mu?"Onun baktığı yöne baktım. Ava'nın yanındaki genç adama bakıyordu. Tanıdık gelmesine şaşmamalıydım.Kingstone Teknoloji yaklaşık iki yıl önce kurulmuştu. Caleb, şirketin en genç CEO'suydu ve şimdiden iş dünyasında kendine bir isim yapmıştı. Henüz yirmisindeyken bir başarı hikâyesine dönüşmüştü. Teknoloji ürünleri giderek daha fazla rağbet görüyor, bu da ülkenin önde gelen girişimcileri arasındaki yerini sağlamlaştırıyordu.Kendime güvenmiyor olsaydım, ülkenin en başarılı girişimcisi olarak sahip olduğum birinciliği elimden almasından endişelenebilirdim. Bu çocuk, diğer iş insanlarının çoğuna ciddi bir rakip olmuştu."Ah, evet... Umut Vakfı'nın destekçilerinden biri. Yetim… Ava onu kanatlarının altına aldı. Teknoloji konusunda bir dâhi olduğunu fark eden de

"Ne anlatmamı istiyorsun?""Her şeyi… Umut Vakfı'nı ve maddi açıdan hiçbir sıkıntının olmayışını... Neden seni küçümsememize izin verdin?"Öfkeyle başını çevirip bana baktı. "Peki, sana ne zaman anlatacaktım? Yanımda olmak istemiyordun, hatta uzun süre birlikte kalmamamızı sağlamak için elinden geleni yaptın."Ona bakakaldım. Ona bakakaldım. Kahverengi gözlerinde daha önce görmediğim bir şey vardı. Daha önce orada olmayan bir şey... Ama bir şeyin eksik olduğunu da hissedebiliyordum.Bahçeye doğru bakmayı sürdürerek konuştu. "Senin umurunda olur muydu ki? Hatırladığım kadarıyla, benimle ilgili hiçbir şeyi umursamıyordun."Bakışlarım bahçeye girip çıkan insanlara kaydı. Haklıydı. Ona karşı son derece soğuk davranmıştım. Hayatımı mahvettiğini düşündüğüm birinin ne yaptığı umurumda bile değildi.Ava'ya karşı kin besliyordum ve yıllarca ona bunu belli etmiştim. Her zaman iyi bir insan olmakla övünürdüm ama şimdi geriye dönüp baktığımda, tam bir pislik olduğumu kabul etmek zorundaydım.