All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 61 - Chapter 70

เวินหร่าน “เกือบจะหายดีแล้วค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยสั่งทันควัน “พรุ่งนี้มาทำงานที่บริษัท”ไม่รู้ว่าทำไม สองวันนี้ไม่ได้เจอเธอ เขาจึงกระสับกระส่ายไม่สบายตัวไปหมดทางฝั่งเวินหร่านเหมือนจะอึ้งไป “เร็วขนาดนี้เลย?”ซางเลี่ยรุ่ย “คุณหายดีแล้วไม่ใช่หรือ? ในเมื่อหายแล้วก็มาทำงาน”เขาอยากเจอเธอจะแย่แล้วเวินหร่าน “แต่... ฉันยังอยากพักต่อสักหน่อย... ประธานซาง ก่อนหน้านี้คุณเคยบอกว่าจะชดเชยวันหยุดที่ต้องทำโอทีคราวก่อนให้ฉันไม่ใช่หรือคะ?”ตอนนี้เธอยังไม่อยากเจอเขาและแผลที่เท้าของเธอก็ยังต้องพักฟื้นอีกหลายวันแววตาของซางเลี่ยรุ่ยฉายแววอดกลั้นวูบหนึ่ง “อืม”เวินหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณค่ะ ประธานซาง”เธอกำลังจะวางสาย ซางเลี่ยรุ่ยก็พลันเรียกเธอไว้ “เดี๋ยวก่อน”เขาทำใจจบบทสนทนากับเธอทั้งอย่างนี้ไม่ลงเวินหร่านสงสัย “ประธานซาง ยังมีเรื่องอะไรอีกไหมคะ?”จู่ ๆ ซางเลี่ยรุ่ยก็ถามขึ้นมาว่า “ตอนนี้สามีคุณอยู่ที่บ้านหรือเปล่า?”เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา ไม่เพียงแต่เวินหร่าน กระทั่งตัวเขาเองก็ยังตกใจเขาถึงกับถามเธอว่าสามีของเธออยู่ที่บ้านหรือเปล่า?เขาจะมาหาเธอหรือไงกัน?เวินหร่านหัวใจเต้นรัวข

เวินหร่านมองการกระทำของซางเลี่ยรุ่ยอย่างเหลือเชื่อบอสใหญ่ผู้สูงส่งอย่างเขากลับตีมึนอยู่บ้านเธอไม่ยอมกลับไปหรือนี่?เธอยังติดที่ตำแหน่งของเขา ไม่สะดวกจะไล่เขากลับไปตรง ๆ“ดึกขนาดนี้ คุณยังจะดื่มชาอีกหรือคะ?” เธออดถามไม่ได้ “ทำไม ไม่ได้งั้นรึ?” สายตาลุ่มลึกของซางเลี่ยรุ่ยกวาดมาทางเธอ ดูน่าเกรงขามแม้ไม่แสดงความโกรธเขาเป็นบอสใหญ่ แต่กลับ ‘ลดตัว’ มาเยี่ยมผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ อย่างเธอกลางดึกถ้าแค่ชาสักถ้วย เธอยังไม่ชงให้เขาก็ออกจะเสียมารยาทเกินไปหน่อยเวินหร่านกัดฟันพยักหน้า “ได้ค่ะ ย่อมได้อยู่แล้ว! คุณจะดื่มชาอะไรดีคะ?”ซางเลี่ยรุ่ย “ได้หมด ชาอะไรก็ได้”ในเมื่อเขาพูดขนาดนี้แล้ว เวินหร่านก็ได้แต่เข้าครัวไปชงชามาให้เขาแต่โดยดีเธอต้มน้ำเธอเอนหลังพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทำไมบอสใหญ่ถึงมาบ้านเธอกลางดึกแบบนี้? ทั้งยังรู้ว่าสามีของเธอไม่อยู่อีกด้วย?เขาคงไม่ได้กำลังสืบเรื่องเธออยู่หรอกนะ?แต่ผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ คู่ควรให้เขาลำบากสืบประวัติขนาดนี้ด้วยหรือ?น้ำเดือดแล้วเวินหร่านได้กลิ่นบุหรี่จาง ๆ โชยมาจากทางห้องรับแขกเธอหันศีรษะกลับไป ก่อนจะมองออกไปนอก

เวินหร่านปรับลมหายใจของตัวเองแล้วถอยออกไปอย่างมีมารยาทบางทีนี่อาจเป็นระยะห่างที่เหมาะสมระหว่างเธอกับซางเลี่ยรุ่ยก็เป็นได้พวกเขาเพียงแค่กลับเข้าสู่เส้นทางที่ควรจะเป็นเท่านั้นเอง……ช่วงค่ำ เวินหร่านมีนัดไปกินข้าวกับหลีลี่ เมื่อหลีลี่ได้รู้ว่าที่ผ่านมาเธอได้รับบาดเจ็บจึงไม่ได้มาทำงาน ก็แสดงความเป็นห่วงว่า “มิน่าล่ะหลายวันมานี้ถึงไม่เห็นเธอที่บริษัทเลย เธอได้รับบาดเจ็บที่เท้าทำไมถึงไม่บอกฉันล่ะ?”“ไม่ได้ร้ายแรงอะไร หายดีแล้ว” เวินหร่านส่ายหน้า ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “เธอพอจะรู้จักทนายที่เชี่ยวชาญคดีฟ้องหย่าบ้างไหม?”หลีลี่มีสีหน้าตกใจ “ทำไมเหรอ เธอคิดจะหย่า?”เวินหร่านตอบรับเสียงเบา “อืม”เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากที่เวินฉีพี่สาวแต่งงานแล้ว ฟู่จิ่งเฉิงคงจะถอดใจตอนนี้ดูท่าเธอคงเพ้อฝันไปเอง ในใจฟู่จิ่งเฉิงมีเพียงพี่สาวของเธอ ไม่เหลือที่ว่างให้คนอื่นตอนนี้เวินฉีแต่งงานแล้ว แต่ถูกสามีหมางเมิน เขากลับคิดว่าตัวเองมีโอกาสช่วงที่ผ่านมาคอยอยู่ข้างกายเวินฉี ยิ่งหนักข้อกว่าเดิมเสียอีกเวินหร่านไม่ได้เจอเขาพักใหญ่แล้วในเมื่อเป็นแบบนี้ ยังจะต้องรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาสองคนต่อไ

เวินหร่านปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด “ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”ฉินเยว่เชายิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ได้รบกวนครับ เป็นทางผ่านพอดี อีกอย่าง อารุ่ยก็อยู่บนรถด้วยเหมือนกัน”เขาไม่พูดถึงซางเลี่ยรุ่ยก็ยังดี พอได้ยินว่าซางเลี่ยรุ่ยก็อยู่บนรถ เวินหร่านยิ่งขึ้นรถไปด้วยไม่ได้เลย“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ”“หา? บอสใหญ่ก็อยู่ด้วยหรือ?” กลับเป็นหลีลี่เสียอีกที่รับฟังคำพูดของฉินเยว่เชาฉินเยว่เชาพูดเสริมทันที “นี่ก็คือรถประธานซางของพวกคุณ”หลีลี่อยากขึ้นแต่ก็ไม่กล้า “ไม่รบกวนประธานซางดีกว่ามั้งคะ?”ฉินเยว่เชา “ถ้าอย่างนั้นพวกคุณรบกวนผมแทนก็แล้วกัน ตอนนี้ถึงยังไงผมก็เป็นพี่เขยของหร่านหร่าน ถ้าปล่อยพวกคุณสองคนไว้ข้างทางโดยไม่สนใจไยดี กลับไปผมคงไม่รู้จะอธิบายกับพี่สาวคุณยังไงดี...”เขาเห็นว่าอ้างซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้ผลจึงได้แต่อ้างเวินฉีเวินหร่านพลันอึ้งไปไม่คิดว่าเขาจะรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของเวินฉีแล้วซางเลี่ยรุ่ยมองผ่านหน้าต่างรถมาทางฉินเยว่เชาที่กำลังคุยกับเวินหร่านและหลีลี่ด้วยสายตาลุ่มลึกไม่รู้เขาพูดอะไร เดิมเวินหร่านยังปฏิเสธ แต่แล้วกลับลังเลเล็กน้อย ในที่สุดก็ถูกฉินเยว่เชาโน้มน้าวจนยอมขึ้นรถเบาะหลังของรถโรลส

คิ้วฟู่จิ่งเฉิงพลันขมวดแน่น“ทำไมคุณถึงคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้? ฉีฉีต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะเป็นโรคกระเพาะ ผมไปดูแลแค่ไม่กี่วัน แค่นี้คุณก็ยังถือสา?”เวินหร่านยิ้มเยาะ “คุณเรียกแบบนี้ว่าดูแลแค่ไม่กี่วันหรือคะ? ฉันว่าคุณคงอยากติดหนึบอยู่บนเตียงผู้ป่วยของเธอใจแทบขาดมากกว่า?”หลังจากพี่สาวเข้าโรงพยาบาล เขาก็ไปโรงพยาบาลทุกวัน คิดว่าภรรยาอย่างเธอตายไปแล้วหรือไง?ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงยิ่งมืดครึ้มกว่าเดิม “คุณพูดอะไรของคุณ? ฉีฉีเป็นพี่สาวคุณนะ คุณดูหมิ่นผมได้ แต่ห้ามคุณดูหมิ่นเธอแบบนี้!”เวินหร่านถลึงตาใส่เขาอย่างเย็นชา “คุณเอาแต่ย้ำว่าเธอเป็นพี่สาวฉัน แต่ลองถามใจตัวเองดู คุณที่เป็นสามีของฉันเคยเห็นเธอเป็นพี่สาวของฉันด้วยหรือคะ? แม้แต่ตอนนี้ คุณก็ยังเรียกฉีฉีไม่หยุดปาก ทำเหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าคุณสนใจเธอแค่ไหนอย่างนั้นแหละ!”ใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงชะงักไปเล็กน้อยเขาแก้ตัวโดยสัญชาตญาณ “ผมกับพี่สาวคุณรู้จักกันมานานแล้ว เรียกเธอว่าฉีฉีก็เพราะความเคยชิน คุณอย่าคิดฟุ้งซ่านแล้วเดาสุ่มไปเองสิ!”เวินหร่านจ้องตาเขาอย่างเย็นชา “เป็นเพราะอะไรกันแน่ คุณรู้ดีอยู่แก่ใจ!”นัยน์ตาของฟู่จิ่