Semua Bab บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Bab 191 - Bab 200

“เวินหร่าน แกทำร้ายลูกชายฉันจนมีสภาพแบบนี้แล้วยังกล้ามุดหัวหลบหน้าไม่ยอมโผล่ออกมาอีกนะ! แกหลบได้ชั่วครั้งชั่วคราวแต่ไม่มีวันหลบไปได้ตลอดชีวิตหรอก เรื่องของลูกชายฉันแกต้องรับผิดชอบ!”แม่ของเหลียงเทียนหลงแผดเสียงด่าอย่างเดือดดาลพลางถลันเข้ามาตรงหน้าเธอ แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ได้รับแจ้งว่า เวินหร่านแทงลูกชายของเธอจนบาดเจ็บ เธอก็ตั้งใจจะบุกมาคิดบัญชีถึงที่บริษัทอยู่แล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะได้รับคำตอบว่าเวินหร่านไม่ได้มาทำงานเลยเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมควักเงินสินบนซื้อตัวเลขาคนหนึ่งในชั้นประธานบริหาร เพื่อให้คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเวินหร่านให้รู้ตลอดเวลาความจริงเมื่อวานนี้ที่เป็นวันแรกที่เวินหร่านกลับมาทำงาน เธอได้รับข่าวและเตรียมจะมาเอาเรื่องแล้วแท้ ๆ ทว่าในระหว่างทางที่จะมา บังเอิญได้รับแจ้งข่าวว่าเหลียงเทียนหลงลูกชายของเธอฟื้นคืนสติที่โรงพยาบาลพอดี เธอจึงรีบกลับรถและบึ่งตรงไปยังโรงพยาบาลอย่างไม่คิดชีวิต จนไม่มีเวลาปลีกตัวมาจัดการกับเวินหร่านแต่วันนี้ เธอตั้งใจบุกมาหาเรื่องเพื่อเอาผิดและตราหน้าเวินหร่านโดยเฉพาะการที่แม่ของเหลียงเทีย

ลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและทรงพลังของเขาพาดลงบนลาดไหล่ของเธอทันทีเวินหร่านกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณโชคดีที่เมื่อครู่เจียงฮ่าวช่วยไล่พนักงานคนอื่น ๆ ให้แยกย้ายไปหมดแล้วเธอจึงฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น รีบพยุงซางเลี่ยรุ่ยตรงไปยังห้องทำงานประธานของเขาทันที“ในห้องคุณมีกล่องปฐมพยาบาลไหมคะ?”หลังจากประคองให้เขานั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว เวินหร่านก็รีบมองหาข้าวของด้วยความร้อนใจ“อยู่ในลิ้นชักใต้ตู้ฝั่งนั้นน่ะ” ซางเลี่ยรุ่ยชี้นิ้วบอกทางเวินหร่านรีบวิ่งไปเปิดลิ้นชักนำกล่องปฐมพยาบาลออกมา แล้วเริ่มต้นลงมือทำแผลให้เขาอย่างรวดเร็วโดยมีซางเลี่ยรุ่ยนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนไปไหนสายตาคมลึกคู่ชวนฝันจับจ้องมองใบหน้าของเธอไม่ยอมละสายตาไปไหนเวินหร่านใช้ไม้พันสำลีชุบยาฆ่าเชื้อ ค่อย ๆ แต้มลงบนบาดแผลบริเวณโหนกแก้มและใบหูของเขาอย่างแผ่วเบาสีหน้าท่าทางของเธอช่างดูจดจ่อและจริงจังเธอขยับมือทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง“ทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ!”เวินหร่านทิ้งไม้พันสำลีชุบยาฆ่าเชื้อที่ใช้แล้วลงในถังขยะขยับตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะขอตัวลาเธอยังต้องรีบดิ่งไปสำนักงานเขต

เปลือกตาของเวินหร่านกระตุกวูบทำไมฟู่จิ่งเฉิงถึงโทรมาเอาป่านนี้เนี่ย?แปดสิบเปอร์เซ็นต์คงจะเป็นเพราะรออยู่ที่สำนักงานเขตนานจนร้อนใจแล้วแน่ ๆ แต่เธอเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าซางเลี่ยรุ่ยจะยอมปกป้องเธอจนได้รับบาดเจ็บทำให้ตอนนี้เธอกำลังปลีกตัวออกไปไม่ได้เลยเดิมทีเวินหร่านตั้งใจจะกดตัดสายทิ้งไปเสียคาดไม่ถึงว่าซางเลี่ยรุ่ยจะจู่โจมด้วยการงับเข้าที่ติ่งหูของเธอเบา ๆ เวินหร่านสะท้านไปทั้งร่างราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านผ่านผิวเรียวนิ้วบางจึงพลอยสะดุ้งตกใจจนสั่นระริกดันเผลอปัดไปโดนปุ่มรับสายเข้าเสียอย่างนั้น“ทำไมถึงยังมาไม่ถึงอีก?”เสียงบ่นกระพอดกระแปดของฟู่จิ่งเฉิงดังลอดออกมาจากปลายสาย ทำเอาทั้งเธอและซางเลี่ยรุ่ยถึงกับชะงักค้างไปพร้อมกันบนใบหน้าสวยของเวินหร่านพลันพาดผ่านความตื่นตระหนกตกใจในใจรู้สึกนึกเสียใจและร้อนรนยิ่งขึ้นไปอีกตั้งใจจะกดตัดสายทิ้งแท้ ๆ ทำไมถึงกลายเป็นกดรับสายไปได้ล่ะเนี่ย?วินาทีที่ซางเลี่ยรุ่ยได้ยินเสียงของฟู่จิ่งเฉิง นัยน์ตาก็มืดครึ้มลงในพริบตาสีหน้าล้ำลึกคาดเดายากยิ่งขึ้นไปอีกยากที่จะหยั่งรู้ได้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่ปฏิกิริยาแรกของ

หัวใจของเวินหร่านร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผาในจังหวะที่กำลังสับสนทำอะไรไม่ถูกนั้น ซางเลี่ยรุ่ยกลับยอมผละริมฝีปากออกไปเสียดื้อ ๆ ทว่าหน้าผากของเขายังคงแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ พร้อมกับหอบหายใจถี่กระชั้นเสียงดังนัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองตรงมาที่เธอเขม็ง แววตาเข้มข้นลึกล้ำเต็มไปด้วยความรุกไล่และความกระหายอยากที่จะครอบครองเวินหร่านถูกสายตาคู่นั้นจ้องมองจนหัวใจเต้นระรัว ใบหูร้อนผ่าวจนแทบไหม้แต่เธอก็ยังไม่ลืมว่ามีฟู่จิ่งเฉิงที่กำลังรอคอยคำตอบอยู่ที่ปลายสายจึงต้องพยายามฝืนรักษาสติและน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด“ไม่มีอะไร พอดีเมื่อกี้โดนแมลงสาบกัดเข้าตัวหนึ่ง ก็เลยตกใจน่ะ!”แมลงสาบที่เธออ้างถึงนี้ เห็นได้ชัดว่ากำลังเหน็บแนมซางเลี่ยรุ่ยอยู่กลาย ๆ นัยน์ตาของซางเลี่ยรุ่ยเข้มวับลงทันทีจู่ ๆ เขาก็โน้มตัวลงมาแล้วฝังเขี้ยวลงบนต้นคอขาวเนียนของเธอเข้าจริง ๆ หมับหนึ่งเวินหร่านเกือบจะหลุดอุทานออกมาเป็นรอบที่สองโชคดีที่เธอยั้งปากเอาไว้ได้ทันเวลาเธอส่งสายตาตัดพ้อต่อว่าถลึงมองใส่ซางเลี่ยรุ่ยครั้งนี้เขาต้องจงใจกลั่นแกล้งกันชัด ๆ !ผู้ชายสารเลวคนนี้!กล้าดีอย่างไรถึงมาฉวยโอกาสลวนลามเธอบ

ต่อให้จะอธิบายไม่เคลียร์ยังไงก็ต้องอธิบายอยู่ดีไม่ใช่หรือไงเวินหร่านไม่อยากจะต้องมาโดนข้อหาหนักอึ้งอย่างการไปยั่วอ่อยประธานในห้องทำงานกลางวันแสก ๆ หรอกนะทั้งหมดเป็นความผิดของเขาที่จงใจล่อลวงเธอก่อนแท้ ๆ “คุณปล่อยฉันนะ!”เวินหร่านดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยความโกรธ“ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ!”เธอกำหมัดทุบตีลงบนแผงอกของเขาด้วยความแค้นเคือง“ใครใช้ให้คุณแอบไปนัดเดตกับผู้ชายอื่นลับหลังผมกันล่ะ” ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วยุ่งเข้าหากัน“ฉันไปนัดเดตกับใครที่ไหนคะ?”เวินหร่านแทบจะพูดไม่เป็นภาษา อดไม่ได้ที่จะเถียงกลับไปว่า“อีกอย่าง ฟู่จิ่งเฉิงก็ไม่ใช่ผู้ชายอื่นที่ไหนซะหน่อย เขาเป็นสามีฉันนะคะ!”ในเมื่อเธอจะไปเดตกับสามีของตัวเองจริง ๆ มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาไม่ใช่หรือไงกัน?แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า?“สามีก็ไม่ได้เหมือนกัน” น้ำเสียงของซางเลี่ยรุ่ยเจือกลิ่นอายความหึงหวงเวินหร่านค้อนควับใส่เขาหนึ่งครั้ง “คุณก้าวก่ายเกินไปแล้วนะคะ!”เขาเป็นแค่บอสของเธอเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์มาถามไถ่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวอย่างการไปเดตกับสามีของเธอสักหน่อยทว่าซางเลี่ยรุ่ยกลับจ้องลึกเข้าไปใ