กลางอก ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกเบา ๆ เข้าให้เขาแสร้งกระแอมเบา ๆพยายามเบนสายตาของตนเองออกจากตัวเธออย่างสุดความสามารถ “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว เธอออกไปเถอะ”เขากลัวว่าหากให้เธออยู่ต่อ แล้วเธอยังยิ้มให้เขาแบบนี้ เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้และไม่ยอมให้เธอจากไป“ค่ะ!”เวินหร่านไม่ได้ใส่ใจท่าทีที่จู่ ๆ ก็เย็นชาขึ้นมาของเขาเธอหันหลังเดินออกจากห้องประธานไปด้วยความดีใจ……รอจนซางเลี่ยรุ่ยประชุมเสร็จก็ถึงเวลาเที่ยงแล้วเวินหร่านลงลิฟต์ไปชั้นล่างก่อน เตรียมจะไปรอเขาที่ข้างรถหรูใครจะคิดว่าพอเธอมาถึงลานจอดรถใต้ดิน ฝ่ามืออันรุนแรงก็ฟาดเข้าใส่เธอทันที“เพียะ!”เวินหร่านไม่ได้ตั้งตัว ใบหน้าถูกตบจนหันไปอีกทางความเจ็บแสบที่ใบหน้าทำให้สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วครู่เสียงโกรธแค้นอย่างสุดขีดของเวินฉีดังขึ้นข้างหู “เวินหร่าน นังแพศยา กล้าดียังไงมาอ่อยพี่เขย!”เวินหร่านกุมแก้มขวาที่โดนตบ หันไปมองเห็นสีหน้าดุร้ายของเวินฉี ราวกับอยากจะฉีกทึ้งเธอให้เป็นชิ้น ๆ“ฉันไม่ได้ทำ...” เธอแก้ตัวตามสัญชาตญาณแต่ยังพูดไม่ทันจบ เวินฉีก็ปารูปภาพหลายใบใส่หน้าเธอ“ยังกล้าเถียงอีกเหรอ? ถ้าไม่อยากให้ใครร
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
