บททั้งหมดของ บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

“พี่คะ หน้าพี่เลอะหมดแล้ว ฉันช่วยเช็ดให้นะคะ?”เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวในโรงเรียนนั้นที่ไม่รังเกียจเขาวินาทีนั้น ในใจของฟู่จิ่งเฉิงราวกับถูกเติมเต็มด้วยกระแสความอบอุ่นน่าเสียดายที่ตอนนั้นเขากำลังจะหมดสติไป จึงจำได้เพียงเค้าโครงร่างที่เลือนลางของเด็กหญิงคนนั้นเท่านั้นตอนที่เขาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเด็กหญิงคนนั้นพาเขาไปส่งที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนแล้วหลังจากนั้นเมื่อฟู่จิ่งเฉิงนึกย้อนกลับไป เขาก็จำได้เพียงว่าผ้าเช็ดหน้าที่ใช้เช็ดหน้าให้เขานั้นปักลายหมีสีรุ้งต่อมาเขาพบว่าเวินฉีมีผ้าเช็ดหน้าลายหมีเจ็ดสีรุ้งเหมือนกันทุกประการ อีกทั้งเขายังตรวจสอบมาแล้วว่าเวินฉีก็เคยเรียนที่โรงเรียนนั้นเช่นกันจึงปักใจเชื่อว่าเวินฉีคือเด็กหญิงในชุดกระโปรงสีเหลืองคนนั้นที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้“ฉีฉี ผมรักคุณ รักแค่คุณคนเดียว!”ฟู่จิ่งเฉิงแนบผ้าเช็ดหน้าไว้กับหน้าอกของตน หลับตาพึมพำอย่างเจ็บปวดว่า “ทำไมคนที่ผมแต่งงานด้วยถึงไม่ใช่คุณ?”……ไม่นานก็ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์เวินหร่านถูกหลีลี่คะยั้นคะยอ จึงเดินทางมาที่สนามม้าของฉินเยว่เชากับเธอเพิ่งจะลงจากรถ หลีลี่ก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเ

เวินหร่านถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดขี่ม้าสีแดงสดที่อยู่ในมือแต่เข็มขัดนี้ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรก็คาดไม่ดีเสียทีกำลังจะถามหลีลี่ว่าเธอคาดเป็นไหม ม่านประตูข้างหลังก็ไหววูบกลิ่นอายบุรุษที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของซางเลี่ยรุ่ย พัดพาเอาลมเย็นเข้ามาด้วยเวินหร่านไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกซางเลี่ยรุ่ยดันร่างติดกับผนังด้านหลังเสียแล้ว“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”เวินหร่านรู้สึกเพียงว่าสายตาของเขาในตอนนี้ดูคุกคามเหลือเกินเธอพยายามเอนตัวไปข้างหลังให้มากที่สุด เพื่อรักษาระยะห่างจากเขา“สนามม้าไม่ใช่บ้านคุณสักหน่อย…” เวินหร่านพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อนึกถึงท่าทีเย็นชาที่ซางเลี่ยรุ่ยมีต่อเธอในช่วงนี้ ก็ทำเอาเธอพูดคำพูดดี ๆ ไม่ออกเลยเดิมทีเธอไม่อยากมา แต่ฉินเยว่เชาส่งคนไปรับหลีลี่ที่บ้านแต่เช้า แล้วยังมารอเธอที่หน้าหมู่บ้านอีกหากเวินหร่านยังไม่ยอมมาอีก ก็ดูจะเป็นการไม่ไว้หน้าฉินเยว่เชาจนเกินไปอย่างไรเขาก็เป็นสามีของเวินฉีพี่สาวเธอ เธอไม่ควรทำให้เขาโกรธเคืองนัยน์ตาสีดำสนิทของซางเลี่ยรุ่ยลึกล้ำจนน่ากลัว “งั้นเหรอ? แต่คำพูดเดียวของผมก็ทำให้คุณเข้ามาไม่ได้แล้ว!”“คุณ!”เวิน

พูดจบก็ตบหลังม้าสีขาวตัวนั้นเบา ๆ “เสี่ยวไป๋เป็นม้าที่เชื่องที่สุดที่นี่ อยากลองขี่ดูไหมครับ?”เวินหร่านมองดูหลีลี่เพื่อนสนิทที่ขี่ม้าอย่างมีความสุขขนาดนั้น ก็รู้สึกอยากลองทำตามบ้างเธอกำลังจะพยักหน้าตอบตกลง เสียงของซางเลี่ยรุ่ยก็ดังมาจากด้านข้างพวกเขา“ฉันจะสอนเธอเอง!”เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง โดยสัญชาตญาณแล้วเธอไม่เต็มใจเดิมทีฉินเยว่เชาตั้งใจจะสอนเธอด้วยตัวเองแต่ในเมื่อซางเลี่ยรุ่ยเดินเข้ามาเสนอตัวเช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องปล่อยมือเขายังไม่เคยเห็นซางเลี่ยรุ่ยแสดงความเป็นเจ้าของกับผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน“งั้นฝากด้วยนะ!”ฉินเยว่เชาพูดจบก็เดินจากไปทิ้งเธอไว้กับซางเลี่ยรุ่ยเวินหร่านพลันมีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างบอกไม่ถูกเธออยากจะหนีไปให้พ้นกำลังหนักใจว่าจะหาข้ออ้างอะไรดีพลันได้ยินซางเลี่ยรุ่ยออกคำสั่งทันที “ขึ้นม้า!”เวินหร่านลังเลเล็กน้อย “เอาอย่างนี้ไหมคะ ฉันไม่เรียนแล้วดีกว่า?”ให้บอสใหญ่มาสอนเธอด้วยตัวเอง เธอรู้สึกแปลก ๆ พิกลซางเลี่ยรุ่ย “คุณจะขึ้นไปเอง หรือจะให้ผมช่วย?”ใบหน้าสวยของเวินหร่านแข็งทื่อจำต้องกัดฟันสู้ เหยียบโกลนแล้วพลิก

ซางเลี่ยรุ่ยทิ้งประโยคหนึ่งไว้ แล้วก้าวเท้ายาว ๆ จากไปแต่เขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็พบว่าเวินหร่านไม่ได้เดินตามมาเขาหันกลับไปมอง ก็เห็นเธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูก“ประธานซางคะ หรือว่าคุณ... กลับไปก่อนดีไหมคะ? ฉัน...” เวินหร่านฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนเธอยังพูดไม่ทันจบ ซางเลี่ยรุ่ยก็หมุนตัวกลับมาแล้วเขาโน้มตัวลง แล้วช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวอุ้มเจ้าสาว!เวินหร่านมองเขาด้วยความตะลึง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อซางเลี่ยรุ่ยอุ้มเธอแล้วก้าวเท้ายาว ๆ เดินไปยังนอกสนามม้าเวินหร่านพิงอยู่บนแผงอกของเขา พยายามรักษาระยะห่างจากเขาโดยสัญชาตญาณแต่เพียงเธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้าอันงดงามก็เฉียดกับคางของเขา แนบชิดจนเกินบรรยายสองมือของเธอค่อย ๆ กำแน่นเป็นหมัด......ซางเลี่ยรุ่ยอุ้มเธอขึ้นรถเวินหร่านขยับไปที่หน้าต่างรถอีกฝั่งทันที เพื่อรักษาระยะห่างจากเขาไม่นานคนขับรถก็สตาร์ทรถเงามืดจากเหตุการณ์ขี่ม้าเมื่อครู่ยังคงติดค้างอยู่ในใจของเวินหร่านไม่จางหายเธอจับราวเกาะไว้แน่น ไม่กล้าขยับตัวมั่วซั่วกลัวว่ารถคันนี้จะเกิดอาการกระแทกขึ้นมาด้วยระหว่างขับแต่การขี่ม้าเมื่อค

เธอพร่ำบ่นลูกชายต่ออีกหน่อย พูดจนเกือบจะทำให้ตัวเองโกรธจนโรคหัวใจกำเริบขึ้นมาจริง ๆโชคดีที่ซางหยวนปรากฏตัวขึ้นมาช่วยสถานการณ์ไว้ได้ทันเวลา เถาอวี้หลิงจึงฝืนใจยอมตกลงว่าจะปล่อยลูกชายไปก่อนชั่วคราวเมื่อหลอกล่อแม่ไปได้แล้ว ซางหยวนก็เดินมาตรงหน้าซางเลี่ยรุ่ย น้องชายของเธอ “ฉันบอกเลยนะว่าเรื่องสำคัญในชีวิตของตัวเองน่ะ ให้ใส่ใจบ้าง อย่าเอาแต่ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงอยู่เลย”ซางเลี่ยรุ่ยเลิกคิ้วตอบโต้ “เรื่องสำคัญในชีวิตของพี่เองยังแก้ไม่ได้เลย ยังมีหน้ามาสอนผมเหรอ?”“นาย!” สีหน้าของซางหยวนเปลี่ยนไปน้องชายคนนี้ช่างพูดจี้จุดเสียจริงเธอถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด “พูดจริง ๆ นะ นายน่ะไม่สนใจผู้หญิงเลยหรือไง? ถ้าใช่ก็รีบ ๆ สารภาพกับแม่ไปซะ จะได้ให้แม่ตัดใจจากเรื่องนี้สักที”ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่เคยเห็นน้องชายคบหาดูใจกับผู้หญิงคนไหนเลยเมื่อเทียบกับลูกหลานตระกูลดังคนอื่น ๆ ที่มักจะใช้ชีวิตเสเพล เปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วซางเลี่ยรุ่ยน้องชายของเธอนั้น ดูจะไร้ความต้องการมากจนเกินไปแม้แต่เธอที่เป็นพี่สาวยังเริ่มสงสัยว่า ตกลงเขาไม่ชอบผู้หญิงจริง ๆ หรือเปล่า?“พี่ครับ พี่คิดมากไ