Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

Sesim beni bile şaşırttı.Ne kadar düz, ne kadar soğuk çıktığı."Kararımı çoktan verdim," dedim.Tartışmaya yer bırakmadan.Yüzünden bir acı geçti ama hızla öfkeye dönüştü."Böyle bir şey yapacağını biliyordum. Bu yüzden babama patronu aramasını söyledim," diye devam ettim.Babam kabul etti.Güçlükle yutkundum."Bu sabah itibarıyla yeni bir düzenleme var. Rus prensesiyle evlenme teklifi. Kan dökülmesini bitirecek. Hayatları kurtaracak. Babam gibi insanların istediği şey bu. Ve belki... belki sen de bunu istiyorsun.""Onu kabul etmelisin," dedim. "Onunla evlen. İyi bir anlaşma."Bana sanki beni tanımıyormuş gibi baktı."Ruslar da batsın," diye tersledi. "Anlaşmalar da batsın. Hiçbirini umursamıyorum. Ben seni umursuyorum. Tek istediğim sensin. Hep öyleydin, Ariella."Kıpırdamadım."On sekizime bastığın an seninle evlenmeliydim," dedi, sesi kırılarak. "Seni o düğün resepsiyonunda gördüğüm saniye biliyordum. Ve o gece bahçede... yalnızca ikimiz varken... biliyordum. Hemen ora

Asherİçindeydim ve bu his inanılmazdı.Dünyadaki en güzel histi.Beni bedenine her kabul edişinde bunun bana nasıl hissettirdiğine hâlâ inanamıyordum. Çünkü yaşadığım haz, her seferinde yeniden doğuyormuş gibi geliyordu.Buraya neden geldiğimi bile unutmuştum.Ailesinin evine gelmiş, pencerenin açık olmasından faydalanıp içeri girmiştim. Orada ne yaptığımı ben bile bilmiyordum.Luca beni vazgeçirmeye çalışmıştı. Buraya gelmeme izin vermeyeceğini biliyordum. Bu yüzden ona yalnızca eve gidip öfkemi uyuyarak atacağımı söyledim.Ama yapamadım.Buraya geldim.Evinin dışında kaldım.Sadece evi izledim.Sonunda buna dayanamadım ve içeri tırmanmaya karar verdim.Belki babası evde değilken, annesiyle babası ortalıkta yokken gerçekten konuşabilirdik. Çünkü dün sahil evinden ayrılırken beni anladığını sanmıştım.Aynı noktada olduğumuzu sanmıştım.Sonra eve gittim ve o iğrenç, aptal, lanet babam bana artık onunla nişanlı olmadığım haberini verdi.O kadar öfkelendim ki neredeyse dün

Geri döndüğümde parmaklarımı omurgasının narin kıvrımında gezdirdim.Dokunuşum sahipleniciydi.Uzun sürdü.Sonra onu nazikçe sırtüstü çevirdim.Gözleri benimkilerle buluştu.Genişlemiş, savunmasızdı.Bakışlarım aşağı kaydı.Birlikteliğimizin, uyluklarına bulaşmış izlerini gördüm.Göz temasını hiç kesmeden bacaklarının arasına diz çöktüm.Bedeninde hafif bir gerilim belirdi.Kafası karışmıştı.Dudaklarımda karanlık bir gülümseme oluştu.İçimde ilkel bir tatmin kıvrılıyordu.Öne eğilip onu tattım.Sıvılarımızın karışımı, paylaştığımız şeyin güçlü bir hatırlatıcısıydı.Donup kalmıştı.Tamamen hareketsizdi.Parmaklarım iç uyluğunda yukarı doğru ilerledi, girişinin çevresinde dolaştı.Kasılıp kaldı.Dudaklarından küçük bir soluk kaçtı.Canı yanıyordu.Benim izimi taşıyordu.Bir parmağımı içine kaydırdım; bana ait olana sahip çıkar gibi.Utanç yanaklarını renklendirdi.Bu renk hem hoşuma gidiyor hem de beni öfkelendiriyordu.Sakin biçimde parmağımı geri çektim.Tadı

"Haklısın. Seni kullandım..."Derin bir nefes aldım ve gözlerimi kapattım.Beni göremediğini biliyordum ama bunu yapmalıydım."Yani, kim kullanmaz ki? Patronun oğlusun. Sıradaki varis olacaksın. Her şeye sahipsin. Benim ailem ise hiçten geliyor. Ve senin ilgine sahip olmanın... ne kadar küçük olursa olsun... benim için harikalar yaratacağını biliyordum. Ailem için harikalar yaratacağını. Babam için harikalar yaratacağını."Devam ederken sesime soğukluğu zorla yerleştirdim."Düğünden önce babama yakında terfi verecektin, değil mi? Vermek zorundaydın. Düşük rütbeli bir askerle akraba olamazdın, bunu biliyorum."Derin bir nefes alıp devam ettim."Ben seni senin beni sevdiğin kadar sevmedim. Bana yaptıklarını, ailem için yaptıklarını sevdim. Yakışıklıydın, cömerttin ama seni hiç sevmedim. Ve ben sadece... Nişanımızı, düğünümüzü düşündüğümde, bu çok fazla geliyordu, tamam mı? Hayatım boyunca rol yapamam. Yapamam. Bu yüzden sana gerçeği söylemeye karar verdim. Gerçekten sevdiğim, gerç

Annem artık açık açık ağlıyordu.Ben ise orada öylece duruyor, ne yapacağımı bilemiyordum.Bunu hiç beklemiyordum."Neden?" diye yavaşça, dikkatle sordum.Ona inanmıyordum."Senin bunu yapabileceğini düşünmüyor. Yapmanı da istemiyor. Hepimizin hayatını tehlikeye atmaya karar verdi," dedi, gözyaşlarını silerek. "Şu an çalışma odasında. Bizi buradan çıkarmak için plan yapıyor, sahip olduğu bütün bağlantıları devreye sokuyor."Yüzünü yeniden sildi.Bu kez daha sertçe."Ariella, hayatta kalamayacağız. Yapamayız. Hayatta kalamayacağız. Mafyadan kimse kaçamaz."Gözlerimin tam içine baktı.İçimde bir şey kırıldı."Beni dinle, Ariella. Git, babanla konuş. Mafyadan kimse kaçamaz. Kimse kurtulamaz. Ölümümüz de... zor olacak. Kötü olacak. Bizi ibret olsun diye örnek gösterecekler. Herkese uyarı olacağız."Burnunu çekti, kendini toparlamaya çalıştı.Ya da en azından toparlanıyormuş gibi görünmeye."Kendini düşün. Bebeğini düşün."Burnunu bir kez daha sildi.Yüzü solgundu, gözleri k