All Chapters of Mafya Patronunun Sahiplendiği Kadın: Chapter 81 - Chapter 90

Asher geldiğinde gülümsemeyi taklit etmek zorunda kalmadım. Mutluymuş gibi davranmama da gerek yoktu; çünkü gerçekten mutluydum.Onu özlemiştim.Derinden.Çaresizce.İçimde kabaran duygular çıplaktı, gerçekti.Annem odadan çıktıktan sonra aşağıda onu beklemiştim. Yerimde duramayacak kadar huzursuzdum. Arabası giriş yoluna girer girmez bir an bile tereddüt etmedim. Ön kapıyı açıp ona doğru koştum.Tam zamanında arabadan indi ve beni kollarının arasına aldı. Sanki onu asla bırakmak istemiyormuşum gibi kendimi ona sardım. Beni beklediğimden daha sıkı tuttu; sanki bu ana en az benim kadar onun da ihtiyacı vardı.Duygularım öyle ağır bastı ki ağladım.Kollarındayken her şey yok oldu. Seçimleri ya da kararları düşünmek zorunda değildim. Hemen köşede beni bekleyen kalp kırıklığını da düşünmek zorunda değildim. Önemli olan yalnızca buydu; bu an, bu adam, bu histi.Onu görmeyeli neredeyse bir ay olmuştu. Yeniden yanında olana kadar onu ne kadar özlediğimi fark etmemiştim. Asher’la olma

Bunu yapmalıydı.Harikaydı.Bacaklarımın arasına indi. Güçlü, sıcak bedeninin üzerimdeki hissini severek bacaklarımı hiç tereddüt etmeden ona açtım. Ellerini iki göğsümün üzerine koydu, hafifçe sıktı. Gözlerini benden hiç ayırmadı; ben de gözlerimi ondan ayırmadım.Bu adamın bana dokunuşunu izlemek, içimdeki ihtiyacı karmakarışık bir hâle getiriyordu.Göğüslerimi nazikçe yoğururken meme uçlarıma öpücükler, yalamalar ve emişlerle özen gösterdi. Sonunda nefes nefese kalmıştım.Düşünmeden bacaklarımı ona doladım, sürtünmeye ihtiyaç duyarak merkezimi karnına bastırdım. Islaklığım sert kaslarını kapladı ve Asher’ın boğazından alçak bir ses çıkmasına neden oldu.Gözlerinde zaferle açlık parladı.Ağzı göğüslerimle daha da hararetle ilgilenirken, boşalma ihtiyacı beni neredeyse aklımdan ediyordu. Kendimi neredeyse çaresizce Asher’ın karın kaslarına sürtmeyi sürdürdüm ama yetmiyordu.Hiç ama hiç yetmiyordu.Daha fazlasına ihtiyacım vardı ama bunu nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum.Boğaz

AsherAriella kollarımda uyurken ona baktım. Onu nasıl bütünüyle, çaresizce kendime aldığımın ardından bedeni benimkine yaslanmıştı; yumuşak, sıcacık ve bitkindi.Dudaklarımın kenarında beliren gülümsemeyi engelleyemedim.Bir düşününce...Ölebilirdim.Onu kaybedebilirdim.Ve onu kendime bu kadar yakın tutmanın, ona böyle sarılmanın, içimdeyken onu öylesine derinden hissetmenin nasıl bir şey olduğunu asla bilemeyebilirdim. Sanki kalplerimiz aynı ritimde atıyormuş gibi.Bir daha kendimi asla böyle bir duruma sokmayacaktım.Onu bir daha böyle görememek pahasına bile olsa, asla.Yine de aklımdan bir türlü atamadığım bir şeyi kabul etmem gerekiyordu.Değişmişti.Bunun bir günde mi olduğunu, yoksa yavaş yavaş olup benim fark etmekte geç mi kaldığımı bilmiyordum.Ama artık fark ettiğime göre...Bunu görmezden gelmem imkânsızdı.Bazı anlarda gözleri bulanıklaşıyordu; gülümsemesinin ardında bir hüzün saklı gibiydi. Bazen sözlerinde tereddüt oluyor, beni öpüşünde ya da bana dokunuş

AriellaAsher’ın yüzünde, daha önce hiç görmediğimden daha vahşi bir öfke parladı.Bu gerçek bir hiddetti.Ve ilk kez bana yönelmişti."Korunaklı bir hayat yaşadın, Ariella. Sözünü bozarsan neler yapabileceğim hakkında hiçbir fikrin yok. Sertleşmiş adamlar bana hayır dedi. Ama sonunda bütün sırlarını verdiler... O yüzden her ne yapıyorsan bırak da bana gerçekten neler olduğunu anlat.""O zaman yapman gerekeni yap," diye çıkıştım. "Ayak parmaklarımı kesip bana yedir. Beni döv, yak, kes..."Tepkim üzerine yine güldü ama bu gülüşte zerre kadar neşe yoktu.Boş bir gülüştü.İnanamayan bir gülüş.Elini yüzünde gezdirirken sertçe nefes verdi."Ciddi misin?" diye sordu, nefesi kesilmiş gibi. "Bütün günü birlikte geçirdik... Az önce seviştik."Bir an volta attı, sonra yüzünü yeniden ovuşturdu."Tamam, şu an ne halt olduğunu bana açıklayabilir misin? Çünkü ben hiçbir şey görmüyorum. Hiçbir şey anlamıyorum."Gözleri benimkilere kilitlendi.Ve gördüm.Kafa karışıklığını.Acıyı.İn

Yatak odama gittim, kapıyı çarparak kapattım ve çantamı yere fırlattım.Sonra yatağa tırmanıp battaniyeyi üzerime çektim.Sanki battaniye bir şekilde her şeyi dışarıda bırakabilirmiş gibi.Zihnim yaşanan her şeyle yarışıyordu.Yaptıklarımla.Geri alamayacaklarımla.Sonra kapı gıcırdayarak açıldı.Başımı kaldırdım ve annemin içeri girdiğini gördüm.Ona baktım."Ne istiyorsun?""Ses tonuna dikkat et," dedi sertçe ve kapıyı arkasından kapattı.Yatağın kenarına yürüyüp oturdu.Sonunda konuşmadan önce aramızdaki sessizlik uzayıp gitti."Patron, eve döner dönmez aranması için özel talimat vermişti."Bir şey söylemedim."Baban onu aradı," diye devam etti. "Ona söylediklerini anlattı. Asher’dan ayrıldığını söyledi. Patron, Asher’la kendisinin konuşacağını ve ardından bize geri döneceğini söyledi. Yani şimdi..."Duraksadı."Bekliyoruz."Ben hâlâ tek kelime etmeyince alçak sesle ekledi:"Gerçekten yalan söylemiyor olmanı umuyorum, Ariella. Çünkü nelerin tehlikede olduğunu bili