جميع فصول : الفصل -الفصل 27

Gracias Ang mga araw na sumunod ay puno ng mga pagparito-at-pagparoon, ng mga pagbisita, ng mga pagsubok. Ipinapakilala niya sa akin ang mga pangalan: mga pamilyang una kong naririnig, mga mukhang tila nasa lahat ng dako at wala saanman. Ipinapaliwanag niya kung bakit dapat silang naroroon, gumuguhit ng mga alyansa sa isang di-nakikitang mapa na hindi ko pa nakita kailanman. Kung minsan, hinahawakan niya ako sa kamay at ipinapakita kung paano ilihis ang isang tanong, kung paano ngumiti nang hindi ibinibigay ang isang bahagi ng sarili. Ginugulat niya ako. Sa kanyang pagbibigay-pansin sa detalye — sa paraan ng paghahanda niya ng isang silya para sa aking ina kung sakaling dumating ito, sa paggigiit na magkaroon ng isang silid na nakalaan para sa mga babaeng maglalakbay nang mag-isa. Ang kanyang pagkamaingat ay hindi malamig: ito ay isang lambat, isang paraan ng pag-asam sa mga kahinaan. At ako, ako ay nasasanay sa ideya na m

InèsPagkaraan ng ilang araw, ang hangin ay nagbabalik ng isang mapanlinlang na lambing. Ang araw ng taglagas ay sumasala sa mga bintana ng apartment, gumuguhit ng mga ginintuang guhit sa sahig na kahoy. Nasa kusina ako nang pumasok ang aking ina, ang amerikana ay bahagyang basa pa ng ambon, ang mukha ay buhay na buhay sa isang pinipigil na kasabikan.— Inès, mahal, mayroon ka bang isang minuto? sabi niya habang inilalapag ang kanyang bag sa mesa.Ibinaba ko ang aking tasa, nakikinig. Ang kanyang tinig ay nagkakanulo ng isang bagay na apurahan.— May magaganap na isang kaganapan, anunsyo niya habang umuupo. Ang kasalan... ni Ezran Veyrhal.Ang pangalan ay bumagsak na parang isang bato.— Kailan? tanong ko.— Sa loob ng isang linggo. Isang malaking pribadong salon, mga panauhing maingat na pinili.Isang malamig na agos ang dumaloy sa akin.— Hindi tayo imbitado? nauutal kong sabi.Umiling ang aking ina, isang masamang ngisi sa gilid ng kanyang mga labi.— Siyempre hindi. Wala tayo sa k

GRACIAAng musika ay lumambot, na para bang yumuyuko ito sa harap ng sandali. Ang bulong ng mga pag-uusap ay humuhupa, ang mga tawa ay naghihiwa-hiwalay sa ginintuang hangin, nakabitin. Isang tahimik na paghihintay ang nananahan. Nararamdaman ko ito bago pa man ito magsimula. Isang tensyong halos elektrikal ang nanginginig sa ilalim ng mga parol.Si Ezran ay tumayo.Sa isang simpleng kilos, siya ay umayos ng tindig, at bigla na lang, ang mundo ay tumigil. Ang mga tingin ay nagtagpo. Ang mga pag-uusap ay namatay. Isang aura ang nananahan, nadarama. Wala pa siyang sinasabi, at gayunpaman, ang buong kapulungan ay nakaluhod na sa anino ng kanyang presensya.Tumayo rin ako, ang mga binti ay bahagyang nanginginig. Ang aking damit ay umuuga sa aking hakbang tulad ng isang sinag ng buwan. Ang aking mga kamay ay bahagyang dumadampi sa tela, isang simpleng kilos upang pigilin ang kaguluhang dumadaloy sa akin.Isang tingin ang

INÈSTinititigan ko ang hagdanan kung saan sila naglaho, ang elegante at ginintuang kurbang iyon, at gusto kong sumigaw. Na itaob ang mga mesa, na punitin ang mga walang kuwentang kuwintas na ilaw na nagbibihis sa bulwagan na para bang kinukutya ako. Ngunit ako'y nakangiti pa rin, laging nakangiti, dahil iyon ang inaasahan nila mula sa akin. Ngumiti. Kuminang. Magpakitang-tao.Ang mga palakpakan ay huminto, pinalitan ng musika, magaan, matamis, nakakainis. Ang mga pag-uusap ay nagpapatuloy, masigla, puno ng paghanga para sa kanila. Para sa kanya. Ang mga tingin ay kumikinang, sumasalamin sa mga lustre na nakabitin sa kisame, samantalang ako, ako'y nalulunod sa karangyaang ito na naging mapang-api.Inubos ko ang aking baso sa isang tuyong lagok. Ang alkohol ay sumunog sa aking lalamunan, umakyat sa aking ulo, mas mapait kaysa sa nararapat. Nararamdaman ko si Marius sa aking tabi, nakapako, matigas, tahimik. Ni hindi niya ako hinahap