تسجيل الدخولINÈSTinititigan ko ang hagdanan kung saan sila naglaho, ang elegante at ginintuang kurbang iyon, at gusto kong sumigaw. Na itaob ang mga mesa, na punitin ang mga walang kuwentang kuwintas na ilaw na nagbibihis sa bulwagan na para bang kinukutya ako. Ngunit ako'y nakangiti pa rin, laging nakangiti, dahil iyon ang inaasahan nila mula sa akin. Ngumiti. Kuminang. Magpakitang-tao.Ang mga palakpakan ay huminto, pinalitan ng musika, magaan, matamis, nakakainis. Ang mga pag-uusap ay nagpapatuloy, masigla, puno ng paghanga para sa kanila. Para sa kanya. Ang mga tingin ay kumikinang, sumasalamin sa mga lustre na nakabitin sa kisame, samantalang ako, ako'y nalulunod sa karangyaang ito na naging mapang-api.Inubos ko ang aking baso sa isang tuyong lagok. Ang alkohol ay sumunog sa aking lalamunan, umakyat sa aking ulo, mas mapait kaysa sa nararapat. Nararamdaman ko si Marius sa aking tabi, nakapako, matigas, tahimik. Ni hindi niya ako hinahap
INÈSAng bulwagan ay nanginginig pa sa mga palakpakan, ngunit sa akin, ang lahat ay walang laman ang tunog. Isang mabigat na kawalan, tulad ng isang nakasarang silid kung saan tila kapos ang hangin. Ang champagne ay bumubula sa aking baso, ngunit wala na akong ganang uminom. Ang mga tawa ay pumuputok sa aking paligid, matining, agresibo, tulad ng mga kutsilyo sa salamin. Ang mga tingin ay kumikinang, sumasalamin sa mga ginintuang lustre na nakabitin sa kisame... maliban sa akin.Nandiyan ang aking ngiti gayunpaman, nakapako, perpekto, tulad ng iginuhit ng hindi nabuburang tinta. Ang aking mga labi ay pula, perpektong nakakurba, ngunit nararamdaman ko ang paninigas sa aking panga, sa ilalim ng pulbos, hanggang sa aking mga sentido.Siya.Siya, sa kanyang malambot na damit, ang telang iyon na sumasalo ng liwanag sa bawat hakbang, na para bang sadyang ginawa ito para sa kanya lamang. Siya, na ang pagtataas ng ulo ay naging tulad
GRACIAAng musika ay lumambot, na para bang yumuyuko ito sa harap ng sandali. Ang bulong ng mga pag-uusap ay humuhupa, ang mga tawa ay naghihiwa-hiwalay sa ginintuang hangin, nakabitin. Isang tahimik na paghihintay ang nananahan. Nararamdaman ko ito bago pa man ito magsimula. Isang tensyong halos elektrikal ang nanginginig sa ilalim ng mga parol.Si Ezran ay tumayo.Sa isang simpleng kilos, siya ay umayos ng tindig, at bigla na lang, ang mundo ay tumigil. Ang mga tingin ay nagtagpo. Ang mga pag-uusap ay namatay. Isang aura ang nananahan, nadarama. Wala pa siyang sinasabi, at gayunpaman, ang buong kapulungan ay nakaluhod na sa anino ng kanyang presensya.Tumayo rin ako, ang mga binti ay bahagyang nanginginig. Ang aking damit ay umuuga sa aking hakbang tulad ng isang sinag ng buwan. Ang aking mga kamay ay bahagyang dumadampi sa tela, isang simpleng kilos upang pigilin ang kaguluhang dumadaloy sa akin.Isang tingin ang
GraciasAng gabi ay bumagsak na parang isang kurtinang pelus sa siyudad. Ang langit, puspos ng mga bituing bahagya nang makita, ay tila pumipigil ng hininga, nakabitin sa pagitan ng pangako at katahimikan. Ang bahay, na naliligo sa isang ginintuang liwanag, ay humuhugong pa sa mga huling paghahanda, ngunit ang lahat ay malambot, kontrolado, halos hindi totoo. Tila isang eksenang nakapako, naghihintay sa kanyang pangunahing akto.Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin ng budoir. Ang damit ay naroon, nakasabit, hindi gumagalaw tulad ng isang mabait na multo. Ang kanyang kulay na puting marumi ay nagkakaroon ng isang anyong ivory sa ilalim ng mga repleksyon ng mga lampara. Walang mga palamuti. Walang marangyang kislap. Ito ay dumadausdos tulad ng isang kumpidensya sa mannequin. Isang purong tabas lamang, walang artipisyo. Sa oras na ito, ang pagpiling ito ay tila mas tama sa akin. Sa gabi, ang katapatan ay may mas matimbang na bigat.May
InèsPagkaraan ng ilang araw, ang hangin ay nagbabalik ng isang mapanlinlang na lambing. Ang araw ng taglagas ay sumasala sa mga bintana ng apartment, gumuguhit ng mga ginintuang guhit sa sahig na kahoy. Nasa kusina ako nang pumasok ang aking ina, ang amerikana ay bahagyang basa pa ng ambon, ang mukha ay buhay na buhay sa isang pinipigil na kasabikan.— Inès, mahal, mayroon ka bang isang minuto? sabi niya habang inilalapag ang kanyang bag sa mesa.Ibinaba ko ang aking tasa, nakikinig. Ang kanyang tinig ay nagkakanulo ng isang bagay na apurahan.— May magaganap na isang kaganapan, anunsyo niya habang umuupo. Ang kasalan... ni Ezran Veyrhal.Ang pangalan ay bumagsak na parang isang bato.— Kailan? tanong ko.— Sa loob ng isang linggo. Isang malaking pribadong salon, mga panauhing maingat na pinili.Isang malamig na agos ang dumaloy sa akin.— Hindi tayo imbitado? nauutal kong sabi.Umiling ang aking ina, isang masamang ngisi sa gilid ng kanyang mga labi.— Siyempre hindi. Wala tayo sa k
Gracias Pinag-iisipan ko ang kanyang mga salita. Isang imahe ang bumabalik: ang toreng salamin, ang mga empleyadong natigilan sa aming pagdaan, ang mga tinging sumusukat. Nabayaran ko na ang presyo ng isang ipinataw na pagiging nakikita; ang perspektibong kusang magdagdag pa nito ay sumusugat sa akin. At gayunpaman, isang mas pragmatikong bahagi sa akin ang nakakakita ng mga bentahe ng isang sinusukat na kilos, ng isang seremonyang magsasara ng mga alyansa at magsasara ng mga pinto sa mga bulong. Sa wakas ay bumuntong-hininga ako, hindi sa pagsuko, kundi sa pagod na pagtanggap. — Sige, sabi ko. Kung mas gusto mo sa ibang lugar... ngunit pangako mo sa akin ang isang bagay. Na ang lugar ay mananatiling may intimidad. Na ang mga darating ay hindi gagawing pangangaso ng mga hitsura ang pista. Hinawakan niya ang aking kamay nang may hindi pangkaraniwang lambot, na para bang tinatatak ang pangako. — Ipinapang
GRACIASAng sasakyan ay tumatakbo sa katahimikan, isang katahimikang puno ng mga hindi alam. Ang siyudad ay dumaraan sa likod ng mga salaming may tint, ang mga ilaw nito'y nanginginig na parang mga alitaptap na nakulong sa gabi. Bahagya akong nangangahas na magtanong kung saan
GRACIATapos nang pirmahan ang lahat. Ang ingay ng pluma ay humuhupa, ngunit sa aking dibdib ito'y umaalingawngaw pa rin na parang dagundong ng kulog. Ito'y isang kuskos lamang ng tinta sa papel, at gayunpaman pakiramdam ko'y sinira ko ang isang di-nakikitang kadena. Isang buon
INÈSAng silid ay malamig sa kabila ng malumanay na liwanag na dumadaan sa mga bintana. Ang amoy ng papel, ng tinta at ng bagong balat ay humahalo sa mabigat na katahimikan. Ang mesa ng kumperensya ay nagmistulang isang larangan ng digmaan kung saan bawat pluma ay is
GRACIASMarahang naglalagablab ang apoy. Pinakikinggan ko ang tunog nito gaya ng pakikinig sa isang wikang hindi mo alam ngunit nahuhulaan mo ang mga hangarin.Dahan-dahang umiinit ang aking mga daliring namamanhid. Pakiramdam ko'y mamasa-masa pa rin ang aking balat, kahit matapos na akong maligo.





![SOLD and OWNED by the BILLIONAIRE [R18]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

