All Chapters of ชังรักมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อทานอาหารเย็นกันเสร็จ เบลล่าตัวน้อยของเขาก็ถูกน้ำค้างผู้เป็นแม่ของเธอพากลับไปยังคฤหาสน์ของคาลอส เหตุเพราะปู่ย่าคิดถึงเจ้าตัวเล็ก โดยเหลือเพียงสามหนุ่มอย่างคาลอส วิกเตอร์และลอเรน นั่งดื่มกันที่ห้องเก็บไวน์ชั้นใต้ดิน“สภาพจิตใจตอนนี้มึงเป็นยังไงบ้างวะ ได้ยินข่าวว่าพ่อกับแม่ของมึงบุกไปถึงที่ทำงานเพื่อคุยเรื่องแต่งงานกับมึงเลยหรือ” คาลอสยิงคำถามออกมา“อืม ก็ตามข่าวลือที่ได้ยินนั่นแหละ ป๊ากับม๊ากูให้เวลาแค่หกเดือนในการทำใจเรื่องของนาเดียร์ แล้วแต่งงานกับคนที่ป๊าเลือกให้” ลอเรนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดออกมา“มันก็จริงอย่างที่พ่อกับแม่ของมึงพูด ชีวิตคนเราต้องเดินก้าวต่อไปข้างหน้า นี่มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว มึงตัดใจเสียเถอะนะ” คาลอสพูดพร้อมใช้มือตบที่ไหล่เบาๆ เพื่อให้กำลังใจเพื่อนรักของตนลอเรนก้มหน้ามองลงพื้น ดวงตาของเขาก็เริ่มแดงกล่ำขึ้นมาอีกครั้ง“กูทำใจไม่ได้ว่ะ กูรู้สึกผิดกับเธอมากๆ ถ้ากูไม่ทำร้ายเธอ เธอคงจะไม่ต้องมาเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้” “กูก็มีส่วนผิดด้วยเช่นเดียวกัน วันนั้นกูไม่น่าใจร้อนและให้มึงลงโทษเธอ เรื่องทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้” คาลอสหลับตาลงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั

ร่วมสองสัปดาห์แล้วที่ลอเรนประกาศให้ตามหาหญิงสาว แต่ก็ยังคงไร้วี่แววแต่ทว่าหัวใจของเขายังคงเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เขายังรอคอยความหวังว่าจะได้พบเจอเธอในเร็วๆ นี้“นาเดียร์ เธอกับลูกไปอยู่ที่ไหนกันนะ” เขาพูดพร้อมหลับตาแผ่นหลังพิงเก้าอี้ในห้องทำงานก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!“เข้ามา”“นายครับ รบกวนเซ็นอนุมัติ เงินบริจาคสร้างโรงอาหารให้เด็กบนดอยด้วยครับ” บอดี้การ์ดยื่นแฟ้มมาวางให้บนโต๊ะ เขาก็รับมันมาอย่างว่าง่าย ก่อนจรดปากกาลงบนกระดาษ“เริ่มเตรียมของไปที่นั่นแล้วยัง”“ครับ ของทั้งหมดจะถูกส่งไปถึงพรุ่งนี้เช้าครับ”“ดี งั้นนายเตรียมเฮลิคอปเตอร์ให้ฉันด้วย”“นายท่านจะไปไหนครับ?”“ไปสร้างโรงอาหารที่ดอย” “แต่ที่นั่นลำบากมาเลยนะครับ ทุกๆ ปีที่บริจาค นายท่านไม่เคยไปเลย ผมเกรงว่านายท่านจะ…” บอดี้การ์ดพูดออกไปด้วยความห่วงใย เพราะตลอดเวลาหลายปีที่เจ้านายบริจาคให้กับผู้ยากไร้และเด็กดอยที่นี่ เขาไม่เคยที่จะเดินทางไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่เมื่อเขากำลังพูดอธิบายออกไปก็โดนเจ้านายตัดบททันที“ฉันอยู่ได้ นายแค่มีหน้าที่ทำตามฉันก็พอ เตรียมที่พักให้ฉันสักสองสามวันด้วย ฉันอยากไปดูความคืบ

พรึ่บ!! หลังจากที่หนูน้อยไอริสเดินกลับไปยังบ้านของตัวเอง ชายหนุ่มก็โผล่เข้ากอดผู้เป็นแม่ของเธอทันที“นาเดียร์ ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ ขอบคุณที่เธอยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ตอนที่ไม่มีเธออยู่ฉันแทบขาดใจเลยรู้ไหม” ลอเรนกอดหญิงสาวด้วยความคิดถึง เขาดีใจที่มีเธออยู่ ในที่สุดพระเจ้าก็เข้าข้างเขาเสียทีพลั่ก!! หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีผลักชายหนุ่มออกไป จนเขาเซไปเล็กน้อย“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” “เดียร์…” ลอเรนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ มองดูใบหน้าของเธอที่ไม่ได้พบเจอกันมานานหลายปี ตอนนี้เธอดูซูบผอมลงไปเยอะมาก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสาวความสวยของเธอลดลงไปเลย การกระทำของเธอในตอนนี้มันทำให้หัวใจของเขารู้สึกหน่วงๆ อยู่ภายในใจ และแน่นอนว่าเขาเคยทำร้ายเธอมามาก ไม่แปลกที่เธอจะโกรธเขาขนาดนี้“มาทางไหน กลับไปทางนั้น ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย”“เราคุยกันดีดีได้ไหมครับ” ลอเรนพยายามพูดคุยอย่างใจเย็น“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกลับนาย กลับไปซะ ของทุกอย่างฉันก็ให้ไปหมดแล้ว อยากได้อะไรนายก็ได้ไปหมดแล้ว ขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งอะไรกับพวกเราสองคนเลย ปล่อยเราสองคนไปเถอะนะ สัญญาว่าจะไม่รบกวนนายเลย” “เดี

“เรื่องที่มึงพูด เป็นเรื่องจริงเหรอวะ ไอ้ลอเรน” วิกเตอร์ถามย้ำออกมา“อืม นาเดียร์และลูกอยู่ที่นี่” เขาตอบด้วยเสียงเรียบและใบหน้าที่ท้อแท้และสิ้นหวังมาก หลังจากที่นาเดียร์ไล่เขากลับมา เขาก็มาหาวิกเตอร์ที่โรงเรียนทันที เขาก็ตัดสินใจถอยกลับมาเพื่อตั้งหลักก่อนหนึ่งก้าว เขาไม่อยากจะรุกหนักเธอมากเกินไป เพราะตอนนี้เธอก็ไม่ชอบขี้หน้าเขามากเกินพอแล้ว'ทำไมการที่รักใครสักคนมันเจ็บและเศร้าขนาดนี้นะ''พระเจ้าแกล้งเขาหรือเปล่า ให้เขาและเธอมาเจอกัน แต่ไม่ยอมให้เธอใจอ่อนยกโทษให้เขาเลย'“ไม่อยากจะเชื่อ ตามหามาตั้งหลายวันไม่เจอ แต่กลับมาเจอเธอที่นี่ พร้อมกับลูกด้วย มึงมีหวังแล้วนะลอเรน” วิกเตอร์พูดให้กำลังใจ“กูก็หวังว่าอย่างนั้นและหวังให้เธอยกโทษให้กูเร็วๆ ขอบคุณที่มึงช่วยเธอและลูกเมื่อหลายปีก่อน และกูอยากจะยิงมึงทิ้งที่มึงปิดความลับเรื่องนี้เอาไว้ให้กูเสียใจมานานหลายปี หากกูรู้เรื่องเร็วกว่านี้เดียร์และลูกก็คงไม่ต้องลำบากมาอยู่ที่นี่ และกูก็จะได้ดูแลเธอตั้งแต่ตอนตั้งท้อง ได้เห็นลูกที่น่าตาน่ารัก ตั้งแต่คลอดออกมา”“เอ้า จะมาโทษกูฝ่ายเดียวไม่ได้นะ ตอนนั้นมึงมันเลวเอง ถ้ามึงเป็นกู มึงก็คงทำแบบนั้น” “ก

หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก แต่ก็ช่างเถอะ เธอต้องห้ามไปสนใจและใส่ใจเขา ถ้าทำร้ายเขามากๆ เดี๋ยวก็คงจะยอมแพ้ไปเอง“กลับไปเถอะ ทำแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก” เมื่อชายหนุ่มได้ยินเธอพูดดังนั้น หัวใจที่กำลังพองโตมันก็เหี่ยวเฉาลงในทันที“ฉันแค่เป็นห่วงเธอกับลูก ผู้หญิงอยู่กันแค่สองคนมันอันตราย”“ฉันกับลูกอยู่โดยไม่มีนายมานานแล้ว ทั้งชีวิตนี้ฉันกับลูกก็ไม่ได้ต้องการให้นายมาดูแล”“นาเดียร์ ฉันขอโอกาสที่จะดูแลเธอกับลูกได้ไหม สักครั้งก็ยังดี”หญิงสาวไม่ตอบคำถามชายหนุ่ม และเดินไปยังครัวเล็กที่ทำกับข้าว เธอจะต้องเตรียมอาหารเช้าให้ลูกของเธอทานเอ้ก.. อี.. เอ้ก.. เอ้กกก… เสียงไก่ขันในยามเช้า ทำให้เด็กสาวที่นอนอยู่ในบ้านตื่นขึ้นมาโดยไม่ต้องพึ่งพานาฬิกาปลุก ไอริสตื่นขึ้นมาพร้อมกับถือขันและแปรงสีฟันเปิดประตูบ้านออกมาในยามเช้า“กู้ด มอนิ่งค่ะ แม่เดียร์” เด็กสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่งัวเงีย เดินไปทำธุระของตัวเองในห้องน้ำ แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยเมื่อวานนั่งอยู่ใต้ถุนบ้าน ใกล้ๆ ที่แม่ของเธอทำอาหารเช้าให้ทาน“คุณลุง คุณลุงมาหาไอริสเหรอคะ?” เด็กสาวที่เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ก็ยิ้มและรีบว