All Chapters of ชังรักมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

ณ คลับย่านทองหล่อ..ชายหนุ่มเดินทางมาดูงานของกิจการปกติดังเดิมเฉกเช่นทุกวัน แต่ที่แปลกไปกว่านั้นคือใบหน้าของเขาที่คอยเคร่งขรึมตลอดเวลา บัดนี้มันกลับมีรอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้า จนเพื่อนสนิทเขาอย่างวิกเตอร์สังเกตุเห็นได้“ตั้งแต่นาเดียร์ไปอยู่บ้านมึงนี่ รู้สึกว่าใบหน้าของมึงดูสดใสมากขึ้นนะครับคุณเพื่อน” วิกเตอร์แซวลอเรนที่นั่งพิงโซฟายกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นมาดื่มอย่างสบายใจ“หึ มันออกขนาดไหนเลยเหรอ”“กูเริ่มชักไม่แน่ใจละ ที่ไอ้คลาสให้มึงจัดการยัยนั่น มึงจัดการเธอยังไง” ลอเรนที่ได้ยินคำพูดของวิกเตอร์เขาก็กระตุกยิ้มขึ้นมา“กูก็จัดการด้วยวิธีของกูยังไงล่ะ”“วิธีของมึง?? ไม่ใช่จับยัยนั่นทำเมียแล้วนะ”“หึ”เพี้ยะ!!!“กูว่าละ ระวังจะเป็นเหมือนไอ้คลาสนะเว้ย บทเรียนก็มีให้เห็นๆ” วิกเตอร์ใช้มือของตนเองตบที่หน้าขาของตัวเองฉากใหญ่ ก่อนจะเตือนเพื่อนออกมา“ไม่มีทาง กูไม่มีทางเป็นเหมือนไอ้คลาสแน่นอน” ลอเรนตอบออกมาด้วยความมั่นใจ“กูจะคอยดู หึหึ “ หลังจากนั้นทั้งสองก็คุยกันเรื่องธุรกิจและรายได้ของร้าน ที่วิกเตอร์ คาลอสและเขาเป็นหุ้นส่วนกัน ไม่นานก็ทั้งสองก็หันหน้าไปทางประตูห้องที่กำลังเปิดออกมา เมื่อหันไปดูก

เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ หญิงสาวก็ถูกชายหนุ่มช้อนร่างขึ้นไปยังห้องนอน“ปล่อยนะ จะทำอะไร ฉันเดินเองได้”“อย่าดื้อให้มากจะได้ไหม” “ฉันไม่ได้ดื้อ แกนั่นแหละที่ไม่ยอมฟังอะไรเลย”“นาเดียร์ ฉันบอกให้เธอพูดกับฉันดีดี” ลอเรนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลง ในขณะที่ยังอุ้มเธอเอาไว้ และมองจ้องเข้าไปนัยน์ตาลึก เมื่อหญิงสาวเห็นแววตาที่จริงจัง เธอก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่ทว่ามือของเธอยังโอบกอดต้นคอเขาเอาไว้ไม่ให้ตกร่วงลงพื้น“ฉันอยากกลับบ้าน” หญิงสาวพูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนลง“ถ้าอยากกลับนัก ฉันจะสนองให้ แต่ฉันขอเตือนให้เธอเตรียมใจไว้ให้ดีดีก็แล้วกัน” ลอเรนพูดจบก็วางหญิงสาวลงบนโซฟาภายในห้อง ก่อนจะหยิบเอาหลอดยาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา และดึงขาเธอออกมาอย่างเบามือ“จะ จะทำอะไร ปล่อยนะ”“เงียบ และอยู่เฉยๆ” ชายหนุ่มพูดจบก็จัดการบีบหลอดยา ค่อยๆ ป้ายลงตรงข้อเท้าของเธอที่เขาเป็นต้นเหตุใช้โซ่ล็อคเธอเอาไว้จนเกิดบาดแผลหญิงสาวได้แต่งุนงงกับการกระทำของเขา ตอนนี้เธอตามอารมณ์เขาไม่ถูก เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย สรุปแล้วเขาเป็นคนยังไงกัน?แต่ยังไงก็ช่าง เขาเป็นคนที่ทำร้ายเธอ เพราะฉะนั้นเขาก็คือคนเลวคนหนึ่งที่เธอจะไม่มีวันยอมใ

เธออ่อนล้า และให้เขากอดเธออยู่อย่างนั้นเป็นเวลาเนิ่นนาน เมื่อเธอรู้สึกสะอื้นเบาลง เขาก็ผละเธอออกจากอ้อมกอดเบาๆ พร้อมใช้มือหนาเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าของเธอ“เก่งจริง” “...”“เก่งแต่กับฉัน” “...”“ทีกับคนอื่นไม่เห็นจะเก่งขนาดนี้” หลังจากที่ความเงียบเข้าปกคลุมมาหลายนาที ในที่สุดคนที่อ้าปากพูดออกมา ก็เป็นชายหนุ่ม ที่ตอนนี้จับใบหน้าของเธอเชิดขึ้นมาอยู่ต่อหน้าเขาคำพูดของเขามันทำให้เธอได้ฉุกนึกคิดได้ว่าแท้จริงแล้วมันก็เป็นแบบที่เขาบอก“ถ้านายจะมาหาเรื่อง ก็ช่วยกลับไปซะ วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะกับนาย” นี่เป็นในรอบหลายวันที่เธอเปลี่ยนสรรพนามเขา คำพูดของเธอมันกลับทำให้เขากระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ“ฉันบอกแล้วใช่ไหม ถ้าออกห่างจากฉัน เธอจะรับมันไหวหรือเปล่า?”“...”“และในที่สุด เธอก็รับมันไม่ไหว”“นายต้องการอะไร”“มาเป็นเมียของฉัน”“ไม่มีทาง!!” เมื่อเธอได้ยิน ก็ปฏิเสธทันควัน ต่อให้ครอบครัวของเธอต้องล้มละลาย หรือจะต้องกัดก้อนเกลือ เธอก็จะไม่ยอมตกเป็นเมียของคนอย่างเขาเด็ดขาด“คิดให้ดีดี ก่อนที่จะตอบอะไรออกมา”“...”“เพราะเธอตอบไม่ถูกใจ ครอบครัวของเธออาจจะได้ล้มละลายภายในวันพรุ่งนี้ก็เป็นไปได้”

ครืด!! ครืด!! ครืด!!ในเช้าวันใหม่ หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเธอ เธอคว้าและกดรับสายมันทันที[ฮัลโหลค่ะ คุณพ่อ][นังลูกไม่รักดี ตอนนี้แกอยู่ไหน ทำไมไม่กลับบ้าน][ก็คุณพ่อไล่หนูออกจากบ้านเมื่อวานแล้วนี่คะ][นับวันยิ่งอวดเก่งเหมือนแม่ของแก][อย่าพูดถึงแม่ของหนูแบบนี้นะคะ][ถ้าแกไม่อยากให้พูดถึงแม่ของแก และยังรู้จักตอบแทนบุญคุณ วันนี้แกต้องไปดูตัวกับเพื่อนของฉัน][แต่นั่นมันรุ่นพ่อเลยนะคะ][ไม่รู้ล่ะ แกทำให้ธุรกิจของฉันเสียหาย แกต้องรับผิดชอบ][ฮึก คุณพ่อคะ เรื่องแต่งงาน หนูขอไม่แต่งกับใครแล้วได้ไหม แต่หนูจะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง][น้ำหน้าอย่างแกจะแก้ปัญหาอะไรให้ฉันได้ ไม่รู้ล่ะ วันนี้แกต้องไปดูตัว และจะต้องแต่งงานกับเพื่อนของฉันให้ได้ ข้อมูลทุกอย่างฉันจะส่งตามไปทีหลัง]ติ้ด!!หลังจากพ่อของเธอวางสาย น้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง พ่อของเธอจะบังคับเธอไปถึงไหนกัน นี่เป็นวิดีที่ดีที่สุดของพ่อฉันแล้วหรือเธอร้องไห้อยู่นานหลายนาทีก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืนลอเรนก็อยู่กับเธอที่นี่ด้วย เธอจึงรีบซับน้ำตาและเดินออกไปดูนอกห้องนอนทันที เพราะภายในห้องนอนเธอก็ไม่เห็นเขาแล้วเมื

เหตุการณ์อันเลวร้ายได้เกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง เมื่อซาตานอย่างเขาทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายของเธอเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการหวาดผวา สิ่งที่เธอพบเห็นอยู่ตอนนี้คือเธอไม่ได้อยู่ภายในคอนโดของเธอ แต่เป็นที่ที่มีความทรงจำอันเลวร้ายกับเธอก่อนหน้านี้ นั่นก็คือ คฤหาสน์ของลอเรนภายในห้องที่ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่สิ่งที่แปลกตาไปคือตามตัวของเธอที่มีแต่รอยช้ำ และตรงบริเวณแขนของเธอมีสายน้ำเกลือ แล้วยังมีคนที่เธอคุ้นหน้าและรู้จักเขาเป็นอย่างดี เขาคือวิกเตอร์ เพื่อนของลอเรน และคาลอสคนรักเก่าของเธอ ที่นั่งมองดูเธออยู่ข้างเตียง แถมตอนนี้กำลังใช้สำลีป้ายยาทาตามตัวของเธอ ด้วยท่าทางสีหน้าที่หนักใจ“พาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหม วิกเตอร์” เธอพูดออกมาเมื่อได้สติ“เธอก็รู้ว่าไอ้ลอเรนมันเป็นคนยังไง”“แต่ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่”“เธอไปทำอะไรให้มันโกรธ มันถึงทำร้ายเธอได้ขนาดนี้”“ฉันจะแต่งงาน”“แต่งกับมัน?”“คนที่พ่อฉันเลือกให้”“ไม่แปลกที่มันจะทำขนาดนี้กับเธอ” วิกเตอร์ส่ายหน้าไปมา“หมายความว่าไง”“เพื่อนของฉันมันหวงของ เผื่อเธอไม่รู้”“แต่ฉันไม่ใช่ของเล่นนะ ที่จะมาทำอะไรกับฉันแบบนี้ก็ได้”“มันอาจจะมองเธอไม่ใช่ของเล่นก็ไ