All Chapters of ชังรักมาเฟีย: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่วิกเตอร์พูดจบก็ขับรถออกไปทันที เมื่อทุกอย่างเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ลอเรนก็ได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นไปบนห้องนอน เพื่อดูหญิงสาวที่เขาเพิ่งสั่งให้อยู่ภายในห้องภาพตรงหน้าทำให้ความรู้สึกและหัวใจของเขาเต้นแปลกๆ รอยช้ำตามตัวของเธอ และสภาพร่างกายที่อิดโรยดูไม่สดใสเหมือนแต่ก่อนทำให้เขายืนครุ่นคิดอยู่นาน ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เธอก่อนจะนั่งลงข้างเตียงและใช้มือของเขาแตะรอยช้ำบนตัวของนาเดียร์อย่างเบามือ เพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกเจ็บและตื่นขึ้นมาเขารู้สึกโมโหตัวเองที่ทำให้หญิงสาวเป็นแบบนี้ ก่อนจะก้มลงจูบลงที่ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา และสอดแทรกร่างกายเข้าผ้าห่มเดียวกับเธอ แล้วหลับใหลไปพร้อมกับเธอ‘เขาจะทำเช่นไร ทุกครั้งที่เขาห่างจากเธอ ก็ไม่สามารถข่มตาหลับได้เลยแม้แต่วันเดียว เขาตกหลุมรักเธอเข้าจริงๆ แล้วหรือ หรือเพราะความหลงใหลในตัวของเธอกันนะ เขาควรจะทำอย่างไรต่อไป และทำอย่างไรดีเพื่อให้เธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความเต็มใจ’เวลาล่วงเลยไปเกือบเย็น หญิงสาวก็ลืมตาตื่นขึ้นมาและรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาทับอยู่บนตัวเธอ เมื่อเธอมองดูก็แอบตกใจเล็กน้อยที่ตอนนี

ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไหร่ เธอจะได้เป็นอิสระสักที ตอนนี้ผ่านมาหลายวันแล้วที่เธอได้แต่นอนพักรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์ของลอเรน และลอเรนก็เพิ่งคืนโทรศัพท์มือถือให้กับเธอ เธอจึงรีบเช็คดูมือถือก็พบว่าไม่มีสายเรียกเข้าจากผู้เป็นพ่อของเธอเลยแม้แต่สายเดียว ‘ทำไมพ่อของเธอถึงไม่สนใจเธอเลยนะ’ คิดแล้วมันช่างหน้าน้อยใจเสียจริง“กินข้าวเสร็จ ฉันจะพาเธอไปช้อปปิ้ง” ในขณะที่เธอกำลังเข้าสู่อารมณ์เศร้าและน้อยใจ เสียงที่เธอได้ยินทุกวันก็ดังขึ้นมา ในตอนที่เธอและเขากับกำลังทานอาหารเช้ากันอยู่“ฉันไม่อยากไป” นาเดียร์พูดออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ตลอดหลายวันมานี้ ลอเรนนั้นใจดีจนเธอรู้สึกแปลกใจ แถมยังคอยดูแล เอาใจใส่เธอแทบจะตลอดเวลา ทำให้เธอกับเขาลดการทะเลาะกันน้อยลง“แต่ฉันอยากซื้อให้เธอ”“ถ้านายอยากจะใจดีขนาดนั้น ก็ช่วยมาเป็นพาร์ทเนอร์กับบริษัทของครอบครัวฉันเหมือนเดิมเถอะ” “ทำไมถึงห่วงธุรกิจครอบครัวเธอนักหนา พ่อเธอแทบจะไม่เคยสนใจเธอเลย นอกจากจะขายลูกสาวกิน”ลอเรนขมวดคิ้วถามออกมา จนหญิงสาวที่ได้ยินก็ถอนหายใจและก้มหน้าลง“เพราะมันเป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่แม่ของฉันสร้างขึ้นมาให้”“แต่พ่อของเธอกำลังจะฮุบไปให้ลูกนอกสมร

เขาไม่ได้พูดโต้ตอบใดๆ ก่อนจะเดินหมุนตัวกลับไปนั่งบนเตียงนุ่มๆ ของหญิงสาวแทน“นะ นาย ออกไปจากห้องได้แล้ว”“ฉันจะนอนที่นี่...กับเธอ” “ไม่ได้นะ!!” นาเดียร์เมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาพูดก็ตกใจขึ้นมาทันที เขาจะมานอนที่นี่ได้อย่างไรกัน นี่มันบ้านของเธอ และตอนนี้ยังมีคุณพ่อของเธออยู่อีกด้วย ถ้าพ่อเธอมาเห็นเรื่องมันต้องแย่ๆ แน่ๆ เลย“ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้น” “ฉะ ฉันกลัวว่าคุณพ่อจะรู้เข้า”“รู้ก็ดีสิ จะได้ไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกอย่าง...พ่อเธอจะได้เลิกจับคู่เธอกับพวกแก่ๆ พวกนั้น บอกตรงๆ ว่าฉันมีดีกว่าพวกนั้นเยอะ”“...”“หรือว่า รสนิยมของเธอ ชอบคนแก่”“มันเรื่องของฉัน แต่ที่แน่ๆ ฉันจะไม่ยอมแต่งงานกับคนอย่างนาย”“เธอพูดไม่ค่อยเข้าหูฉันอีกแล้วนะ นาเดียร์”“ออกไปได้แล้ว ฉันจะนอน” พรึ่บ!!ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนตัวอกยืดอก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังประตูหน้าห้องอีกครั้ง“หยุดนะ!!” นาเดียร์เห็นพฤติกรรมของเขาก็ตกใจจนร้องเสียงหลงออกมา เพราะว่าเขาจะเดินออกไปจากห้องของเธอทางประตูห้องแทนการปีนระเบียงเหมือนตอนเข้ามา“ทำไม ก็เธออยากให้ฉันกลับไปไม่ใช่เหรอ”“ไม่ใช่ทางนี้ นายมาทางหน้าระเบียงก็ปีนกลับไปสิ”“ไม่ล่ะ ฉัน

“คิดให้ดีดีก่อนจะตัดสินใจพูดอะไรออกมา” ลอเรนกระซิบบอกเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ“คนเลว”“คิดให้ดีนะ นี่มันบริษัทของแม่เธอ แค่เธอแต่งงานกับฉัน ฉันก็สามารถเอามันกลับมาให้เธอได้อย่างง่ายดาย แค่เธอ...ตามใจฉัน” เขาพูดกระซิบทิ้งท้ายก่อนจะกลับมายืดตัวตรงตามปกติ และประกาศออกไปให้ทุกคนใน ณ ที่นี้ทราบ“เอาล่ะ ผมจะให้เวลาพวกคุณคิดแค่เพียงสามวัน และภายในวันนั้น ผมจะได้คำตอบที่น่าพอใจนะครับ” ลอเรนพูดก่อนจะจับมือของหญิงสาวขึ้นมาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ ก่อนเดินจากไป โดยมีประวิทย์พ่อของเธอเดินตามออกไปส่งว่าที่ลูกเขยในอนาคต“คนอย่างพี่มีดีอะไรนักหนา” น้ำหวาน ผู้เป็นน้องสาวของเธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ หลังจากที่ลอเรนและผู้เป็นพ่อเดินออกไปในยามที่น้ำหวานอยู่กับเธอเพียงแค่สองคน ธาตุแท้ของเด็กสาวคนนี้ก็มักจะเผยออกมาอย่างง่ายดาย และมักจะแสดงพฤติกรรมแย่ๆ ต่อหน้าเธอ“ฉันมีดีกว่าคนอย่างเธอเป็นร้อยเท่าพันเท่า และที่สำคัญ...ฉันไม่ได้เป็นกาฝากเหมือนเธอ” นาเดียร์พูดตอกย้ำเด็กสาว ก่อนจะเดินขึ้นห้องไป ตามด้วยเสียงกรีดร้องเบาๆ และปกระทึบส้นเท้าด้วยความไม่พอใจ“ฝากไว้ก่อนเถอะ นังนาเดียร์ สักวันฉันจะแย่งทุกอย

คำพูดของเขา ทำให้หญิงสาวต้องคิ้วขมวดชนกันด้วยความสงสัย เพราะอะไรทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ออกมา ราวกับว่าเขากำลังมีใจให้เธอ“แต่ฉันนั้นเจ็บเจียนตาย ถ้าได้อยู่ใกล้กับนาย” เธอตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ เธอไม่อยากอยู่ใกล้กับคนอันตรายอย่างเขาอีกแล้ว เขามันน่ากลัวเกินไป และน่ากลัวสำหรับหัวใจของเธอด้วยเช่นกันพลั่ก!! เธอตัดสินใจผลักเขาออกไปให้ไกลอีกครั้ง แต่มันก็ทำให้เขานั้นเซเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ตัวเธอจะลอยลิ่วอีกครั้ง ครั้งนี้เขาอุ้มเธอพาดบ่าและเหวี่ยงเธอลงที่โซฟาให้ห้องอย่างแรง ก่อนจะคร่อมร่างของเธอไม่ให้ขยับหนีไปไหนอีกครั้ง“อึก คนเลว”“ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้น ฉันขอร้องเธอขนาดนี้เธอยังกล้าที่จะออกไปดื่ม แล้วอ่อยผู้ชายคนอื่นอีกหรือไง”“บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน นายอยากได้อะไรของครอบครัวฉันก็เอาไปให้หมด แค่ปล่อยฉันไปก็พอ”“ฉันไม่ได้บอกเธอหรือไง ว่าสิ่งที่ฉันต้องการมากที่สุด...ก็คือเธอ”“นายมันคนเลว เห็นแก่ตัว อึก สาบานเลยว่าถ้าฉันหนีไปจากนายได้เมื่อไหร่ ฉันจะไม่มีวันหวนกลับมาหาคนอย่างนาย”“เธอคงทำได้แค่ฝันไป” “กรี๊ดดด อย่าทำแบบนี้นะ” มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนเข้าไปใต้ชุดเดรสของเธอ เขาใช้มือเ