All Chapters of ชังรักมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

แกร๊ก!!หญิงสาวร่างบางหน้าตาสะสวย ผมลอนยาวสีน้ำตาลอ่อนถึงกลางหลัง ดวงตาเรียวเล็ก จมูกโด่งเข้ารับกับใบหน้าเป็นอย่างดี แต่งเติมใบหน้าด้วยลิปสติกสีแดง กำลังใส่ชุดเดรสแขนยาวสีแดงเพลิง ยกมือถือกระบอกปืนสีดำเล็งไปที่ศีรษะของสาวน้อยผู้น่ารักอีกคนอยู่ในโกดังร้างแห่งหนึ่งด้วยแววตาและอารมณ์ที่เด็ดเดี่ยว“เธอใช่ไหม ที่ทำให้คาลอสไม่ยอมหมั้นกับฉัน”“คะ คุณนาเดียร์”“ถ้าไม่มีเธอ คาลอสก็คงหมั้นกับฉันไปตั้งนานแล้ว”“หมายความว่ายังไง น้ำค้างไม่เข้าใจ”“ตายเสียเถอะ ไม่มีเธอ คาลอสก็จะเป็นของฉันทั้งตัวและหัวใจ” ปัง!!!“กรี๊ดดด คลาส คุณกล้ายิงเดียร์เพราะนางชั้นต่ำนี่อย่างนั้นเหรอ”“หุบปาก ถ้าเธอยังกล้าดีทำแบบนี้อยู่ ฉันจะไม่ไว้ชีวิตของเธอ และครอบครัวของเธอจะต้องล้มละลาย”“กรี๊ดดดดด คลาส คุณทำแบบนี้กับเดียร์ไม่ได้นะ เรารักกันมาตั้งแต่เด็ก”“ฉันไม่ได้รักเธอ เธอคิดไปเอง”“ไม่จริง”“ลอเรน มึงจับเธอไปส่งตำรวจ และเปิดโปงธุรกิจเน่าๆ ของครอบครัวนี้ให้หมดซะ”หวัดดี ฉันนาเดียร์ เป็นว่าที่คู่หมั้นของคาลอส ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง และเขาก็เหมาะสมและคู่ควรกับฉัน ไม่สิ เราทั้งสองเหมาะสมและคู่ควรกัน ครอบครัวของ

สามวันผ่านไป...ณ ห้องใต้ดิน บ้านของลอเรน…ควันบุหรี่สีเทาลอยคลุ้งไปทั่วห้องที่ชื้นและมีกลิ่นเหม็นอับ“แค่กๆๆ” เสียงไอของคนที่กำลังนอนหลับใหลอยู่บนฟูกที่นอนเก่าๆ และกำลังถูกพิษไข้กำลังเล่นงานจากบาดแผลที่โดนยิงก็ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเธอลืมตาดูก็เห็นว่า ชายหนุ่มร่างหนา ผมสีเทาควันบุหรี่ ใบหน้าของเขาที่ขาวซีด มีดวงตาเรียวเล็ก นัยตาสีน้ำตาล จมูกของเขาโด่งรับเข้ากับใบหน้า และริมฝีปากคล้ำที่เกิดจากการสูบบุหรี่จัด กำลังยืนมองมาที่เธอด้วยสายตาที่เย็นชา พร้อมกับริมฝีปากกระตุกยิ้มราวกับชอบใจกับการกระทำของตัวเอง“ฉันจะฆ่าแก!!!” เสียงหวานๆ พูดออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก ตอนนี้เธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่ที่จะพ่นลมหายใจออกมา เธอแพ้ควันบุหรี่ที่ลอเรนกำลังตั้งใจกระทำมัน เพื่อทำให้เธอนั้นทรมาน“หึ ก่อนจะฆ่าฉัน ช่วยเอาตัวเองให้รอดจากห้องนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะ” ลอเรนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสนุก เขารู้สึกสะใจเป็นอย่างมากที่เห็นเธออยู่ในสภาพแบบนี้ใครใช้ให้คนอย่างเธอทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนรักเขากัน คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหนถึงกล้าจับมือถือปืนยิงคนเล่นๆ ได้ ถึงเขาจะเป็นมาเฟียที่โหดเหี้ยม

หญิงสาวที่ได้ยินคำพูดดังนั้นก็โมโห และรู้สึกเกลียดชังเขาเป็นอย่างมาก“นายเพิ่งบอกฉันเองไม่ใช่เหรอ ว่าฉันโสโครก ทำไมถึงกลับคำพูดเสียล่ะ”“งั้นเหรอ ฉันพูดอย่างนั้นเหรอ??”“คนที่มีอิทธิพลอย่างนาย พูดจาแบบนี้ไม่กลัวว่าลูกน้องจะไม่เคารพเอาหรือไง” เธอพูดแขวะชายหนุ่มที่นอนมองดูเธออยู่บนเตียงอย่างสบายใจ โดยมีท่าทีที่หยียวนอยู่ตลอดเวลา“หึ คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์มายอกย้อนฉัน” “หึ น่าสมเพช”“ฉันอยากจะรู้แล้วสิว่าปากของเธอที่กำลังพูดเถียงฉันอยู่นี้มันจะหวานขนาดไหน” “งั้นก็เชิญเลยสิ ฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว” หญิงสาวยักไหล่ออกมา เพื่อพยายามบ่งบอกว่าเธอนั้นก็ไม่ได้เกรงกลัวเขาแต่อย่างใด เธอมองด้วยสายตาที่เรียบนิ่งและแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะใช้มือปล่อยเศษผ้าที่กำลังห่อหุ้มร่างกายของเธอไว้หล่นลงไปกองกับพื้น“อึก!!” เสียงกลืนน้ำหลายของลอเรนดังขึ้น เมื่อเห็นร่างบางที่กำลังพยศเขา กำลังอวดดี เขาใช้สายตามองสำรวจร่างของหญิงสาวที่ตอนนี้ที่เพียงแค่บราและแพนตี้ตัวจิ๋วบดบังของสงวนเธอเอาไว้มันสมส่วนและสวยมากๆ เลยล่ะ ผิวเนียนๆ ของเธอ หน้าอกของเธอที่ไม่ใหญ่มากหนัก แต่คิดว่ามันคงจะพอดีมือของเขา เอวเล็กอันคอดกิ่วและข

เธอพยายามต่อต้านและผลักชายหนุ่มให้ออกไปไกลๆ แต่ว่าเขาก็ไม่มีท่าทีขยับหรือสะทกสะท้านแต่อย่างใด‘เธอเกลียด เกลียดเขาที่สุด’ “ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด ไอ้สารเลว” นาเดียร์ตะโกนด่าชายหนุ่มออกมาด้วยความเครียดแค้น“หึ จำใส่สมองของเธอเอาไว้ให้ดี ฉันคือคนที่จะทำให้เธอตายทั้งเป็น”“นายไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ จะมายุ่งกับฉันทำไม” “ฉันบอกเหตุผลไปแล้ว”“เหตุผลของนายมันไร้สาระสิ้นดี ฉันจะให้พ่อของฉันลากคอแกไปลงนรก”“ก่อนจะลากคอฉัน พ่อของเธอก็คงจะสิ้นเนื้อประดาตัวแล้วล่ะ”“นายหมายความว่ายังไง?”“ธุรกิจของครอบครัวเธอกำลังจะล้มละลาย จำเอาไว้ด้วยว่าอย่ามาเล่นแบบนี้กับพวกฉัน” “...”“เพราะพวกฉัน กัดไม่ยอมปล่อย หึหึ” ลอเรนแสยะยิ้มออกมา ทำให้หญิงสาวที่เห็นก็โกรธและโมโหมากยิ่งขึ้นทันที“ไอ้พวกสารเลว ฉันจะหนีไปจากที่นี่ และจะกลับมายิงแกให้ตายด้วยน้ำมือของฉัน”“หึ ฉันรอวันนั้นอยู่นะ” “อึก!!”“ว๊า วันนี้ฉันสนุกจังเลย วันพรุ่งนี้เจอกันใหม่นะที่รัก” ลอเรนยืดและยืนตัวตรงก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากห้อง โดยมีหญิงสาวด่าท่อเขาจนปิดไปประตูลับไป“ไอ้สารเลว!!!”ตอนนี้เธอกระวนกระวายใจเป็นอย่างมากเมื่อได้ยินสิ่ง

เธอตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นเวลากี่โมงแล้ว แต่แสงแดดที่ส่องเข้าใบหน้าก็ทำให้รู้ได้ว่านี่คือเช้าวันใหม่‘เธอหลับใหลไปนานขนาดนี้เชียวหรือ?’ ดวงตาที่หนักอึ้งของเธอพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะมองดูรอบๆ กายของตัวเอง และก็พบว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นมันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใด เธอรู้สึกเจ็บบริเวณช่วงล่างของเธอเป็นอย่างมาก เมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไป ดวงตาก็ค่อยๆ แดงกล่ำขึ้นมา ก่อนที่ดวงตาจะร้อนผ่าวจนมีน้ำใสๆ เอ่อล้นออกมาจากดวงตา“ไอ้คนเลว ฉันจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้” เธอพยายามใช้มือพยุงตนเองลุกขึ้นจากเตียง ก็พบว่าเสื้อผ้าก่อนหน้านี้ของเธอได้ถูกเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงสีขาวใส่พอดีกับตัวไม่รัดหรือหลวมเกินไป และบริเวณต้นแขนของเธอก็ถูกจัดการทำแผลใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้วเหตุการณ์นี้เธอควรจะดีใจที่เขายังใจดีเมตตาไม่ให้เธออยู่ในสภาพที่เปลือยกาย แต่ทว่าตอนนี้ไม่มีกระจิตกระใจจะมาขอบคุณ เพราะต้นเหตุทั้งหมดเป็นเพราะผู้ชายเลวคนนั้น“อย่ามาคิดว่า ทำแบบนี้กับฉันแล้วฉันจะให้อภัยคนอย่างแก” เธอพูดออกมาด้วยความโกรธแค้นหญิงสาวใช้เรี่ยวแรงที่มีทั