เข้าสู่ระบบแชร์
เหตุร้าย 2
วันที่เผยแพร่:
2026-05-13 21:41:22
บทล่าสุด
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 2
“ทูลท่านอ๋อง ฮูหยินไม่ได้ล้มป่วยแต่อย่างใดเพคะ หากแต่...กำลังมีชีวิตน้อย ๆ ก่อเกิดอยู่ในครรภ์” คำกล่าวนั้นราวกับเสียงสวรรค์ หลงอวิ๋นเฉินชะงักงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมที่เคยแข็งดั่งเหล็กกล้ากลับสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นมองหมอหลวงเพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิด “เจ้าว่าอย่างไรนะ...นางกำลังตั้งครรภ์หรือ” “เพคะ เป็นสัญญาณแห่งมงคลยิ่ง ขอเพียงพักผ่อนมาก ๆ และอย่าคร่ำเคร่งเรื่องใด ฮูหยินก็จะปลอดภัยรวมถึงบุตรในครรภ์” หมอหลวงก้มคำนับอีกครั้งก่อนขอตัวออกจากเรือน เหลือเพียงความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความปีติ “เจ้าได้ยินหรือไม่ หลินหลัน เจ้ากำลังมีบุตรให้ข้า” หลงอวิ๋นเฉินกล่าวออกมาด้วยความดีใจ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่สั่นด้วยความตื้นตัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง โน้มตัวกอดหญิงสาวไว้แนบอก มือหนาแตะหน้าท้องแผ่วเบาราวกับสัมผัสสิ่งล้ำค่า หลินหลันเองก็พลันตระหนกไปชั่วขณะ หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงหน้างามซีดเผือดก่อนจะแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว ยังไม่ทันตั้งสติ ร่างบอบบางก็ถูกหลงอวิ๋นเฉินโอบกอดแน่นเสียจนแทบหายใจไม่ออก อ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ความปรารถนาแสนเรียบง่ายของอ๋องเจ็ด 1
ดูเหมือนสิ่งที่หลงอวิ๋นเฉินคาดการณ์ไว้ จะไม่ผิดไปเท่าใดนัก เมื่อเขาถูกเสนอชื่อให้ขึ้นเป็นรัชทายาท ทว่ากลับปฏิเสธพระราชโองการนั้นไปทันที ตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดจึงตกอยู่กับ เจิ้นอ๋อง ซึ่งเหล่าขุนนางทั่วทั้งราชสำนักต่างเห็นพ้องเป็นเสียงเดียวกัน ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่เขากราบทูลต่อฮ่องเต้ คือ ขอเพียงได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับ ฮูหยินของเขา ดังเดิมแม้จะต้องพำนักอยู่ห่างไกลจากวังหลวง ทว่ากลับอบอวลด้วยความสุขอันเงียบสงบ สิ่งที่ฮ่องเต้เคยติดค้างต่อมารดาของเขาในอดีต บัดนี้ได้รับการชดใช้จนหมดสิ้น ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดต่างได้รับผลกรรมตามครรลอง หลงเหวินอี้... แม้จะยังมีลมหายใจอยู่ในร่าง ทว่าเมื่อถูกส่งไปอยู่ในตำหนักเย็นแล้ว ก็ไม่ต่างจากการตายทั้งเป็น ฮ่องเต้เองก็ยากนักจะทัดทานต่อความปรารถนาอันเรียบง่ายของหลงอวิ๋นเฉิน เขาได้แต่ปล่อยให้หลงอวิ๋นเฉินผู้นี้ไปตามชะตากรรมที่หลงอวิ๋นเฉินเลือกเอง สิ่งเดียวที่เขาขอไว้ในฐานะบิดา คือการจัดพิธีอภิเษกสมรสให้แก่หลงอวิ๋นเฉินและหลินหลันอย่างน้อยนั้นคือสิ่งสุดท้ายที่ฮ่องเต้ผู้
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 3
ความเย็นเฉียบลอยมาสัมผัสผิวพรรณขาวสะอาดของหลินหลัน ร่างบางสะดุ้งตัวเล็กน้อย รู้ตัวอีกคราอาภรณ์ของหลินหลันก็ปลิวลอยลงข้างเตียงนอนเสียแล้ว ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความนุ่มนวลคู่นั้นด้วยความหลงใหล ดวงตาคมกริบเปี่ยมล้มไปด้วยความไฟแห่งความปรารถนา “ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาทำให้หลงอวิ๋นเฉินแทบทนไม่ไหว เร่งเร้าให้กระชากอาภรณ์ของตนในทันที เพียงชั่วพริบตาร่างกายแข็งแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินกลับเปลือยเปล่าไร้สิ่งใดขวางกั้น แสงสว่างจากเปลวไฟของตะเกียงมาพอที่ทำให้หลงอวิ๋นเฉินครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นสายตากลมโตราวกับลูกกวางคู่นั้นเปี่ยมล้มไปด้วยอยากรู้อยากเห็น “เจ้าไม่ต้องกลัว...” เสียงกระซิบปลอบโยนข้างหูช่วยบรรเทาความหวั่นกลัวในใจของนางลดน้อยลง นางหลงระเริงกับการปลอบประโลมของเขาได้เพียงไม่นาน ความร้อนชื้นจากริมฝีปากกำลังดูดกลืนยอดทรวงอย่างหนักหน่วง ความรู้สึกที่มิอาจห้ามได้แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลำแขนเรียวเล็กโอบกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่นฝ่ามือลูบไล้สำรวจเรือนร่างของเขาไม่ต่างกัน หลินหลันไม่คิดเลยว่าเรือนร่างของบุรุษเบื้องหน้าจะทำให้นางหวั่นไหวถึงเพียง
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 2
หลงอวิ๋นเฉินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือเกลี่ยกลีบดอกที่ติดบนไหล่บางเบา ๆ “ของพวกนั้น ข้ามิอาจรับไว้ได้ หากเจ้าไม่อาจยิ้มอย่างสบายใจ” หลินหลันอมยิ้ม หัวใจหวั่นไหวกับคำพูดของบุรุษผู้นี้ “เพราะสิ่งใดเล่าจะมีค่ามากกว่าความสุขของเจ้า” เขาเอ่ยเบา ริมฝีปากแตะรอยยิ้มจาง “ข้าปรารถนาเพียงให้เจ้าอยู่กับข้า...โดยไม่ต้องหวั่นสิ่งใดอีกแล้ว” “ข้าไม่คิดว่าคำหวานหูเช่นนี้จะออกมาจากปากคนหน้าหนาเช่นท่าน” ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าหลงอวิ๋นเฉินผู้เหี้ยมโหด ผู้ที่ชื่อกระหึ่มไปทั่วใต้หล้า จะมีวันกลายเป็นบุรุษผู้ใช้วาจาอ่อนโยนหลอกล่อสตรีได้ถึงเพียงนี้ และแม้นางจะรู้ดีว่านั่นอาจเป็นเพียงถ้อยคำเอาใจ แต่หัวใจของหลินหลันกลับเต้นแรงจนไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า นางพ่ายแพ้ให้กับสายตาและคำพูดของหลงอวิ๋นเฉินโดยสิ้นเชิง “เช่นนั้น...คืนนี้ ข้าจะทำให้เจ้าประจักษ์เองว่า คนหน้าหนาเช่นข้า มิได้มีเพียงถ้อยคำแสนหวานเท่านั้น” เสียงทุ้มต่ำของหลงอวิ๋นเฉินคล้ายต้องมนตร์ยามแผ่วลอดริมฝีปาก นัยน์ตาคมทอดมองนางด้วยแววตาอ่อนลึก ราวจะกลืนกินความงามตรงหน
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด ปรารถนาแค่นางเท่านั้น 1
หลังเหตุการณ์ในงานเลี้ยงค่ำคืนนั้น ข่าวการปลดรัชทายาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งราชสำนัก ขุนนางผู้ใหญ่ต่างแตกตื่น ร่ำลือกันไปต่างถ้อยคำว่าฮ่องเต้ทรงเลือกผู้ใดขึ้นดำรงตำแหน่งรัชทายาทคนใหม่ เช้าวันต่อมา บรรยากาศในท้องพระโรงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม รายพระนามของผู้ที่ถูกพิจารณามีอยู่เพียงไม่กี่ผู้เท่านั้น นอกจาก เจิ้นอ๋อง ผู้มากด้วยคุณงามความดีและสติปัญญาแล้ว ยังมี หลงอวิ๋นเฉิน อ๋องน้อยผู้ถูกเมินเฉยมานาน ซึ่งในยามนี้กลับได้รับการกล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ราชสำนักที่เคยนิ่งสงบกลับกลายเป็นหม้อน้ำเดือด ทุกขุนนางต่างจับตาเฝ้ารอท่าทีของฮ่องเต้ เพราะรู้ดีว่า... การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตาของแผ่นดินไปตลอดกาล ขณะเดียวกันหลงอวิ๋นเฉินกำลังสำราญอยู่กับสตรีเดียวที่สามารถเข้าไปอยู่ในใจเขา หลินหลันกำลังให้อาหารปลาบนศาลาริมน้ำท้ายตำหนักรับรอง สายตาคมของเขาทอดมองนางอย่างหลงใหลไม่อาจละวาง ภาพในหัวเขาเต็มไปด้วยความฝันอันเรียบง่าย ใช้ชีวิตร่วมกับนางไปจนแก่เฒ่าภายใต้หลังคาเดียวกัน “ท่านอ๋อง... เอาแต่มองข้าอยู่เช่นนี้...” เสียงหวานแผ่วดั
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เปิดโปง 2
ทุกสรรพเสียงในห้องเงียบงัน “เจ้าทรยศแม้คนในสายเลือดของเจ้าเพียงเพื่อแย่งชิงอำนาจ หัวใจเจ้าถูกไฟโลภเผาผลาญจนเหลือเพียงเถ้าถ่านกระนั้นหรือ มิหนำซ้ำยังบังอาจยกมือทำร้ายราษฎรผู้บริสุทธิ์ ข้าเลี้ยงเจ้ามาเพื่อให้เป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน ไม่ใช่ผู้เผามันให้มอดไหม้ หากภายภาคหน้าเจ้าขึ้นเป็นฮ่องเต้... ข้าหวั่นว่าใต้หล้านี้จะลุกเป็นไฟเพราะเจ้าจริง ๆ” “เสด็จพ่อ ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” รัชทายาทคุกเข่าลงกลางงานเลี้ยง เสียงของเขาสั่นระรัว ดวงหน้าซีดเผือด “ข้าถูกใส่ร้าย โปรดทรงเมตตาสอบสวนก่อน” ฮ่องเต้สะบัดพระหัตถ์อย่างกราดเกรี้ยว “เมตตา เจ้าลอบฆ่าน้องร่วมสายโลหิต ยังกล้าร้องขอเมตตาอีกหรือ” พระสุรเสียงทรงอำนาจดังสะท้านทั่วท้องพระโรง “ตั้งแต่บัดนี้ รัชทายาทหลงเหวินอี้ ถูกถอดจากตำแหน่ง และให้ส่งตัวไปควบคุมไว้ ตำหนักเย็นจนกว่าจะสอบสวนสิ้นสุด” เสียงขันทีขานรับดังก้อง ขุนนางทั้งหลายคุกเข่าลงพร้อมกัน ในขณะที่หลงเหวินอี้ถูกลากตัวออกจากท้องพระโรง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาเหลียวมองหลงอ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด บัวลอยสร้างเรื่อง 1
ภายในกระโจมของอ๋องเจ็ด หลงอวิ๋นเฉินวางตำราในมือทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่มองถ้วยบัวลอยหน้าตาแสนประหลาดด้วยความฉงน ก่อนตักเข้าปากอย่างไม่รีรอ ทันทีที่ปลายลิ้นของท่านอ๋องเจ็ดลิ้มรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน รสชาติที่เขามิเคยได้สัมผัสมาก่อนชั่วชีวิตนี้ ริมฝีปากขบเม้มในทันที กล้ามเนื้อบนใบห
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 2
“หา....อยากกินบัวลอย ท่านอ๋องอยากกินขนมบัวลอยอย่างนั้นหรือ” หลินหลันทวนคำสั่งของนายทหารที่ตามเฝ้านางมาตลอดหลายวัน “ขอรับ ท่านอ๋องเจ็ดต้องการทานบัวลอยฝีมือของแม่นางหลินหลัน” เมื่อได้ยินทหารทั้งสองกล่าวเช่นนั้น หลินหลันเบือนหน้าไปทางปี่เป้ยพร้อมกะพริบตาถี่รัวเป็นเชิงอ้อ
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด เป็นหลินหลันไม่ง่ายเอาเสียเลย 1
“ในนิยายหลินหลันคือสตรีผู้อ่อนต่อโลก โดนบิดาลากมาขาย ท่านอ๋องเมตตาจึงรับนางเอาไว้เพื่ออุ่นเตียงเท่านั้น ขั้นแรกของการมีชีวิตรอดได้คือ..... หลินหลันต้องปรนนิบัติท่านอ๋องเจ็ด...” หลังจากช่วยงานครัวป้าเป้ย หลินหลันนึกอยากออกมาสำรวจค่ายทหารต้าเหลียง หลงอวิ๋นเฉินชาญฉลาดยิ่งนักเลือกตั้งค่า
ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด หนีจากตัวร้าย... 2
“อย่า...ทำอะไรฉันเลยนะ” คำพูดที่หลุดออกมาจากสตรีร่างเล็กในอ้อมกอดอ๋องเจ็ด คำพูดและการกระทำของสตรีผู้นี้เขาอยากรู้เหลือเกินว่า...นางคือใคร ตั้งแต่ทหารเจอนางนอนสงบอยู่กลางแดดไม่ไกลจากค่าย เขาสั่งให้คนพานางขึ้นหลังม้ามา รอจนนางฟื้นขึ้น หลังจากนั้นหลินหลันนางกลับไม่ใช่..
บางทีคุณอาจจะชอบ
ท่านอ๋องกับพระชายาพาลูกหนีภัยธรรมชาติ
หลันซานอวี่147.5K viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว409.9K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ76.0K viewsทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.4K viewsทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2
ภัสสพิชชา4.1K viewsบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที79 viewsสามีได้โปรดหย่ากับข้าเสียที!
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน430 viewsเมื่อนางร้ายไม่ต้องการพ่อของลูก
คุณแม่แฝดสาม2.1K views
