All Chapters of Savage Command : Chapter 11 - Chapter 20

Aria's point of view Grounded daw. Unbelievable. Kakasabi lang ni Victoria kagabi na hindi ako pwedeng lumabas ng mansyon, pero heto ako ngayon, sapilitang binihisan ng isang eleganteng pink silk dress na hapit na hapit sa katawan ko. Sabi niya grounded ako, pero kapag business at ang pamilya na ng damuhong Luigi na 'yon ang usapan, biglang may pass akong lumabas. Ang kapal talaga ng apog nila. Bawat hakbang ko pababa ng grand staircase ay parang papunta sa sarili kong bitayan. Masisira lang ang gabi ko, asahan na 'yon. Fast forward sa tapat ng isang high-end, exclusive restaurant sa lungsod kung saan gaganapin ang pesteng dinner merger na 'to. "Aria, aayusin mo ang pag-upo mo mamaya, ha? Huwag mong pairalin ang pagiging asal-kalye mo sa harap ng mga Monteclaro," pabulong na banta sa akin ni Victoria bago kami pumasok sa VIP room. Tiningnan ko lang siya ng matalim na side-eye pa. Kung alam mo lang, Victoria, kung anong gin

Aria's point of view Nakatitig lang ako sa kanya, hindi pa rin lubusang nakakabalik sa reyalidad habang ang luha sa mga pisngi ko ay patuloy na umaagos.Napansin niya agad 'yon. Lumapit siya sa kama nang walang kaingay-ingay, ang mga madidilim niyang mata ay nakatutok sa basang mukha ko. Nilapag niya ang bitbit niyang paper bag sa side table bago umupo sa gilid ng kutson, sa mismong tapat ko."Aria," seryoso ang boses niyang tawag, malayo sa mapang-asar na tono niya kagabi. "Are you okay? Bakit ka umiiyak?"Hindi ako makasagot. Parang nanunuyo ang lalamunan ko. Bago pa ako makaiwas ng tingin, dahan-dahang itinaas ni Roigie ang kamay niya. Ramdam ko ang gaspang at init ng hinlalaki niya nang marahan niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi ko. The tenderness of his touch was so conflicting, lalo na't alam kong siya ang demonyong pilit kumokontrol sa akin."Panaginip ba 'yan?" tanong niya ulit, looking deeply into my eyes. "Kailan pa n

Aria's point of view Buti naman at humupa na kaagad ang kumukulong dugo ko kay Roigie paggising ko ngayong umaga. Dugo ba talaga ang kumukulo o tawag ng laman lang din? Errr. That's absurd. Iniling ko ang ulo ko para alisin ang kung ano-anong dumi sa utak ko habang nakatitig sa kisame. Hinding-hindi ako bibigay nang ganoon kadali sa lalaking 'yon, kahit gaano pa katindi ang chemistry namin kapag gabi. I forced myself out of bed at ginawa ko na lang ang routine ko every morning. Matapos maligo, naghanap ako ng susuotin sa walk-in closet ko. I picked a chic, edgy outfit na pang-gala, yung tipong komportable pero palaban ang dating. As if naman makukulong nila ako rito. Basta lalabas ako ngayong araw at maghahasik ng lagim sa kung saan, mairaos lang ang inis ko. Nang matapos akong mag-ayos, dumeritso na ako sa dining room para kumuha ng kape at kung anong makakain. Pero pagtapak ko pa lang sa bukana ng pinto, muntik nang malaglag ang pa

Aria's point of view Matapos ang madugong usapan na may kasamang pambubwisit at pangkakagat ng leeg, dinala ako ni Roigie sa isang malapit na kainan malapit sa harbor. Doon namin itinuloy ang pag-re-refine ng mga detalye para sa planong pagpapahiya kay Luigi mamayang gabi. Kahit puro asaran at banter ang nagaganap sa pagitan naming dalawa, ramdam ko na seryoso siya sa bawat back-up plan na inilatag niya para siguraduhing walang kawala ang mga Monteclaro. Ang cheap nga, e. Nasa papel kasi. Nang matapos kaming kumain ay napansin kong mabilis na lumipas ang oras. Dumidilim na ang paligid, ang kulay kahel na langit kanina ay unti-unti nang nilalamon ng gabi. Napatagal pala ang bonding namin. "I need to go," saad ko habang pinupunasan ang labi ko gamit ang tissue. "Baka kung anong oras na makauwi sina Victoria at lalo lang akong mabulabog.""I'll escort you to your car, little bird," tamad na sagot ni Roigie habang tumatayo.Pagkarating nam

Roigie's point of view Nanginig ang mga kamay ko habang nakaluhod ako sa tapat ni Aria. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa natitirang adrenaline at sa matinding pagnanais na habulin si Monteclaro para tuluyang basagin ang bungo niya. Ang makita si Aria na nanginginig sa dulo ng sofa, gulo-gulo ang buhok, at may bakas ng luha sa mga mata... may kung anong bahagi sa dibdib ko ang marahas na nayurakan. I fvcking told that piece of trash not to touch what’s mine. "Aria," tawag ko sa kanya. Pilit kong ibinababa ang tono ng boses ko para hindi siya lalong matakot. Dahan-dahan kong inilapat ang mga palad ko sa nanginginig niyang mga tuhod. "I'm here. I got you." Tinitigan niya ako gamit ang mga basang mata niya. Nawala ang matapang at mapang-asar na Aria na nakasagutan ko sa harbor kaninang hapon. She looked fragile right now, at mas lalo lang nag-init ang dugo ko sa naisip na kung hindi ko nakuha ang text niya, kung hindi ko pinaharurot ang kotse ko patungo rito, binalahura na ng