All Chapters of Savage Command : Chapter 31 - Chapter 40

40 Chapters

Ch. 31: Mutual

Aria's point of view Hindi ko na alam kung paano ko nailakad ang mga paa ko. Pakiramdam ko, any moment from now, tuluyan nang bibigay ang katinuan ko. My mind was hitting its absolute limit. Overload na sa lahat ng emosyon, hindi pa nga ata natatapos yung hangover mula sa vodka, tapos ito ngayon... itong katotohanan na ang tinuring kong tita Victoria sa buong buhay ko ay ang mismong nagluwal sa akin.Everything felt like a sick, twisted joke.Naramdaman ko na lang ang marahang pagtulak ni Roigie sa pinto ng kwarto ko. He guided me inside, his hands gentle but firm sa likod ko, leading me straight to the bed. Agad akong napaupo sa gilid ng kutson, hugging my knees to my chest habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng buong katawan ko. I felt like I was going to snap. Parang sasabog ang dibdib ko sa tindi ng panic attack na unti-unti na namang umaakyat sa lalamunan ko."Hey... look at me. Breathe, Aria. Breathe," bulong ni Roigie, ringing wi

Ch. 32: Cold

Aria's point of view Umiyak ako hanggang sa mapagod ang puso ko, at nang maramdaman ko na naman ang matinding panggigigil at bigat ng hangover sa likod ng mga mata ko. Sa huli, tuluyan na namang bumigay ang katawan ko sa pagod. Nakatulog ako na yakap-yakap ang unan ko, suot pa rin ang nagusot kong cream dress, at binabangungot ng pinaghalong mukha nina Luigi, Victoria, at ang malamig na titig ni Roigie Villarreal.Ewan ko kung ilang oras akong nawalan ng malay sa mundo.Nagising na lang ako dahil sa mahinang bulungan sa gilid ng kama ko at sa malamig na sensasyon ng kung anong metal na nakadikit sa balat ng braso ko.Dahan-dahan kong idinilat ang mga mata ko. Blurred pa ang paningin ko nung una, pero unti-unting luminaw ang mukha ng isang lalaking naka-salamin at naka-white gown, may stethoscope na nakasabit sa leeg niya. Sa tabi niya, may isang nurse na may hawak na clipboard at nag-aassist.May doctor nga. Hindi nagbibiro si Roigie kan

Ch. 33: Defeat

Aria's point of view "Mr. Corporate Robot, talaga?" Isang dambuhalang mapang-uyam na ngisi ang sumilay sa mga labi ni Roigie. Dahan-dahan siyang lumapit hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng katawan niya nang umupo siya sa tabi ng binti ko. "You have a lot of energy for someone na halos mag-hysterical lang kahapon dahil sa birth certificate.""Aba, talagang ipapaalala mo pa?" Inirapan ko siya nang todo sabay hila ng mga paa ko palayo sa kanya. "Umalis ka nga rito sa kama ko. Doon ka sa mga bodyguard mo makipag-usap.""Get up, little bird. Breakfast is ready sa baba," utos niya, makautos naman 'to kala niya tatay ko siya. "And make sure you eat everything. Ayokong magpatawag na naman ng doktor dahil lang sa nag-iinarte ka.""Oo na! Lalabas din, istorbo," pabalagbag kong isinara ang toktik ko at padabog na tumayo patungo sa banyo para mag-hilamos at magmugmog.Pagbaba ko sa kusina, sinalubong ako ng amoy ng toasted bread, bacon, at brewed

Ch. 34: Café serenade

Aria's point of view Pagkatapos ng nakakatunaw na banat ng gagó, nanahimik talaga ako sa kabilang dulo ng sofa. Pero ang hunghang na si Roigie Villarreal, bumalik na naman sa pagiging tuod sa harap ng laptop niya na parang walang sinabing bastos isang minuto ang nakalipas. Tsk. Corporate robot talaga!Makalipas ang kalahating oras, na-bored na naman ako. Ang daling maubos ng clips sa toktik kapag aburido ang utak mo. Paano ba naman, paulit-ulit na lang ang sayaw at nakikitang mukha ng mga tao roon. Napabuntong-hininga ako nang malalim, humiga nang patag, at muling binuksan ang messenger ko.Bahala na, sa loob-loob ko. Kukulitin ko uli ang tatlo kong baliw na kaibigan sa GC namin kahit na naging matabang ang mga reply nila kanina. I desperately needed human interaction na hindi nagtatapos sa bawal lumabas o sa mga mapanganib na titig ng bodyguard ni Dax.I opened our group chat. Pero bago pa man ako makapag-type ng panibagong rants ko tungkol s

Ch. 35: Wrath

Roigie's point of view I was staring at the fvcking financial forecast on my laptop screen, pero hindi pumasok kahit isang numero sa utak ko. My mind was drifting back to the living room sofa, to the way Aria looked when she threw that pillow at my arm, blushing like crazy after I threatened to take her upstairs.She thought I was just messing with her. She had no fvcking idea how much restraint it took for me to just sit there and pretend to type.The sharp vibration of my burner phone against the glass table shattered the quiet of the study. Hindi ito ang corporate line ko. It was the secure line encrypted by Dax’s agency.Sinagot ko sa unang ring pa lang. Isang malamig na pakiramdam ang gumuhit sa sikmura ko. "Talk to me.""Sir, we have a breach." It was Dax’s lead field agent outside, basag ang boses niya, halatang natataranta. "The perimeter wall malapit sa laundry area, nag-trigger ang mga sensors ten minutes ago. We checked he

Ch. 36: SUV

Roigie's point of view The speedometer was hitting numbers it shouldn't be hitting inside a subdivision, pero wala akong paki. I slammed on the brakes, making the SUV’s tires screech violently as I drifted sharp around the corner leading to the back exit of Greenfield Subdivision. "Dax, give me the exact location now!" I roared into the Bluetooth speaker. My hands were practically glued to the leather steering wheel, bumaon ang mga daliri ko sa tindi ng hawak. "The van just exited the secondary gate, Roigie! It’s a gray, unmarked Toyota Hiace," Dax’s voice barked through the static. "They bypassed the main highway checkpoint. Pumasok sila sa shortcut leading to the bypass road ng old warehouse district. Binabantayan ng mga drone ko ang area, but they’re moving fast." "I’m closer. Update me on the coordinates!" "Two hundred meters ahead of you. Kakaliko lang nila sa unlit road past the abandoned gas station." "They can't hide from me," I hissed. I hit the high beams of my

Ch. 37: Friends

Roigie's point of view Pagkaalis na pagkaalis ko sa pinangyarihan ng aksidente, pinatapos ko muna ang ilang kilometro bago ko tuluyang itinabi ang SUV sa isang madilim at bakanteng gilid ng kalsada. Kailangan kong huminga at pakalmahin ang nagwawalang sistema ko dahil kung magpapatuloy ako sa pagpapatakbo nang ganito kagigil, baka kami naman ang maaksidente ni Aria.I shifted the gear to park pero hindi ko pinatay ang makina. Lumingon ako sa passenger seat. Nandoon pa rin si Aria, mahimbing na natutulog habang medyo nakabukas ang mga labi. Hinawakan ko ang leeg niya para kapain ang pulso niya. Normal naman ang tibok, pero malamig ang balat niya.Hindi ko siya pwedeng ibalik sa mansyon ngayon. Masyadong malapit 'yon sa kabihasnan at paniguradong doon unang magmamanman ang mga aso ni Luigi kapag nalaman nilang pumalya ang pagdukot. I needed a place that was completely off the grid. Isang lugar na pribado, mahigpit ang seguridad, at walang sinumang makakakon

Ch. 38: Villa

Aria's point of view Paggising ko, sinalubong agad ako ng maliwanag na sikat ng araw na tumatagos sa dambuhalang glass window ng kwarto. Sandali akong napatitig sa puting kisame habang pilit kong inaalala kung paano ako napadpad sa estrangherong kama na ’to.Parang biglang bumalik ang lahat.Ang huli kong natatandaan, nasa Café Serenade ako. Kasama ko sina Rheinn, Ihmsol, at Khara. Masaya kaming nagkukuwentuhan, tumatawa pa nga ako habang iniinom ang Caramel Macchiato ko dahil sa wakas ay nakatakas ako sa hawla ni Roigie. Pero pagkatapos kong maubos ’yung kape, biglang umikot ang paligid ko. At ang pinakamalinaw at pinakamasakit na memoryang nakatatak sa utak ko ngayon... ay ang mukha ng tatlo kong kaibigan bago ako tuluyang mawalan ng malay.Wala manlang nag-panic, kahit na sumigaw manlang. Ang huli kong nakita ay ang pag-iyak ni Rheinn habang bumubulong ng sorry, habang si Ihmsol naman ay dahan-dahang lumapit para saluhin ako na parang alam na

Ch. 39: College

Aria's point of view "Manang Elena," tawag ko sa caretaker habang nilalaro ng tinidor ko ’yung natitirang piraso ng bacon sa plato. "Saan po ba eksakto ’tong lugar natin? I mean, nasa lungsod o probinsya ba ’to?"Napatigil si Manang sa pagpupunas ng counter at ngumiti nang hinhin. "Ay, ija, ang alam ko lang ay nasa loob tayo ng San Antonio Resort Village. Pero pagdating sa mga eksaktong direksyon o lokasyon sa mapa, naku, hindi ko rin kabisado. Hatid-sundo lang din kasi ako ng driver nina Sir Leonhardt kapag may kailangang asikasuhin dito."Bumagsak ang balikat ko. Nagbakasali lang naman ako, baka sakaling pwede akong tumakas uli gamit ang Google Maps. Pero naisip ko rin ’yung sinabi ni Manang tungkol sa mga guwardiya sa labas. Sumilip ako nang bahagya sa bintana ng kusina at muntik ko nang maibuga ’yung iniinom kong hot chocolate. Shít, may dalawang lalaking naka-tactical gear at may hawak pang mahabang baril ang naglalakad sa gilid ng pool!Par

Ch. 40: Bubbly

Aria's point of view "Lipat pala tayo sa veranda," aya ni Ingrid sabay tayo mula sa sofa habang bitbit ang kanyang luxury bag. Lumingon siya patungo sa kusina at medyo nilakasan ang boses. "Manang Elena! Padala na lang po ng mga finger foods at refreshments doon sa labas, salamat po!""Sige po, Ma'am Ingrid!" sagot naman agad ni Manang mula sa loob.Sumunod ako sa kanya palabas ng malaking sliding glass door patungo sa malawak na veranda ng villa. Ang ganda ng view dito, tanaw na tanaw ang asul na dagat at dinadaluyan ng malamig na hangin ang buong paligid. Humilig si Ingrid sa mamahaling outdoor chair habang ako naman ay naupo sa tapat niya, niyayakap ang sarili ko dahil medyo malamig ang simoy ng hangin galing sa baybayin."Grabe, Aria. Hindi ko inakalang pagbalik ko rito sa Pilipinas, makikita kita sa ganitong sitwasyon," panimula ni Ingrid, dahan-dahang tinatanggal ang kanyang sapatos para itampisaw ang paa sa hangin. "I mean, noong college,

1 2 3 4

SCAN CODE TO READ ON APP