All Chapters of ลุ่มหลงเสือร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

Charoen-Kiat Hotelทางฝั่งของเจ้าพ่อมาเฟียอายุน้อย เขาไม่เพียงยุ่งอยู่กับงานประชุมทั้งวันเท่านั้นยังพ่วงมาด้วยการจับตามองจากเพื่อนสนิทจนกระดิกตัวไม่ได้ ทำได้แค่จ้องเข็มนาฬิกานับเวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า หวังให้เพื่อนทั้งสามแยกย้ายกันกลับโดยเร็ว“มึงเป็นอะไรวะ กูเห็นจ้องนาฬิกาทั้งวัน”“นัดใครไว้เปล่าไอ้เสือ”“มีงานต่อ”เขาโกหกเพื่อให้เรื่องจบไปอย่างนั้น เพราะความจริงแล้วหากมีงานเพื่อนก็ต้องรู้ด้วย และคงไม่เทียวเฝ้ามองนาฬิกาทุกสิบนาทีขนาดนี้ แถมท่าทางยังกระวนกระวายอยู่นิ่งไม่ได้ราวกับมีเรื่องปิดบังพวกเขาอยู่“เนียนมากมั้งไอ้ควาย !”“กกเด็กที่ไหนไว้ครับ”“ฮื่อ !”เขาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วเหล้าสาดลงคอระบายความหงุดหงิด ยิ่งรีบเพื่อนในกลุ่มก็ยิ่งดูใจเย็น อยากจะสิงสู่อยู่กับเขาเอาให้ได้“กลับ ๆ ปล่อยเสี่ยเขาไปหาความสุขเหอะ”“เออพวกเหี้ย ! จับผิดแต่กู !”เขาทนไม่ไหวต้องฟาดหมอนอิงใบใหญ่ใส่แผ่นหลังเพื่อนสนิท ก่อนจะลุกตามไปติด ๆ ออกจากโรงแรมท่านรองพร้อมกับพวกเขาด้วยรถสี่คันมุ่งออกจากประตูเดียวกันแยกไปคนละทาง ส่วนคนที่ควรกลับเพนต์เฮาส์ดันเลี้ยวไปทางคอนโดเด็กน้อยที่เขาห่วงใย“นายครับ”จอร์นที่ยืนเ

“ทีหลังอย่าอวดเก่ง วุ่นวายคนอื่น”คำกล่าวเมื่อครู่ทำเธอจุกจนพูดไม่ออก เป็นอีกครั้งที่คำพูดเขาเป็นดั่งศรทิ่มแทงใจเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่าทางเย็นชาของเขา มันเป็นอาวุธที่พร้อมจะเฉือนใจคนฟังให้แหลกเป็นชิ้น ๆ“คุณกลับไปเถอะค่ะ หนูอยากพักผ่อน ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”เธอพูดจบก็เอนกายนอนลงทำท่าหลับไม่รับรู้ว่าคนอื่นจะทำอะไรต่อ หลับหูหลับตาอยู่แต่ในโลกของตนเองเท่านั้นไทเกอร์วางแก้วน้ำลงก่อนจะเบนปลายเท้าออกจากห้องตามคำเชิญของหญิงสาว แต่เขาไม่ได้อยากไปเพราะเธอไล่ เพียงแค่มีงานสำคัญที่ต้องไปสะสางต่อ แถมก่อนออกไปเขายังกำชับพยาบาลให้ดูแลเธอเป็นพิเศษทว่าเมื่อแผ่นหลังหนาจากไปหญิงสาวในห้องก็ทิ้งตัวปล่อยน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลเป็นทาง ความเย็นชาของเขานำพาใจเธอให้หนาวเหน็บยิ่งกว่าอยู่บนยอดเขาสูงเสียอีกช่วงบ่ายของวันเมื่อเอริสรู้สึกว่าตนเองพอจะไหวจึงทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเอง แม้จะโดนคัดค้านแต่เธอก็ยังยืนกรานว่าจะออกให้ได้ภายในห้องใหญ่ของคอนโดใจกลางเมือง มีหญิงสาวผู้โดดเดี่ยวนั่งชมวิวอยู่ริมระเบียงด้วยสายตาอ้างว้างเศร้าโศก แม้แต่นกยังรู้สึกสงสารต้องบินมาเกาะราวอยู่เป็นเพื่อน“แกก็เหมือนเขาใช่ไหม ผ่านมาแล้วก็ผ่

“คุณ ! ตื่นได้แล้ว !”เอริสปรับระดับเสียงให้เข้มขึ้นเพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอในสายตาเขา ถึงแม้ว่าชายคนนั้นจะไม่มีสติอยู่ก็ตาม เธอก็ต้องปรับตัวให้ชิน“อื้อ~ ตื่นไปไหนแต่เช้า”“หนูมีเรียน อยากนอนก็กลับไปนอนห้องตัวเอง !”เป็นอีกครั้งที่เธอไล่เขาให้กลับ ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวทำให้ชายหนุ่มต้องเบิกตาขึ้นมองอย่างงุนงงว่า เจ้าหล่อนหงุดหงิดอะไรตั้งแต่ไก่โห่ขนาดนี้“เดี๋ยวฉันไปส่ง”“ไม่ต้อง หนูไปเองได้”“ตามใจ”ไทเกอร์ลุกจากเตียงเหลือบดูนาฬิกาบนโต๊ะ ตอนนี้แสดงเวลาเก้าโมงตรง นั่นแสดงว่าเขาที่ปกตินอนไม่ถึงสามชั่วโมงแต่วันนี้กลับนอนหลับอย่างเต็มอิ่มไปถึงสิบสองชั่วโมง“นอนอะไรขนาดนั้นวะ”เขาลูบหัวตัวเองอย่างมึนงงก่อนจะเดินมาทางโซฟาเพื่อหยิบสูทกลับเพนต์เฮาส์ ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวออกไปไหนจมูกก็พลันได้กลิ่นอันเย้ายวนจากร่างเล็กที่ยืนหวีผมอยู่หน้ากระจกชัชรินทร์วางสูทลงที่เดิมอีกครั้งแล้วตรงมายืนซ้อนเด็กสาวที่ดึงดูดเขาด้วยกลิ่นหอม จมูกโด่งขยับเข้าใกล้จนสัมผัสกับกลุ่มผมสีดำเงาดุจแพรไหม“คะ... คุณจะทำอะไร”เอริสพยายามขยับออก แต่ด้วยพื้นที่ข้างหน้าเป็นโต๊ะเครื่องแป้งทำให้เธอติดอยู่ตรงนั้นไม่สามารถขยับไปไหนไ

“สั่งสิ”“คุณอยากกินอะไรล่ะคะ”“อยากกินเหมือนเธอ”ความจริงประโยคเมื่อครู่ไม่ได้มีคำว่า ‘เหมือน’ อยู่เลย แต่ตอนนี้มีพนักงานยืนอยู่ด้วย ครั้นจะบอกไปตามตรงคงไม่ดีเท่าไร อย่างไรเขาก็ไม่อยากให้เธอเสียหายต่อหน้าคนอื่นอยู่ดี“เอาไก่ทอดเซตใหญ่ค่ะ แล้วก็ข้าวคลุกสอง เอาส้มตำลาวไม่หวานนะคะ”“ได้ค่ะ ลูกค้านั่งรอสักครู่นะคะ”เธอปิดแฟ้มพร้อมพยักหน้ายิ้มหวานให้พนักงานก่อนจะเบนหน้ามาหาคนพี่ที่นั่งมองอยู่ เขาไม่แสดงอาการใด ๆ ราวกับว่าชินชากับการกินของเธอไปแล้ว“กินหมด ?”“ไม่เชื่อฝีมือหนู”“เก่งแต่เรื่องกิน”คนพี่ส่ายหัวเป็นพัลวัน ทว่าสายตาหวานเยิ้มกับรอยยิ้มเล็ก ๆ เจ้าเสน่ห์นั้นกลับไม่ได้รู้สึกถึงการตำหนิเลย ออกจะเอ็นดูเจ้าหล่อนด้วยซ้ำอาหารเซตใหญ่เรียงรายดาหน้าเข้ามาเสิร์ฟหลายถาด มากเสียจนชายหนุ่มขมวดคิ้วมองด้วยใบหน้าเชิงถามอีกครั้ง“จะกินแล้วนะคะ”มือน้อย ๆ หยิบไก่ทอดอย่างไม่อายแล้วอ้าปากงับทั้งชิ้นเคี้ยวตุ้ย ๆ ส่งผลให้แก้มทั้งสองข้างนูนป่องน่าหยิก ก่อนที่จะคายกระดูกที่ผ่านการร่อนแล้วออกมา“คำเดียว ?”“แฮ่ เก่งไหมคะ”“ฮึ ! ไม่พอก็สั่งเพิ่ม แต่ ! ... กินหมดก่อน”เหมือนคนพี่จะรู้ทันจึงรีบปรามห้ามด้วย

ยังไม่ทันที่หญิงสาวสองคนจะได้จากไปไหน ร่างสูงใหญ่ของชายเจ้าของร้านก็มากันไว้ก่อน ด้วยความที่พอจะรู้จักคนผู้นี้ทำให้เพลินตาหยุดเดินพร้อมส่งสายตาขอความช่วยเหลือและชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์มองปราดเดียวก็เข้าใจว่าหญิงสาวที่ถูกพยุงอยู่นั้นโดนอะไรมา และมีหรือที่เขาจะปล่อยไป“ใครทำ !”“นะ... หนูไม่รู้ คุณ...”เปลือกตาสีไข่กระพือขึ้นมองเจ้าของเสียงที่คุ้นเคย ร่างกำยำของชายตรงหน้าทำให้หญิงสาวรู้สึกได้ถึงที่พึ่งราวกับเห็นเทวดาลงมาจุติ“ไปสืบ !”ชัชรินทร์สั่งการกับลูกน้องคนสนิทก่อนจะหันมาหาคนตัวเล็กที่เมามายด้วยฤทธิ์เหล้าและฤทธิ์สารอะไรบางอย่าง นัยน์ตาแดงก่ำจ้องมองเรือนร่างที่อ่อนปวกเปียกด้วยความรู้สึกหลากหลาย“เธอกลับไปก่อน”เขาดึงแขนเรียวเล็กคนเมาเข้ามาได้อยู่ในอ้อมกอดอย่างไม่เกรงใจเพื่อนของเจ้าหล่อน สายตาที่ทั้งเป็นห่วงและอาฆาตส่งผลให้เพลินตาไม่กล้าขัดคำสั่งนั้น“เอ่อ ริสมากับเพื่อนกลุ่มนั้นค่ะ หนูคิดว่า...”“อืม เดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอกลับเองได้ไหม หรือจะให้คนของฉันไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะ ฝากริสด้วยนะคะ”อะไรดลบันดาลให้เพลินตาไว้ใจฝากเพื่อนไว้กับเขาก็ไม่ทราบได้ เธอแค่รู้สึกมั่นใจว่า เพื่อนของตนอ