All Chapters of ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

การที่คนน้องหายหน้าไปจากสายตาเขาโดยตรงร่วมสามวันได้ทำให้คนพี่กระวนกระวายว้าวุ่นจนเกิดความคิดจะเข้าไปถามเธอโดยตรง แต่ทว่าสุดท้ายคำว่า ‘นักศึกษา’ ที่แปะบนหน้าเธอก็ต้องทำให้เขาหยุดลงเสียก่อนใช่อยู่ว่าเจอกันทุกวันแต่นอกจากเรื่องโปรเจกต์เธอไม่คุยเรื่องอื่นกับเขาด้วยซ้ำ พยายามเลี่ยงการพบหน้าสองต่อสองอย่างถึงที่สุดม่านเมฆ : จะกลับห้องวันไหนม่านเมฆ : พี่เป็นห่วงหากนับดูนี่น่าจะเป็นข้อความที่ร้อยแล้วที่เขาส่งหาเธอ แต่มีบ้างเธอจะตอบกลับมาซึ่งไม่ได้ทำให้ใจเขาสงบลงเลยสักนิดทางด้านของหญิงสาวนั้นเธอมาติวสอบกับเพื่อนจริง ๆ เนื่องจากสัปดาห์หน้าเป็นการสอบกลางภาค เธอรู้ตัวว่าหากอยู่บริเวณเดียวกับเขาคงไม่สามารถอ่านหนังสือเข้าหัวอย่างแน่นอนแต่ที่สำคัญไปกว่านั้นคือในใจเธอเกิดความหวาดกลัวเต็มไปหมด กลัวว่าเขาจะพูดคำว่า ‘พี่น้อง’ อีกครั้งทั้งที่เธอและเขาเกินเลยกันไปแล้วเธอยังไม่พร้อมรับฟังจริง ๆ..“มึงมีอะไรจะเล่าให้พวกกูฟังไหม”กมลเห็นว่าเพื่อนถอนหายใจหลายครั้งหลายคราว ล่องลอยไม่มีสติในการอ่านหนังสือจนพวกเขาอดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้“คือ..”“พูดมาค่ะชะนี เพื่อนกันทั้งนั้น”คริสต์ทนไม่ไหวต้องใช้เสียงแข็ง

อาจารย์นภทีป์ผู้มีกิจรัดตัวทั้งงานสอนงานเสริมกลับลืมทุกสิ่งอย่างตรงไปที่จุดเกิดเหตุ เขารู้ดีด้วยนิสัยขี้กลัวของเธออาจจะขาดสติทำอะไรไม่ถูก หรือหนักไปกว่านั้นอาจจะโดนคุกคามทำร้ายจากคนอื่นอย่างที่เป็นข่าวก๊อก ก๊อก ก๊อก~ เสียงเคาะกระจกทำให้สาวเจ้าสะดุ้งตัวโยนเงยหน้าขึ้นจากพวงมาลัย สายตาที่มองมาราวกับว่าเธอได้เจอที่พึ่งสาวน้อยรีบลงจากรถอย่างรวดเร็วร้อนรนเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย กระบอกตาแดงก่ำใกล้ที่จะกักเก็บมวลน้ำไว้ไม่ไหว“พี่..”“ไม่เป็นไร ๆ”ฝ่ามือหนายกขึ้นระดับอกก่อนจะลดต่ำลงเป็นการทำสัญญาณให้เธอใจเย็น คราวเดียวกันนั้นยังเป่าปากนำพาให้สาวเจ้าหายใจเป็นปกติ เพราะเขาสังเกตเห็นว่าเธอตตอนนี้สั่นเทาราวกับลูกนก ครั้นจะเข้าไปกอดปลอบขวัญก็คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่นักเนื่องจากสถานที่นี้เป็นมหาวิทยาลัย แถมอยู่กลางถนน“สวัสดีครับผมนภทีป์ อาจารย์คณะวิศวกรรมโลหการครับ ผมขอความช่วยเหลือด่วนหน่อยครับ..”เขาประสานงานติดต่อกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยเพื่ออำนวยความสะดวกเรื่องระบายรถ แล้วติดต่อไปยังร้านบริการเคลื่อนย้ายเพื่อให้รีบนำรถเข้าศูนย์ซ่อม“เดี๋ยวพี่ไปส่ง ไปสอบก่อนนะ”“ค่ะ”ข้าวตังพยักหน้ารัวขณะเดินขึ้น

ร่างเล็กเดินลัดขอบรั้วมหาวิทยาลัยออกประตูใหญ่สู่ศูนย์วิจัยส่วนตัวของอาจารย์นภทีป์ผู้เลื่องชื่อ ผู้รักษาปลอดภัยที่รู้สถานะแท้จริงตะเบ๊ะต้อนรับเมียเจ้าของพื้นที่ด้วยรอยยิ้มพร้อมกับนำทางเธอเข้าอาคารก้าวแรกที่เข้าสู่ห้องปฏิบัติการก็ต้องเบิกตากว้างให้กับความครบครันทันสมัย อุปกรณ์ต่าง ๆ เรียกได้ว่านำหน้าของที่ใช้ในมหาวิทยาลัยไปเยอะมาก มีเทคโนโลยีการควบคุมจากระยะไกลทำงานได้แม้ไม่มีคนคอยคุม“สมกับเป็นแล็บของคุณชายเจ้าระเบียบจริง ๆ”เธอมองไปทางไหนก็เป็นสัดเป็นส่วน ตู้เก็บสารเคมี ตู้เก็บอุปกรณ์แยกกันชัดเจน พื้นที่ปฏิบัติการกว้างขวางแบ่งเป็นหลายห้องซึ่งทดลองต่างกันภายในศูนย์วิจัยมีห้องทำงานส่วนตัวเจ้าของพื้นที่ซ่อนอยู่ด้านในสุด แต่เนื่องจากเป็นกระจกใสทำให้มองทะลุกันได้ทุกห้องชายหนุ่มผู้สุขุมในเสื้อช็อปสวมทับด้วยเสื้อปฏิบัติการสีขาวสวมแว่นและถุงมือกำลังทำการทดลองอะไรบางอย่าง ท่าทางจริงจังทะมัดทะแมงของเขามีเสน่ห์ล่อสายตาจนสาวเจ้าไม่สามารถหันไปทางอื่นได้เลยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่จุดข้างแก้มเกิดขึ้นตอนที่แอบมองคนพี่ มือน้อยล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นแอบถ่ายอีกฝ่ายตอนที่เขากำลังเผลอแต่ทว่าเหมือนโชคจะไม่เข้าข้

“บายจ้า”“รีบกลับไปหาผัว เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน !”“ถึงมึงจะมี.. แต่ใช้กับกูไม่ได้ค่ะ”ข้าวตังกำมือหลวม ๆ ขยับเข้าออกหาใบหน้าตรงบริเวณปากสื่อถึงการกระทำอันโสมมบางอย่างที่เพื่อนเข้าใจกัน“อี๋อีชะนี !”“ฮ่าฮ่าฮ่า บาย ขับรถดี ๆ”เธอแยกตัวกับเพื่อนทั้งสองตรงกลับคอนโดหลังจากเลิกคลาสเรียน ความจริงเพื่อนชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันแต่เธอติดใจอาหารที่บ้านมากกว่ายิ่งพ่อครัวเธอยิ่งชอบ..คนตัวเล็กเดินเข้าห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยวันนี้ไม่ร้อนมากนักเธอจึงเลือกจะเปิดประตูหน้าต่างให้ห้องโปร่งโล่งระบายอากาศไปในตัวสาวน้อยเอนกายลงนอนทั้งที่ยังไม่เปลี่ยนชุดนักศึกษา ก่อนจะคว้าเอาไอแพดเครื่องใหญ่พร้อมกับหนังสือเรียนเล่มหนามากางเพื่อทำการบ้านส่งอาจารย์ภายในวันนี้เสียงเพลงสากลเปิดคลอระหว่างทำการบ้านไปด้วยเรียกอีกคนให้สนใจ ม่านเมฆที่พึ่งออกจากห้องน้ำนุ่งเพียงผ้าขนหนูสีขาวเดินตรงมายังห้องหญิงสาวร่างเล็กนอนหันหัวมาทางปลายเตียง หน้าอกอวบอิ่มขาวเนียนถูกทับด้วยเจ้าของร่างส่งผลให้มันโผล่พ้นออกนอกเสื้อนักศึกษามาสูดอากาศหายใจกระโปรงทรงเอเลิกขึ้นจนเห็นแก้มก้น เรียวขาแบบบางขาวเสียจนคนมองลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เก

ชายหนุ่มผู้ถือครองกรมสิทธิ์เจ้าของคอนโดย่องเข้าห้องราวกับเป็นโจรลักทรัพย์ สายตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปทั่วเพื่อสำรวจสถานการณ์ด้านในเมื่อเห็นว่าห้องโถงไร้ซึ่งผู้คนคาดว่าหญิงสาวผู้พักอาศัยคงเข้าห้องนอนไปแล้วเขาจึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง ปลายเท้าหนักค่อย ๆ ย่องเบาเข้าพื้นที่ไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าเขากลับมาแล้วแต่เหมือนความเงียบของเขายังไม่เพียงพอเพราะตอนนี้อีกคนกำลังยืนกอดอกเอียงคอมองเขาย่องเบาเข้าห้องด้วยความแปลกใจ“พี่เมฆ !”“พี่ไม่ได้ไปยุ่งกับเขานะ พี่บอกเขาว่าพี่แต่งงานแล้ว !”หญิงสาวจงใจแกล้งทำเสียงเข้มเรียก แต่ทว่าอีกคนกลับหันควับมาอธิบายพร้อมชูมือทั้งสองข้างขึ้นราวกับว่ายอมแพ้แล้ว ท่าทางของเขาชวนให้อีกฝ่ายฉงนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่“มีสาวมาจีบ ?”เธอแกล้งเดาจากประโยคเมื่อครู่ แขนเรียวเล็กยกขึ้นกอดอกแสดงสีหน้าจับผิดอีกฝ่าย การกระทำของเธอทำเอาคนพี่กลัวแทบฉี่รดกางเกงรู้สึกเสียวสันหลังเหมือนถึงวันสุดท้ายของชีวิต“พะ.. พี่อธิบายกับเขาชัดเจนแล้ว พี่ไม่ได้ผิดต่อตังตังเลยนะ”เขาขยับเข้าใกล้ เสียงสั่นเครือยอมรับเต็มปากไม่ปฏิเสธใด ๆ เพราะไม่อยากให้เธอรู้ทีหลังแล้วจะเสียใจยิ่งกว่าเดิม“ฮึ ขอบคุ