All Chapters of ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน: Chapter 41 - Chapter 47

สามีภรรยาในนามได้ผ่านการความเข้าใจแบบลึกซึ้งหลายครั้ง ทว่าคนน้องก็ยังไม่ยอมอภัยให้เขาและไม่รับสถานะสักทีจนคนพี่เริ่มท้อใจแต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีเหตุผลของตัวเอง ที่เลือกทำเช่นนี้ก็เพราะคนพี่ไม่ยอมเอ่ยปากสักทีว่าคิดอย่างไรกับเธอกันแน่ หรือที่ทำอยู่เพราะรู้สึกผิดเพียงเท่านั้นแค่บอกชอบ แล้วชอบในฐานะอะไร..“ไปพร้อมพี่นะคะ”เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จเจ้าของพื้นที่ก็เอ่ยบอกคนน้องไว้พลางเก็บจานไปด้วย เพราะวันนี้เป็นวันพรีเซนต์โปรเจกต์หรือเรียกได้ว่าเป็นด่านสุดท้ายของการเรียนเลยก็ได้“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวคนเห็น”“ตังตัง~”สาวเจ้าหยิบกระเป๋าสัมภาระที่จะใช้สอบพรีเซนต์พร้อมกุญแจรถส่วนตัวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ไปที่เดียวกันแต่เธอกลับเลือกจะไปเพียงลำพังไม่รอเขา“เฮ้อ ยังไม่ใจอ่อนอีกเหรอ”เขารีบเก็บกวาดห้องล้างถ้วยชามทั้งหมดเพื่อตามคนน้องไปมหาวิทยาลัย การสอบครั้งนี้เขาเองก็เป็นหนึ่งในกรรมการแต่ไม่ได้ตัดสินหรือให้คะแนนกลุ่มที่ตัวเองเป็นที่ปรึกษา ดังนั้นเธอจึงไม่มีส่วนได้ส่วนเสียจากเขาคณะโลหการ - มหาวิทยาลัย“สวัสดีครับนักศึกษา”อาจารย์หัวหน้ากลุ่มเอ่ยทักทายนักศึกษาอย่างเป็นกันเอง หลังจากนั้นจ

ความอบอุ่นที่เกิดจากความรักแผ่ซ่านตลบอบอวลไปรอบห้อง คู่รักที่สารภาพความในใจกันได้ไม่กี่เดือนก็เริ่มสร้างวันธรรมดาให้เป็นความทรงจำอันหวานชื่นโรแมนติกเรียวแขนแกร่งตวัดโอบรอบเอวภรรยาที่รักดึงเธอเข้ามาแนบกับแผงอกขณะที่อีกฝ่ายกำลังจัดระเบียบเสื้อผ้าให้อย่างตั้งใจ“พี่ไม่อยากไปมหา’ลัยเลย”ด้วยความที่กำลังจะเปิดเทอมในสัปดาห์หน้า ชายหนุ่มผู้เป็นอาจารย์ประจำคณะจึงถูกเรียกตัวไปประชุมก่อนเริ่มการเรียนการสอน แต่ทว่าใบหน้าเกลี้ยงเกลากลับแสดงสีหน้าไม่พอใจเสียอย่างนั้น“หืม เดี๋ยวนี้อาจารย์นภทีป์ไม่มีความรับผิดชอบเลยนะคะ”“พี่อยากอยู่กับเมียหนิคะ”พูดจบปลายเท้าก็ก้าวเข้าใกล้กว่าเดิม ริมฝีปากแห้งผากจรดลงกลางหน้าผากอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอมหญิงอันเป็นที่รัก“เดี๋ยวตังตังไปหาค่ะ”เธอกระชับปกเสื้อก่อนจัดระเบียบเชิ้ตให้คนพี่พร้อมคลี่ริมฝีปากเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ เป็นดั่งกำลังใจในการทำงานให้อีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี“เจอกันครับ”“เจอกันค่ะ ขับรถดี ๆ นะคะ”เขาพยักหน้ารับคำพลางโบกมือเบา ๆ บอกลาคนน้องมุ่งตรงไปยังมหาวิทยาลัยเพื่อเข้าร่วมประชุมใหญ่ก่อนเปิดเทอมในห้องประชุมเล็กของคณะ ชายหนุ่มนั่งในตำแหน่งปลายโต

“ลงโทษด้วยการกระแทกแรง ๆ แบบที่ตังตังชอบไงคะ”พูดจบคนตัวเล็กก็ปลิวขึ้นบนเคาน์เตอร์ปฏิบัติการ แล้วปลดเข็มขัดพร้อมกระดุมกางเกงอย่างรวดเร็วราวกับรอเวลานี้มานาน“อยากโดนลงโทษจังเลยค่ะที่รัก”ฝ่ามือเล็กลูบไล้ไปทั่วลาดไหล่ สายตาเย้าหยอกเพิ่มแรงกระตุ้นกำหนัดในกายอีกฝ่ายได้ดีเสียยิ่งกว่ายาปลุกเซ็กส์“ซนเกินไปแล้วตังตัง มันอยู่ไม่สุขมากใช่ไหม หืม !”เสียงคำรามในลำคอเหลือทนกับพฤติกรรมขี้ยั่วของแฟนสาว ฝ่ามือใหญ่จับเอามือเล็กของอีกฝ่ายประกบเป้าของตัวเองก่อนจะดึงกางเกงในลงให้ความอวบใหญ่ได้ออกมาหายใจข้างนอกฝ่ามือเล็กสัมผัสเบา ๆ ไล้เลื่อนตามความยาวของมันอย่างน่าหวาดเสียว ท้องนิ้วทั้งห้ากำหลวม ๆ ก่อนจะชักขึ้นลงเบา ๆ จนความเป็นชายแข็งตั้งผงาดราวกับเป็นเสาโรมันที่ไม่เคยหักพังมาก่อน“อืม อ่าห์~”ความแข็งขืนเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถูกคนน้องปรนเปรอ ปลายนิ้วชี้สะกิดรูเล็กอย่างซุกซนจนตาน้ำเกิดปริแตกไหลซึมออกมา“กางขาออกหน่อยค่ะ”พูดจบฝ่ามือใหญ่ก็ปลดกระดุมยีนคนน้องด้วยมือเดียวหลังจากนั้นแทรกเข้าสู่กางเกงในลูกไม้สีแดงสดสัมผัสกับความอวบอูมภายใน“อะไรกัน ทำให้พี่ทำไมเราแฉะ”“มันกำลังร้องไห้กลัวพี่ลงโทษมั้งคะ

“พูดมาค่ะ หลานรักอยากได้อะไรคะ”และแล้วแผนการของเขาก็สำเร็จ เมื่อประโยคนั้นสิ้นสุดลงรอยยิ้มดีใจก็แย้มออกกว้างจนเห็นฟันหน้าชวนให้นภาอดมันเขี้ยวหลานรักของเธอไม่ได้“ย่าไปขอสาวให้เมฆหน่อย”“หื้ม ? ใคร ! ไม่ใช่ว่าแต่งกับข้าวตังแล้วเหรอ จะมีคนใหม่ก็บอกน้องให้ชัดเจนนะลูกอย่าทำนิสัยไม่ดีเราเป็นผู้ชายรู้ไหม”น้ำเสียงค่อนไปทางดุแต่แฝงไปด้วยการสั่งสอนจากคนในครอบครัว ทว่าผู้น้อยกลับแค่นหัวเราะออกมาให้กับความไม่รู้ของย่า“ก็ข้าวตังนั่นแหละครับ”“อ้าว แล้วจะไปขอทำไมอีกล่ะ ต้องแก้เคล็ดอีกรอบเหรอ”“เปล่า.. ขอมาเป็นหลานสะใภ้ตัวจริงให้ย่า”“หืม ?..”ความคลุมเครือในคำพูดคนแก่ไม่เข้าใจหรือเรียกว่าตามไม่ทันกับการตลบตะแลงของหลานชายก็ได้ ใบหน้าที่ยับย่นเป็นทุนเดิมยู่เข้าหากันแสดงความสงสัย“เมฆ.. อยากมีครอบครัวแล้ว”“จริงเหรอ ! ข้าวตังเหรอ !”“ครับ ย่าชอบไหม”ท่าทางตกใจสุดขีดรวมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มทำให้ชายหนุ่มเข้าใจอารมณ์ว่าย่ากำลังตื่นเต้น จึงรีบตอบคำถามในทันทีก่อนที่เธอจะความดันขึ้นเสียก่อน“ดี ๆ น้องเรียนจบรึยังนะ รอบนี้จะจัดเล็ก ๆ ไม่ได้แล้วนะหลานสะใภ้ย่าจะน้อยหน้าไม่ได้”“จบแล้วครับ ย่าหาฤกษ์ได้เลย”“โ