All Chapters of ลุ่มหลงอาจารย์เถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

บรรยากาศในห้องปฏิบัติการแม้จะติดปัญหาอยู่บ้างแต่ก็ผ่านไปได้อย่างราบรื่น นักศึกษาต่างพากันเร่งมือเพื่อให้โปรเจกต์เสร็จทันตามกำหนด“กรี๊ดดดดดดดด !”ในขณะที่ทุกอย่างอยู่ในความสงบ หญิงสาวที่ได้รับมอบหมายให้เก็บสารตัวทดลองก็เกิดทำของเหลวใสพุ่งกระฉูดกระเด็นโดนใบหน้านภทีป์วิ่งวุ่นออกจากห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็วเพราะกลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้น ภาพที่เขาเห็นหากว่าเป็นกรดแรงอาจจะทำให้เสียโฉมได้เลย“เป็นยังไงบ้างครับ แสบร้อนไหมลุกขึ้นไปล้างก่อน”“ฮือ~”เขาพยายามพยุงนักศึกษาในการดูแลลุกขึ้นทว่าเจ้าหล่อนกลับร้องเสียงหลงอย่างเสียสติ มือไม้ทั้งสองข้างยกขึ้นปิดบังใบหน้าไม่ให้เขาได้เห็น“มันแค่น้ำอาร์โอไม่ใช่เหรอวะ”“เออ มันตอปะ ?”เพื่อนสนิทยืนซุบซิบกันอยู่ข้างหูสาวเจ้าภรรยาเจ้าของพื้นที่ แน่นอนว่าข้าวตังดูออกทั้งหมดเพียงแค่อยากดูว่าสามีของตัวเองจะจัดการกับปัญหานี้อย่างไรก็เท่านั้นเองแต่เหมือนเธอจะลืมไปว่าด้วยนิสัยเป็นผู้ใหญ่มีความรับผิดชอบของเขานั้นมีหรือจะยอมให้ลูกศิษย์เป็นอะไรไปโดยที่เขาไม่เหลียวแล“มึง !”“ฮะ”“อาจารย์ถอยไปก่อนค่ะ”ข้าวตังเรียกเพื่อนสมทบทีมก่อนจะเดินตรงไปดึงแขนสามีตัวเองมาหลบข้างหลั

Manmek Talk ;เป็นค่ำคืนแรกที่ผมนอนค้างกับเธอในห้องแห่งนี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ผมมองเธอเป็นน้องสาวคนเดิมไม่ได้แล้วตังตังเป็นเมียผม..เมื่อคิดย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน ทั้งเธอและผมไม่เคยมีแฟนเลยสักคนผมไม่เคยมีความรู้สึกเชิงชู้สาวกับใครเลยด้วยซ้ำส่วนเธอ.. แน่นอนว่ามีไม่ได้เพราะพี่ชายอย่างผมคอยเป็นก้างขวางคออยู่ตลอด แค่มีผู้ชายเข้าหาเธอด้วยความรู้สึกมากเกินเพื่อนก็จะถูกผมกันออกทั้งหมดหรือจริง ๆ แล้วความรู้สึกลึก ๆ ของผมไม่ใช่แค่ความเป็นห่วงในฐานะพี่ชาย ผมอยากครอบครองเธอไว้เพียงคนเดียวมาตลอดรักเธอแบบผู้ชายคนหนึ่งรักมาตลอด..ไม่ใช่พี่ชาย..“พี่ก็ชอบตังตังค่ะ” ฟอด~สิ้นประโยคผมก็กดจมูกโด่งจมลงหน้าผากบางเบา ๆ ด้วยความทะนุถนอมยิ่งกว่าเดิมพร้อมกระชับอ้อมแขนเข้าแน่นไม่อยากปล่อยเธอไปไหนอีกแต่ในตอนนี้ผมคงเปิดเผยความรู้สึกออกไปโดยตรงไม่ได้ ผมไม่รู้ว่าผลกระทบที่จะตามมาเป็นผลดีหรือเสียต่อเธอกันแน่ผมต้องปกป้องคนที่ผมรักไว้ก่อน..Mammek End..KV Grand Clubเมื่อส่งคนน้องไว้ที่ห้องปฏิบัติการมหาวิทยาลัยแล้ว อาจารย์ม่านเมฆก็ตรงมายังคลับเพื่อนอย่างเช่นทุกครั้ง หากว่ารออยู่ที่แล็บด้วยความลับ

ตู้ด ตู้ด~ ขณะที่ลิฟต์โดยสารขับเคลื่อนเลื่อนขึ้นไปยังชั้นบนสุด มือสั่นเทาก็พยายามกดต่อสายหาสามีไปด้วย ทว่าผ่านไปเนิ่นนานหลายสายก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะรับณัฐรินีย์ไม่ไขว้เขวคิดเป็นอื่นเข้าใจว่าเขายุ่งเรื่องงานจึงตัดสินใจลงจากคอนโดควงพวงมาลัยรถไปยังสถานีตำรวจแจ้งความเรื่องที่เกิดขึ้น เธอไม่สามารถปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ถึงจะมั่นใจว่าคนผู้นั้นยังไม่ได้อะไรจากเธอก็ตามเมื่อเสร็จธุระจากสถานีตำรวจ ข้าวตังที่เหนื่อยล้าทั้งกายใจก็นั่งซบใบหน้าลงกับพวงมาลัยอยู่หลายนาที เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะประสบกับเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต“ฮื่อ !”ลมหายใจหนักหน่วงผ่อนระบายความเหนื่อยล้า ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็กเผื่อว่าผู้เป็นพี่จะโทรกลับหาตัวเองบ้าง“ประชุมยังไม่เสร็จอีกเหรอ”เธอเหลือบมองนาฬิกาที่มุมหน้าจอพลางคิดคำนวณไปด้วย กระนั้นยังไม่ได้คิดด้านลบต่อเขา แค่ในใจลึก ๆ อยากมีผู้ที่ขึ้นชื่อว่าสามีอยู่เคียงข้างเวลาที่เธอเจอเรื่องไม่ดีก็เท่านั้นทว่าจังหวะที่ปลายนิ้วเลื่อนดูกระดานข่าวสารหน้าโซเชียลก็ต้องสะดุดตากับภาพสตอรี่หนึ่ง แผ่นหลังหนาในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวนั้นคุ้นตายิ่งนัก และยังระบุคำพูดพร้อมอิโมจิก้อน

ผู้ถูกขอหย่าหูดับไม่สามารถประมวลผลได้ชั่วขณะ สายตาพร่าเบลอไม่โฟกัสราวกับว่าประสาทสัมผัสอันว่องไวของเขาถูกปิดการทำงานลงหัวใจดวงแกร่งถูกเฉือนจนแหลกลานแล้วพรากไปจากเจ้าของอย่างโหดร้าย ความรู้สึกของเขาปานว่ามีส่วนสำคัญหลุดหายไปทรวงอก“ฮึกฮือ~”ความรู้สึกเหมือนว่าโลกทั้งใบกำลังแตกดับสูญเสียหญิงอันเป็นที่รักจนในที่สุดน้ำตาลูกผู้ชายก็ร่วงหล่น ขาแกร่งพับลงไม่สามารถทรงตัวได้จนหัวเข่ากระแทกกับพื้นคอนกรีตอย่างแรงเกิดแผลถลอกเลือดไหลซิบทว่าความเจ็บของร่างกาย เทียบไม่ได้กับหัวใจแม้เพียงนิด..เค้าโครงใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนหยาดน้ำตาปนน้ำมูก ไม่เหลือมาดชายหนุ่มผู้มีชาติตระกูลดั่งเคย เขาร่ำไห้อย่างหนักต่อหน้าผู้คนที่ผ่านไปมาอยู่ข้างถนนอย่างไม่นึกอาย“เชี่ย มึงเป็นอะไร !”จากการรายงานของลูกน้องทำให้เพื่อนรีบเร่งตามหาอาจารย์เพื่อบอกเรื่องที่ให้สืบ ทว่าเมื่อมาเห็นสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ทั้งสามถึงกับร้องอุทานเป็นเสียงเดียวกัน“น้อง.. น้องทิ้งกู”“ฮะ !”พวกเขาไม่อยากจะเชื่อว่าผู้มีคุณลักษณะสมควรจะเป็นแบบอย่างให้แก่ผู้ชายทั้งประเทศกลับถูกภรรยาทิ้งได้ลงคอ“น้องทิ้งกู น้องทิ้งกูไปแล้ว ฮึกฮือ~”มือทั้งสองเอื้อมจั

“ลุกขึ้นก่อน ขึ้นห้องไปคุยกันดี ๆ ไม่งั้นตังตังจะไม่คุยกับพี่อีก !”ร่างหนารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยคำขู่ของคนน้อง คนสองคนเดินตามกันติด ๆ แถมเขายังจับชายเสื้อเธอไว้แน่นเหมือนกลัวว่าเธอจะหาย“ปล่อยก่อนได้ไหมคะ”“ไม่เอาไม่ปล่อย”“ฮึ่ม !”เธอลอบถอนหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความเบื่อหน่าย แต่เพราะไม่อยากเสียเวลาจึงไม่ต่อล้อต่อเถียงกับคนพี่อีก และยังกลัวว่าเสียงร้องไห้ครวญครางของเขาจะเรียกเพื่อนร่วมหอให้ออกมาดู“พี่เลิกร้องไห้ก่อนได้ไหมคะ”“อือ~ พี่ขอโทษ ต่อไปพี่จะไม่ให้เราตกอยู่ในอันตรายอีก ฮึกฮือ~” “หยุดร้องก่อนตังตังฟังไม่รู้เรื่อง !”“ยะ.. หยุดแล้ว ฮือ~”ปากบอกหยุดแต่น้ำตากลับไหลเป็นทางยิ่งกว่าเดิม ชวนให้คนน้องทำอะไรไม่ถูกเกิดอาการลนลานไปเสียหมด“ถะ.. ถ้าพี่หยุดตังตังจะให้กินนม !”“ฮื่อ ! โอเค ไหนนมพี่คะ”เธอกัดฟันพูดข้อเสนอแปลก ๆ ออกไป ทว่านั่นกลับทำให้เขาหยุดร้องไห้ทันที มือทั้งสองข้างยกขึ้นปาดน้ำตาจนเกลี้ยง การกระทำของเขาชวนให้เธอหงุดหงิดรู้สึกเหมือนกำลังถูกหลอกอย่างไรอย่างนั้น“ฮึ หลอกตังตังเหรอ ได้ !”แววตาเชือดเฉือนราวคมมีดพลางสบถพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะเดินเข้าโซนครัวหยิบนมวัวในตู้