Lahat ng Kabanata ng ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Kabanata 121 - Kabanata 130

เวลา 16:00 น. @มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งหลังจากคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญเสร็จเรียบร้อย เอเดนจึงรีบขับรถสปอร์ตมางานรับปริญญาของวีว่าด้วยความเร็วสูง ทันทีที่รถจอดสนิท มือหนาก็ล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออกไปหาช่างภาพประจำตัวของเธอ ซึ่งเขาได้กำชับอีกฝ่ายไว้ล่วงหน้าให้พาคนตัวเล็กไปถ่ายรูปเล่นระหว่างรอเขาเดินทางมาถึงตึดดด ตึดดด“ตอนนี้อยู่ไหน” เอเดนเอ่ยขึ้นทันทีที่ปลายสายกดรับ(ข้างตึกวิศวะครับ)“พาไปตรงลานเกียร์หน่อย ผมมาถึงแล้ว”(ครับ)หลังจากวางสาย เขาก็เอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบสีเทาที่วางอยู่บนเบาะข้างคนขับอย่างแผ่วเบา พลางจ้องมองด้วยความภาคภูมิใจ เพราะนี่คือของขวัญที่เขาตั้งใจทำด้วยตัวเอง เพื่อมอบให้กับคนสำคัญที่สุดในวันนี้…ซึ่งมันไม่ใช่ช่อดอกไม้ธรรมดา แต่เป็นดอกกุหลาบที่ถูกพับขึ้นจากธนบัตรทีละใบด้วยมือของเขา ช่อใหญ่เรียงกันอย่างประณีต สะท้อนถึงความตั้งใจและความพิถีพิถันในทุกขั้นตอน แม้จะมีบางดอกที่ดูไม่สมบูรณ์แบบมากนัก ขอบพับอาจเบี้ยวบ้าง หรือกลีบดอกอาจไม่เรียงสวยเท่ามืออาชีพ แต่ทุกดอก ล้วนสะท้อนถึงความพยายามที่สุดของผู้ชายห่ามๆ อย่างเขา@ลานเกียร์วิศวกรรมศาสตร์วีว่าเดินตามช่า

สองปีผ่านไปเวลาสองปีที่ผ่านไปดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เอเดนกับวีว่าได้แต่งงานกันเรียบร้อยแล้ว และชีวิตคู่ของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความสุข และเสียงหัวเราะของสมาชิกใหม่ตัวจิ๋ว เด็กชายตัวน้อยที่มีชื่อว่า “เวย์”น้องเวย์เป็นเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตากลมโต เรียกได้ว่าถอดแบบคุณพ่อมาแทบทุกกระเบียดนิ้ว ถึงขั้นที่ใครเห็นก็ต้องเอ่ยปากว่า “เหมือนพ่อเป๊ะ!” แต่ถึงจะหน้าเหมือนพ่อขนาดไหน หัวใจของเจ้าตัวน้อยคนนี้กลับยกให้คุณแม่หมดทั้งใจไม่ว่าเอเดนจะพยายามเข้าใกล้ภรรยาแค่ไหน น้องเวย์ก็มักจะรีบวิ่งมากั้นกลาง ทำหน้าจริงจังแล้วยกมือเล็กๆ ขึ้นมากอดคุณแม่แน่น ในระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังนั่งเล่นกันอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ รถสปอร์ตคันหรูก็เข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ร่างสูงของผู้เป็นพ่อจะเดินเข้ามา“กลับมาแล้วครับ” เอเดนเอ่ยขึ้น พลางมองภรรยากับลูกชาย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความคิดถึงที่อัดแน่นตลอดวันสิ้นเสียงทุ้ม วีว่าก็หันขวับไปมองเขาทันที ก่อนจะลูบผมน้องเวย์ด้วยความอ่อนโยนเบาๆ“ป๊ะป๊ากลับมาแล้วนะครับ น้องเวย์อยากไปเล่นกับป๊ะป๊าไหมครับ…” ร่างบางเอ่ยถามเจ้าตัวเล็ก ทว่าลูกชาย

สองวันก่อนเปิดเทอมร่างเล็กอรชรของ แฟร์รี่ หรือ มนัญชยา นอนหลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงความฝันอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ภายในคอนโดหรูย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งทว่าจู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงก็ดังขึ้นกริ๊ง!!เสียงเรียกเข้าทำให้เจ้าของร่างเล็กขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ พยายามตัดขาดตัวเองจากโลกภายนอกแต่เสียงนั้นก็ยังคงดังต่อเนื่องไม่ยอมหยุด...จนในที่สุด เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างคนที่ยอมแพ้ต่อความรบเร้า ก่อนจะยื่นมือออกจากผ้าห่มไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความหงุดหงิดเมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ “พี่ชายสุดหล่อ” คนตัวเล็กจึงรีบดีดตัวลุกพรวดจากเตียง ราวกับความง่วงถูกสลัดทิ้งไปในชั่วพริบตา นิ้วเรียวกดรับสายโดยไม่รอช้า“ฮัลโหล…” (น้องออกมาหรือยัง?) เสียงจากปลายสายดังขึ้นทันที “แฟร์กำลังจะออกแล้ว แค่นี้นะคะ”เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบกดวางสายโดยไม่รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไรต่อ จากนั้นจึงกระโจนลงจากเตียง เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวด้วยท่าทางเร่งรีบ ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าอันวุ่นวายที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นใช้เวลาไม่นานนัก แฟร์รี่ก็อาบน้

ไม่นานนัก ผู้หญิงคนที่เดินไปยืนด้านหน้า ก็กลับมานั่งข้างๆ เธอเช่นเดิม แฟร์รี่จึงใช้นิ้วสะกิดแขนอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“เมื่อกี้โคตรเจ๋งเลยอะ เรามาเป็นเพื่อนกันปะ” คนตัวเล็กยิ้มจนตาหยี เพราะรู้สึกถูกชะตากับคนตรงหน้าเป็นอย่างมากอีกฝ่ายหันมาส่งยิ้มหวาน พร้อมกับมองเธอด้วยแววตาเป็นมิตร“อืม…เรา วีว่า นะ เรียก วี ก็ได้”“โอเค เราแฟร์รี่ จะเรียก แฟร์ หรือ รี่ ก็ได้ ได้หมดเลย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส พลางหัวเราะเบาๆ จนวีว่าเผลอยิ้มตามทันใดนั้น ดาวรุ่นพี่ปีสี่ก็พูดขึ้น“เอาล่ะ! ทุกคนหันมาทางนี้ค่ะ”จากนั้นทุกคนจึงหันไปมองยังด้านหน้าทันที พร้อมกับนั่งนิ่งอย่างตั้งใจรอคอยกิจกรรมรับน้องที่กำลังจะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ“สวัสดีน้องๆ ปีหนึ่งทุกคนนะคะ พี่ชื่อดาว เป็นประธานของคณะบริหารธุรกิจ”“การรับน้องของเราจะจัดขึ้นแค่เพียงสามวันเท่านั้นนะคะ พี่อยากให้น้องๆ ตั้งใจทำกิจกรรมกันอย่างเต็มที่ และปีนี้…พี่ได้เชิญรุ่นพี่จากคณะวิศวกรรมศาสตร์มาช่วยเป็น พี่ว๊าก ด้วย พวกพี่เขาจะมาคอยดูแล ควบคุม และสร้างระเบียบให้กับกิจกรรมของเรา เนื่องจากปีนี้มีน้องใหม่จำนวนมาก พี่ก็อยากให้ทุกคนให้ความร่วมมือและอยู่ในกฎ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาแฟร์รี่ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ขณะอาบน้ำภายใต้สายน้ำอุ่นที่รินไหลจากฝักบัว เมื่อเสร็จจากการอาบน้ำ เธอก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาพันรอบอก พลางเดินออกมาพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ที่ยังติดผิว ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นพอดี กริ๊ง!!คนตัวเล็กรีบเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ “เขมิกา” ไม่รอช้า เธอรีบกดรับสายโดยไม่ลังเล“ค่ะแม่...โทรหาหนูแต่เช้าแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”(ถามแม่แบบนี้ แสดงว่ายังไม่รู้เรื่องพี่ชายเราสินะ) เสียงของผู้เป็นแม่ดังมาจากปลายสายด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดปนห่วงใยแฟร์รี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามกลับ“พี่เปอร์ทำไมเหรอคะ?”(ก็พี่ชายเราไม่รู้ไปทำอีท่าไหน...ตกบันไดจนข้อเท้าบวม)“จริง! แล้วแม่รู้ได้ยังไงเนี่ย”(ไต้ฝุ่นโทรมาบอกแม่เมื่อกี้นี่เอง เห็นว่ากำลังจะไปส่งพี่เราที่คอนโด ยังไงแฟร์แวะไปดูพี่เขาหน่อยนะลูก พอดีแม่กับพ่อมาคุยงานที่ต่างจังหวัด กลับอีกทีก็อาทิตย์หน้าเลย)“ได้ค่ะ แม่กับพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ พี่เปอร์เก่งจะตาย…แค่นี้ถือว่าจิ๊บๆ”(จ