All Chapters of ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 181 - Chapter 190

หลายวันต่อมาหลังจากเลิกเรียนวิชาในช่วงเช้า แฟร์รี่กับวีว่าก็เดินไปยังโรงอาหารคณะบริหารธุรกิจเหมือนเช่นทุกครั้งในระหว่างที่สองสาวต่อแถวเพื่อรอสั่งอาหารอยู่นั้น จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของวีว่าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันกริ๊ง!!วีว่ารีบล้วงมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปพูดกับแฟร์รี่“มึง…เดี๋ยวกูมา ฝากสั่งด้วย เอาคะน้าหมูกรอบไข่ดาวไม่สุกนะ” ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากถามอะไรเพิ่มเติม วีว่าก็รีบสาวเท้าเดินจ้ำอ้าวออกจากแถวไปอย่างรวดเร็วไม่นานนัก แฟร์รี่ก็ได้รับอาหารที่สั่งไว้ครบสองจาน คนตัวเล็กหันมองหาเพื่อนอีกครั้ง แต่ก็ไร้วี่แวว จากนั้นจึงถือถาดอาหารไปหาที่ว่างนั่งทันทีไม่กี่นาทีต่อมา วีว่าก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอเดน และโฬม “อันนี้ของกูใช่ปะ” วีว่าเอ่ยขึ้น พลางทิ้งตัวนั่งลง แล้วชะโงกหน้ามองจานคะน้าหมูกรอบตรงหน้า ก่อนจะหยิบช้อนอย่างไม่ลังเล“อือ…” แฟร์รี่พยักหน้ารับเบาๆทันใดนั้น โฬมก็วางแก้วน้ำปั่นตรงหน้าของเธอ แล้วเอ่ยขึ้น“พี่ซื้อมาฝาก”คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสงสัย พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“ฝากฉัน?”เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งข้างเธออย่างเป็นกันเอง แล้วพูดต่อทันที

แฟร์รี่ถือเค้กไว้ในมือ เดินเข้าไปในผับอย่างช้าๆ ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังโต๊ะกลาง ซึ่งโฬมเจ้าของวันเกิดนั่งอยู่ไม่ไกลนักเธอสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะก้าวต่อไปท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เริ่มหันมามอง เมื่อเห็นเค้กในมือของเธอพรึบ!!ทันใดนั้น ไฟทั้งผับก็ดับลงอย่างกะทันหัน เสียงพูดคุยค่อยๆ แผ่วลง เหลือเพียงความมืดที่โอบล้อมไปทั่วแฟร์รี่ชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ อย่างลนลาน แล้วจู่ๆ แสงสปอร์ตไลท์ก็สาดส่องลงมาจับจ้องไปยังโต๊ะกลาง ซึ่งตอนนี้มีโฬมนั่งอยู่เพียงคนเดียวจากนั้น เสียงร้องเพลงสุขสันต์วันเกิดจากผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากในเงามืด ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เดินถือเค้กออกมาจากหลังม่านเงา ปรากฏตัวในแสงสปอร์ตไลท์อย่างช้าๆ“แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู…แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู…แฮบปี้เบิร์ด เดย์…แฮบปี้เบิร์ด เดย์…แฮบปี้เบิร์ด เดย์ ทู ยู”เสียงร้องจบลงตรงหน้าของเขา “เซญ่า…” โฬมขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางพึมพำชื่อเธอแผ่วเบาเซญ่าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ก่อนจะยื่นเค้กออกไปตรงหน้าเขา แล้วเอ่ยขึ้น“เป่าเลย” สิ้นเสียงเธอ โฬมก็ก้มหน้าลงเป่าเทียนโดยไม่พูดอะไรหลังจากนั้น เซ

หลังจากที่แฟร์รี่กลับมาถึงคอนโด เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ พลางร้องไห้สะอึกสะอึ้นออกมาอย่างหนักหน่วง เมื่อภาพความทรงจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังคงฉายวนอยู่ภายในหัวของเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง เธอร้องไห้จนตาบวมแดง จนน้ำตาแทบไม่เหลือให้ไหลอีกต่อไป และในที่สุด เธอก็เผลอหลับไปทั้งที่ความเจ็บปวดยังฝังแน่นในใจเช้าวันใหม่แฟร์รี่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย เปลือกตายังหนักอึ้งจากการร้องไห้เมื่อคืน ทำให้ยากจะลืมตาได้เต็มที่เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ เธอจึงพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า พลางเดินเข้าไปยังห้องน้ำ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองกระจกบานใหญ่ ภาพสะท้อนตรงหน้ากลับทำให้เธอชะงัก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างในทันทีผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนไม่ได้หวีมาหลายวัน ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาบวมแดงก่ำเป็นหลักฐานชัดเจนของน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาไม่หยุดตลอดคืนที่ผ่านมา“สภาพแบบนี้...ใครจะมาสนใจกัน” เธอพึมพำแผ่วเบา พลางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะล้างหน้า แล้วเดินออกไปหยิบแผ่นเจลจากตู้เย็นมาแปะตรงบริเวณเปลือกตาทั้งสองข้าง เพื่อหวังให้ช่วยบรรเทาอาการบวมแดงเวลา

หลังจากที่โฬมเห็นรูปภาพที่เซญ่าส่งมานั้น ใจแกร่งก็กระตุกวูบ ราวกับร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มในพริบตาไม่รอช้า เขารีบกดโทรออกไปหาเธออย่างรวดเร็วตึดดด ตึดดดโฬมถือสายรอไม่นาน ปลายสายก็กดรับ เขาจึงเอ่ยถามทันควัน“แฟร์รี่อยู่ไหน?”คำพูดนั้น ทำให้ช็อปเปอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันขวับมามองด้วยความตกใจทันทีที่อีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากพูด เขาก็ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงห้ามอย่างรวดเร็ว“ชู่ว...”ทันใดนั้น เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้น(ถ้าไม่ใช่เรื่องของมัน โฬมก็ไม่คิดจะโทรมาหาญ่าเลยใช่ไหม?) เขาขบกรามแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ในอก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“อย่าลีลาเซญ่า เธอเอาแฟร์รี่ไปไว้ที่ไหน”เพราะในรูปที่อีกฝ่ายส่งมานั้น แฟร์รี่ถูกมัดมือไว้กับเก้าอี้ ปากถูกปิดด้วยผ้า น้ำตารินไหลอาบแก้มเนียนอย่างสิ้นหวัง ภาพนั้นทำเอาเขาเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกเซญ่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น(โฬมอยากให้ญ่าปล่อยมันไหมล่ะ ถ้าอยาก...ก็รับเป็นพ่อของลูกในท้องญ่าก่อนสิ)คำพูดนั้น ทำเอาคิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นทันที ก่อนจะถามกลับอย่างสงสัย“ทำไมเธอถึงไม่ให้พ่อของเด็กรับผิดชอบวะ”(มันทิ้งญ่ากับลูกไปแล้ว

ฉึก!“อ๊าาา” เขาร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด“ฮึก! พี่โฬม…” แฟร์รี่ร้องไห้สะอึกสะอึ้น พลางก้าวเข้าไปหาเขาด้วยความเป็นห่วงทันใดนั้น เซญ่าก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแทงเขาอีก”คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าลง พลางมองเขาที่พยายามใช้มือยันเก้าอี้เพื่อประคองร่างกายอันบอบช้ำเอาไว้ แล้วเอ่ยออกไปเสียงสั่น“ฮือ…พี่เจ็บไหมคะ”“อื้อ พี่ทนได้ เธอกลับไปก่อนนะ อย่าทนดู…” เขาพยายามตั้งหลังตรงเพื่อจะมองเธอให้ชัด แม้ดวงตาจะเริ่มพร่ามัวก็ตาม“…ฮึก! ฮือ แฟร์ไม่กลับ” เธอตอบกลับทันควัน โฬมรู้สึกว่าร่างกายตัวเองเริ่มทนบาดแผลไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจพูดความรู้สึกออกไปอีกครั้ง“พี่รักเธอนะ ไม่รู้เลยว่าเริ่มรักตั้งแต่ตอนไหน แต่พี่โคตรมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับเธอ ได้เห็นหน้าเธอทุกวัน...”ทว่าเขายังพูดไม่ทันจบประโยค เซญ่าก็ตะโกนเสียงดังลั่น“อร้าย! อย่าบอกรักมัน” พูดจบ เธอก็ง้างแขน แล้วแทงมีดลงกลางแผ่นหลังของเขาเต็มแรงฉึก!“โอ๊ย…อ๊ะ!” โฬมร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะฟุบหน้าลงกับเก้าอี้ ราวกับคนหมดสติแฟร์รี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พร้อมกับตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง“พี่โฬม! ช่วยด้วยค่ะ ม