جميع فصول : الفصل -الفصل 200

แฟร์รี่กลับไปอาบน้ำที่คอนโด โดยมีลูกน้องของจารวีไปส่ง เธอจัดการเตรียมชุดนักศึกษาสำหรับไปเรียนในวันพรุ่งนี้ แล้วรีบเดินทางกลับมายังโรงพยาบาลเร็วที่สุดเวลาล่วงเลยจนเกือบเช้า คนตัวเล็กนั่งฟุบหน้าอยู่ข้างเตียง มือเล็กกอบกุมมือของโฬมเอาไว้แน่นตลอดทั้งคืนทันทีที่เธอสะดุ้งตื่น ก็รีบเงยหน้าขึ้นมองเขาที่นอนตะแคงอยู่ ก่อนจะยื่นมือไปลูบใบหน้าหล่อเหลาเบาๆ แล้วใช้นิ้วเกลี่ยเส้นผมด้านหน้าอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน“ทำไมพี่หลับนานจัง…ไม่คิดถึงหนูบ้างเหรอ? ไหนบอกว่ารักกันไงคะ หืม?”เธอเอ่ยเสียงนุ่มนวล ก่อนจะจับมือเขายกขึ้นเบาๆ พลางเอาแก้มถูไปมาอย่างออดอ้อน แล้วพูดต่อ“ถ้าพี่ตื่นมา…พี่จะยังรักหนูอยู่ไหม จะเกลียดหนูหรือเปล่า ที่ทำให้พี่ต้องเจ็บตัวแบบนี้”ดวงตาคู่สวยชำเลืองมองใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ แบมือเขาออก แล้วนำมาวางแนบกับใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา“แต่ถึงพี่จะเกลียดหนู หนูก็รักพี่อยู่ดี รักมากๆ เลยด้วย และหนูก็จะไม่ไปไหน…ถ้าหากไม่โดนพี่ไล่ซะก่อน”ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างขึ้น เธอเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดู และทันทีที่เห็นเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าจอ คนตัวเล็กก็ดีดตัวล

@ผับ Aloft ย่านมหาวิทยาลัยโฬมจับมือแฟร์รี่เดินเคียงกันเข้าไปในผับ ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาด้วยความสนใจทว่าเขากลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งอิง ผู้จัดการผับเดินเข้ามาทักทาย“สวัสดีค่ะ เฮีย”เขาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเตรียมเดินสวนไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง อิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“นี่...ใช่น้องแฟร์รี่ที่เฮียให้พี่ช่วยดูแลเวลามาเที่ยวบ่อยๆ ใช่ไหมคะ?”คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าลง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายอย่างเต็มตา“อ๋อ...แฟร์จำได้แล้ว พี่คือคนที่บริการดีมาก แต่ไม่ยอมรับทิปจากแฟร์เลย”สิ้นเสียงหวาน อีกฝ่ายก็ยิ้มกว้าง พร้อมกับพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น“ใช่ค่ะ พี่คิดไว้แล้วว่าน้องแฟร์รี่ต้องเป็นเด็กเฮียแน่ๆ”“เออ! ตอนนั้น...” คนตัวเล็กตอบตะกุกตะกัก เพราะตอนนั้นก็ผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว เขาจะชอบเธอมานานขนาดนั้นเลยเหรอ?จากนั้นเธอจึงหันหน้าไปทางโฬม ก่อนจะถามออกไปอย่างตรงไปตรงมา“ตอนนั้นพี่ชอบหนูแล้วเหรอ?”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ“พี่บอกแล้วไง ว่าไม่รู้ว่าเริ่มชอบตั้งแต่เมื่อไหร่”ทันใดนั้น อิงก็รีบพูดแทรกขึ้นมา“ตอนนั้นหรือเปล่าคะเฮีย ท

หลายวันต่อมา@มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในระหว่างรอขึ้นเรียนวิชาช่วงบ่าย แฟร์รี่กับวีว่าก็นั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจเหมือนเช่นทุกครั้ง ทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับซีรีส์ที่กำลังเป็นที่นิยมในช่วงนี้อย่างสนุกสนานทันใดนั้น เขตแดนพี่รหัสของคนตัวเล็กก็เดินเข้ามาหา พร้อมกับยื่นขนมให้เธอ“พี่ซื้อมาฝาก”ร่างบางเบิกตากว้างทันทีเมื่อเปิดถุงขนมออกดู พบว่าภายในถุงมีขนมจำนวนไม่น้อย“โห...จะขุนให้แฟร์อ้วนเลยหรือไงเนี่ย”“เดี๋ยวน้อยหน้าคนอื่น ฮ่าฮ่า” เขตแดนตอบกลับ พลางหัวเราะเบาๆแฟร์รี่ยิ้มกว้างให้กับเขา ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เนื่องจากคณะบริหารธุรกิจของเธอ พี่รหัสจะคอยดูแลน้องรหัสเป็นอย่างดีแบบนี้กันทุกคนไม่นาน วีว่าก็เหลือบสายตาไปเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาด้านหลังของเพื่อนสนิท เธอเอื้อมมือไปสะกิดแขนแฟร์รี่เบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น“มึง! พี่โฬมมา”คนตัวเล็กหันขวับไปมองเขาทันที พลางยิ้มกว้างอย่างดีใจทว่าคนตัวโตกลับเบนสายตาจ้องเขตแดนตาเขม็ง ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ แล้วโอบไหล่เล็กเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แต่แฟร์รี่กลับจับมือเขาออกอย่างรวดเร็ว แล้วพูดขึ้น“หนูเพิ่งทำผมมา...เดี๋ยวผ

หลายวันต่อมาในระหว่างที่แฟร์รี่กำลังจะเดินไปอาบน้ำ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันกริ๊ง!!เมื่อเห็นรายชื่อที่ปรากฏอยู่บนจอ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยทันที นิ้วเรียวรีบกดรับสายโดยไม่รอช้า“คิดถึงหนูแต่เช้าเลยอะดิ” เธอเอ่ยแซวออกไปทันใดนั้น ปลายสายก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว(อืม...โคตรคิดถึงเลย คิดถึงตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วย) โฬมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนือยๆ เพราะถ้าไม่ติดว่าเพื่อนของเขามาหาที่ห้องเมื่อคืน ป่านนี้คงนอนกอดกับคนตัวเล็กอยู่บนเตียงเหมือนเช่นทุกครั้งร่างบางยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะพูดขึ้น“ฮ่าฮ่า แล้วเป็นไงคะ งานเสร็จหรือยัง?”(อืม! เดี๋ยวพี่ไปหานะ)สิ้นเสียงทุ้ม เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ พลางก้มมองสภาพร่างกายของตัวเอง ที่ตอนนี้ใส่เพียงผ้าขนหนูพันรอบอกอวบเท่านั้น“พี่จะมาตอนนี้เหรอคะ สักชั่วโมงได้ไหม…คือหนูกำลังจะอาบน้ำอะ”(พี่มีคีย์การ์ด อาบไปเลย) เขาว่า“เออจริงด้วย พี่ไปเอามาจากพี่เปอร์แล้วนี่” คนตัวเล็กตอบกลับทันควันโฬมเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดขึ้น(ไอ้เปอร์ฟ้องเหรอ?)“เปล่า...พี่เปอร์แค่บอกเฉยๆ เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เธอรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว ค

ภายในรถสปอร์ตคันหรู โฬมหันไปมองหน้าคนด้านข้างเป็นระยะ พลางส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา เมื่อเห็นสภาพแฟนสาวที่สิ้นฤทธิ์ เพราะวันนี้เธอแสบและดื้อสุดๆ“ไงหืม? หยุดซ่าแล้วดิ” เขาเอ่ยถาม สายตาคมยังคงจ้องมองถนนเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละแฟร์รี่หันหน้ามาหาเขา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน“คนนะไม่ใช่โค้ก จะซ่าได้ไง คิกคิก”โฬมเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ“หึ! ปากดีว่ะ มันน่าจับล่อซะจริงๆ” “ไม่ต้องจับหรอก หนูพร้อมอ้าให้พี่เอาเสมอ” ว่าแล้วคนตัวเล็กก็อ้าขาออกกว้าง พลางลูบไล้ต้นขาขาวเนียนอย่างยั่วยวนเขาหันไปมองเธออีกครั้ง พร้อมกับคลายมือออกจากพวงมาลัยข้างหนึ่งเอื้อมไปลูบกลีบกุหลาบอูมทันที“วันนี้เธอโดนพี่จัดหนักแน่...ไม่ต้องห่วง โทษฐานทำตัวดื้อดีนัก” เขาว่า “ถ้าดื้อแล้วได้เสียว งั้นหนูจะดื้อทุกวันเลย”สิ้นเสียงหวาน โฬมก็หลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ“หึ! เมาแล้วอ่อยอะไรขนาดนี้วะ”“ก็อ่อยขนาดนี้แล้ว พี่ยังทนไหวเหรอ หืม?” พูดจบ แฟร์รี่ก็ยื่นมือไปวางลงบนเป้ากางเกงของเขา ก่อนจะลูบไล้เบาๆ อย่างยั่วยวน จนสิ่งที่อยู่ภายในนั้นเริ่มขยายพองโต“อ่าา~ งั้นก็ไม่ต้องรอให้ถึงคอนโดแล้ว”ไม่ทันขาดคำ โฬมก็ห