บททั้งหมดของ ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: บทที่ 61 - บทที่ 70

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากวันนั้น วีว่าแทบจะไม่ได้เจอกับเอเดนเลย แต่เธอก็ส่องสตอรี่ไอจีของเขาทุกวัน หนำซ้ำยังส่งข้อความไปบอกฝันดีอีกฝ่ายเสมอ แต่…เขากลับไม่เคยเปิดอ่านข้อความของเธอเลยสักครั้ง ถึงอย่างนั้น วีว่าก็ไม่คิดจะยอมแพ้ เธอยึดมั่นในคติที่ว่า…ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกบ่ายสามโมง ร่างบางนั่งเรียนวิชาสุดท้ายของวันอย่างตั้งใจในห้องเรียนขนาดใหญ่ จนกระทั่งอาจารย์สอนจบ เธอก็รีบเก็บของใส่กระเป๋าและเดินออกจากห้องทันทีเมื่อมาถึงยังใต้ตึก สายตาคู่สวยก็เหลือบเห็นกลุ่มนักศึกษาจำนวนหนึ่งกำลังยืนจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เธอจึงเบี่ยงตัวเพื่อเดินหลีกเลี่ยงไปอีกทางแต่ยังไม่ทันจะเดินไปได้ไกล เสียงตะโกนเรียกชื่อของเธอก็ดังขึ้นตามหลังมา“น้องวีว่า!”เธอชะงักฝีเท้าลงและหันกลับไปมอง ก็เห็นดาวรุ่นพี่ปีสี่ กำลังวิ่งเข้ามาหา“มีอะไรหรือเปล่าคะ?” วีว่าถามพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย“คือพี่กำลังหาคนลงประกวดดาวของคณะอยู่ เลยอยากชวนน้องวีว่า เราสนใจไหม?”“ไม่ค่ะ วีไม่สนใจ” เธอตอบกลับโดยไม่ต้องคิด“อย่าเพิ่งรีบตอบสิ ลองคิดดูก่อน…”“วีคงทำไม่ได้หรอกค่ะ พี่ไปหาคนอื่นเถอะนะคะ”“ทำได้สิ! น้องวีว่าสวยมากนะร

“อ๊ะ! โอ๊ยยยย”วีว่าร้องดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดอย่างกะทันหัน พี่ดาวรีบพุ่งเข้ามาหาเธอทันทีด้วยสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มทยอยตามเข้ามาดู“น้องวีว่า เป็นอะไรไป...” พี่ดาวเอ่ยถามอย่างร้อนรนคนตัวเล็กกัดฟันแน่น พยายามกลั้นความเจ็บปวดที่พุ่งแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า เธอค่อยๆ ยกเท้าออกจากรองเท้าอย่างช้าๆ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางดวงตาคู่สวยสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม เธอก้มลงช้าๆ หยิบรองเท้าที่ถอดออกขึ้นมาดู แล้วก็พบว่าด้านในเต็มไปด้วยเศษแก้วแหลมคม“อร้าย! ทำไมในรองเท้าน้องวีว่ามีเศษแก้วแบบนี้ ใครมันเล่นอะไรพิเรนทร์ขนาดนี้เนี่ย” พี่ดาวร้องอย่างตกใจ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยร่างบางยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาหวั่นไหวก่อนจะไล่มองผู้คนบริเวณรอบๆ ตัวทีละคน แล้วสายตาของเธอก็หยุดลงเมื่อไปสบเข้ากับ ซัน รุ่นพี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักเขายกยิ้มมุมปาก พร้อมกับท่าทางเย้ยหยันอย่างชัดเจน พลางขยับริมฝีปากโดยไม่เปล่งเสียงออกมา แต่เธอกลับอ่านออกทันทีว่าเขาพูดว่า...“สะใจเว้ย”“ไอ้พี่ซัน...” เธอพึมพำเสียงเบา แววตาสั่นระริกเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีไม่นาน ซันก็หมุนตัวหันหลัง

ซันพูดยังไม่ทันจบประโยค เอเดนก็ขบกรามแน่น ก่อนจะรัวหมัดใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายโดยไม่ลังเลผลัวะ!ผลัวะ!ตุบ! ตุบ!ในตอนนี้ซันเลือดเริ่มไหลกบปาก ริมฝีปากแตกยับ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบกระอักเลือด“อ๊ะ! เออ...ทำ กูจะไปขอโทษ” ซันพูดเสียงสั่น ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับไม่ได้เมื่อเอเดนได้ยินคำตอบที่ต้องการ เขาก็ชะงักมือลง พลางปล่อยคอเสื้อของอีกฝ่ายให้หลุดจากมืออย่างแรง“ก็แค่นี้...แล้วอย่าให้กูเห็นว่ามึงยังยุ่งกับเธออีก”“เออ...ไม่ยุ่งแล้ว ไม่ยุ่งแล้ว”พูดจบ ซันก็รีบคลานเข่าออกไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบ เอเดนจ้องมองเขาตาเขม็งจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละในระหว่างที่เขากำลังมองอีกฝ่ายอยู่นั้น คลาสที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยขึ้นทันที“น้องคนนั้น…เด็กมึงเหรอวะ?”“เด็กเชี่ยอะไร กูยังไม่เคยเอาสักครั้ง” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมาทว่าคำตอบของเขา ทำเอาคลาสขมวดคิ้วมุ่นทันที“ไม่ใช่เด็ก...แล้วน้องเขาเป็นอะไรกับมึงวะ ดูท่ามึงจะเป็นห่วงเขามากเลย”เอเดนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ลูกเพื่อนพ่อกู”ทันทีที่เขาพูดจบ โฬมก็โพล่งขึ้นทันควัน“สวยขนาดนั้น มึงไม่ชอบเหรอวะ?”“เรื

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ” ผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น พลางมองเธออย่างรอคำตอบวีว่าส่งยิ้มหวานให้กับเขา ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย แล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ได้ค่ะ นั่งได้เลยนะคะ”หลังจากนั้น อีกฝ่ายก็เริ่มชวนเธอพูดคุยและชนแก้วกันเบาๆ ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มไปทั่วคลับ ทำให้เวลาพูดคุยกันเขามักจะขยับเข้ามากระซิบที่ข้างใบหูของเธอระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกันไปสักพักหนึ่ง แสงจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นถี่ๆ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนต่อเนื่องอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดคนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก่อนจะเหลือบมองแถบแจ้งเตือนบนหน้าจอ พลางเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองAden : กลับได้แล้วAden : เลิกดื่ม แล้วกลับคอนโดเดี๋ยวนี้Aden : กลับห้องAden : บอกให้กลับห้องไงวะคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง เธอเลือกที่จะไม่กดเข้าไปอ่านข้อความของอีกฝ่าย เพราะคิดว่าเขาคงทักผิดคน พลางวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะเหมือนเดิมทันใดนั้น หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้งพร้อมกับข้อความใหม่Aden : รู้ว่าเห็นข้อความ ทำไมไม่ตอบวะAden : ถ้าไม่ตอบ ก็ไม่ต้องตอบเธอขมวด

ตกดึกเอเดนนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น มือหนาเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างน่าเบื่อหน่ายทันใดนั้น ก็มีข้อความจากแชตกลุ่มเด้งเข้ามา นิ้วหนารีบกดเข้าไปดูโดยไม่ลังเลแชตกลุ่ม แถวนี้แม่งเถื่อน (4)Rome : มา วันนี้กูเลี้ยงเองเมื่ออ่านข้อความของอีกฝ่ายจบ เอเดนก็พิมพ์ตอบกลับทันทีAden : เคจากนั้น เขาจึงรีบลุกจากโซฟาไปอาบน้ำ และแต่งตัวอย่างรวดเร็วใช้เวลาไม่นานนัก เอเดนก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนขายาวสีดำซีดเข้ารูป รับกับเสื้อยืดสีดำเรียบที่ดูธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนตัวของเขากลับทำให้ดูหล่อ เท่ และน่ามองเป็นอย่างมากเขายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สำรวจตัวเองอย่างคร่าวๆ ก่อนจะใช้มือเสยผมขึ้นแบบลวกๆเมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เขาจึงเปิดประตูและก้าวออกจากห้องทันที โดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังแม้แต่น้อยแต่พอก้าวออกไปได้เพียงสองสามก้าวเท่านั้น เท้าหนักพลันชะงักลง เมื่อนึกถึงใครบางคนที่อยู่ห้องตรงกันข้าม เขาจึงถอยหลังกลับไปยืนหน้าห้องของเธอมือหนายกขึ้นเคาะบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างบางจะเดินออกมาเปิดให้กับเขาทันทีที่ประตูอ้าออกกว้าง ใจแกร่งพลันกระตุกวูบ เมื่อเห็