@มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งช่วงพักกลางวัน หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อย เอเดนและกลุ่มเพื่อนก็นั่งเล่นอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนใต้ตึกเหมือนเช่นทุกครั้ง พวกเขานั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาพวกผู้ชาย เพื่อรอเข้าเรียนวิชาในช่วงบ่ายทว่าจู่ๆ เสียงของโฬมก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เหมือนเจ้าตัวเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“เออ...ไอ้เชี่ยเดน วันก่อนมึงหายหัวไปไหนวะ ทำไมไม่มาตามนัด?”เอเดนนั่งเงียบ ก่อนที่สมองจะประมวลผลทันทีว่าวันนั้นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่ได้ไปตามนัดของเพื่อน เพราะเขาคอยดูแลวีว่าตลอดทั้งคืนที่เธอป่วยดวงตาคมกริบของเขากะพริบเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างคนมีพิรุธ“กู...มีนัดว่ะ” เขาตอบออกไปเสียงแผ่วเบา“ก็เลยเท พวกกูว่างั้น” โฬมว่าซึ่งประโยคของอีกฝ่าย ทำเอาเอเดนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะไหวไหล่เล็กน้อย เหมือนไม่ได้อยากอธิบายอะไรมากนักอีกอย่างวันนั้นไม่ใช่แค่เขาที่เบี้ยวไม่ไปตามนัด ไอ้คลาสก็ไม่โผล่มาเหมือนกัน...ทันใดนั้น เทรย์ที่นั่งข้างๆ ก็สะกิดแขนของเขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม พลางชี้นิ้วไปยังคนที่เพิ่งเดินผ่านมาด้วยแฟ้มเอกสารในมือเต็มสองแขน“น้องคนนั้น...ใ
Read more