All Chapters of ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 51 - Chapter 60

@มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งหลังจากที่คลาสจอดรถบิ๊กไบค์อยู่บริเวณลานจอดข้างตึกวิศวกรรมศาสตร์ ใบบัวก็รีบก้าวลงจากรถทันที พลางถอดหมวกกันน็อคแล้วยื่นให้กับเขา ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็วแต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวไปไกล คลาสก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเรียวเอาไว้เสียก่อน“รีบอะไรขนาดนั้น?” เขาขมวดคิ้วมองเธออย่างไม่เข้าใจใบบัวกุมท้องเบาๆ สีหน้าร้อนรน ก่อนจะตอบกลับอย่างกระอักกระอ่วน“เค้าจะไปเข้าห้องน้ำ…”“รอพี่ก่อน เดี๋ยวเดินไปส่ง” คลาสรีบถอดหมวกกันน็อคออก พลางเดินตามเธอไปโดยไม่สนสายตาของผู้คนที่มองมาเลยแม้แต่น้อยเมื่อมาถึงหน้าห้องน้ำหญิง ใบบัวหันหลังกลับเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างกับเขา แต่ดันชนเข้ากับแผงอกแกร่งเข้าอย่างจัง“อ๊ะ!” เธออุทานเสียงหลง พลางยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองทันที“เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บตรงไหนไหม หืม?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง“อื้อ เจ็บตรงนี้” เธอชี้นิ้วไปที่หน้าผากของตัวเองคลาสยกมือขึ้นประคองใบหน้าสวยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ แล้วเป่าลมเบาๆ“มา พี่เป่าให้ เพี้ยง...หาย”ใบบัวเบะปาก พลางบ่นงึมงำ “ทำอย่างกับเค้าเป็นเด็กไปได้”“ก็เด็กนั่นแหละ ตัวเท่าลูกหมาเอง”

หนึ่งปีผ่านไปภายในห้องขนาดใหญ่ที่บรรยากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ทว่าภายในใจของเธอและเขากลับร้อนรุ่มไปด้วยไฟราคะจนเกินจะต้านไหวใบบัวนอนทาบทับร่างของคลาสอยู่บนโซฟาตัวยาว ทั้งคู่มองสบตากันอย่างสื่อความหมาย ก่อนที่เขาจะรั้งท้ายทอยของเธอลงมาประกบจูบ พลางลูบไล้เรียวขาสวยเบาๆ มือหนาก็สอดเข้าไปใต้ชายกระโปรงของเธออย่างเชื่องช้า“เราทำพี่คลั่ง...จนแทบบ้าเลย” เขาเอ่ยขึ้น เมื่อผละริมฝีปากออกจากกันเธอยิ้มหวาน พลางยกมือขึ้นลูบใบหน้าหล่อเหลาอย่างแผ่วเบา“พี่ก็ทำเค้าคลั่งเหมือนกันนะ รู้ตัวไหมคะ”พูดจบ คนตัวเล็กก็ก้มหน้าลงไปจุ๊บริมฝีปากหยักของเขาเบาๆ ทว่าคลาสกลับไม่ยอมให้เธอขยับหน้าออก เขาเอื้อมมือขึ้นไปรั้งท้ายทอยของเธอลงมาหาตัวเอง พลางจูบเธออย่างดูดดื่มอีกครั้งเขาค่อยๆ จูบเธออย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ก่อนจะเพิ่มจังหวะหนักเบาตามแรงอารมณ์ความปรารถนา ลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตวัดดูดดุนเรียวลิ้นของเธอเบาๆเวลาผ่านไปราวห้านาที ทั้งคู่สลับเอียงหน้าซ้ายและขวาให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น จนในตอนนี้ริมฝีปากของเธอและเขาเฉอะแฉะไปด้วยคราบน้ำลายของกันและกันมือหนาจากที่รั้งลำคอของ

ร่างเล็กของ “วีว่า” หรือ “สมิตา” นั่งกอดอกด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์บนเก้าอี้ภายในสถานีตำรวจ ซึ่งสถานที่แห่งนี้ถือว่าเป็นสถานที่คุ้นเคยสำหรับเธอ เพราะเจ้าตัวมักมีเรื่องราวให้ต้องพัวพันกับคดีความอยู่บ่อยครั้ง และในตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน เธอถูกเชิญตัวมาเนื่องจากกรณีทะเลาะวิวาททว่าคนตัวเล็กไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นจากผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่จ้องมองเธออย่างเปิดเผย และบังเอิญว่าเธอก็หันไปเห็นเข้าพอดี ร่างบางจึงส่งยิ้มตอบ แต่กลับกลายเป็นจุดชนวนความเข้าใจผิดหญิงสาวอีกคนที่อยู่ใกล้ๆ เข้าใจว่าเธอกำลังยั่วยวนผู้ชายคนนั้น จึงทำให้ทั้งคู่เกิดมีปากเสียงกัน ก่อนจะลงไม้ลงมือจนต้องลากกันมาถึงโรงพักในตอนนี้ วีว่านั่งกอดอกแน่น ดวงตาจ้องมองเจ้าหน้าที่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ ด้วยแววตาแข็งกร้าวฉายความไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่ออีกฝ่ายยืนกรานว่าเธอยังกลับไม่ได้ ถ้าหากไม่มีผู้ปกครองมาประกันตัวสุดท้าย คนตัวเล็กก็ต้องจำยอมล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู ก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์ของ ลภัส คุณแม่ของเธอไม่นานนัก ปลายสายก็กดรับ เธอจึงรีบพูดออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงร้อนรน“คุณแม่คะ มาประกันตัวหนูห

สามเดือนผ่านไปช่วงเวลาที่ผ่านมา วีว่าได้เตรียมความพร้อมและเตรียมใจไว้พอสมควรสำหรับการเริ่มต้นใหม่ในชั้นปีหนึ่ง เนื่องจากหลักสูตรและโครงสร้างของรายวิชาแต่ละมหาวิทยาลัยแตกต่างกัน เธอจึงจำเป็นต้องเริ่มเรียนใหม่ทั้งหมดคนตัวเล็กนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงขนาดใหญ่ภายในคอนโดหรูย่านมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยความเบื่อหน่าย เพราะเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สองวันแล้ว แต่เธอก็ยังไม่เคยเจอคนที่อยู่ห้องตรงข้ามเลยแม้แต่ครั้งเดียวเมื่อทั้งเบื่อและหิว วีว่าจึงตัดสินใจลงไปซื้อของกินที่มินิมาร์ทใต้ตึกหลังจากเลือกของจนเต็มตะกร้า เธอก็เดินไปชำระเงินหน้าเคาน์เตอร์ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นสายวิดีโอคอลจากลภัสแม่ของเธอ ไม่รอช้า นิ้วเรียวกดรับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตวัดมือรวบถือถุงของกิน ก่อนจะค่อยๆ เดินออกจากร้าน“ค่ะคุณแม่” วีว่าเอ่ยขึ้น พร้อมยกมือถือขึ้นมาส่องหน้าตัวเอง ขณะที่อีกมือก็ถือถุงของกินเดินไปทางลิฟต์(อยู่ไหนลูก ไม่ได้อยู่ห้องหรอกเหรอ?” ปลายสายเอ่ยถาม“หนูลงมาซื้อของมินิมาร์ทข้างล่างคอนโดค่ะ”เมื่อเดินไปถึงหน้าลิฟต์ เธอพยายามจะยกแขนข้างที่ถือถุงของเพื่อกดปุ่มลิฟต์ แต่ข

เมื่อสถานการณ์เริ่มสงบลง หนึ่งในชุดช็อปวิศวะก็หันมาทางวีว่า พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“น้องมาสายก็ต้องยอมรับนะ ไม่ใช่ไปเถียงรุ่นพี่แบบนั้น”วีว่าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกร้าว แต่ยังคงความหนักแน่นในเหตุผลของตัวเอง“ค่ะ...แต่วีก็ยอมรับแล้วนะคะ ว่าตื่นสายจริงๆ”ดาวรุ่นพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเอ่ยเสริมขึ้นทันที“จริง น้องเขายอมรับแต่แรกแล้ว”เทรย์พยักหน้ารับเบาๆ เหมือนเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น ก่อนพูดเสียงเรียบ“อืม...งั้นก็ไปนั่งเถอะ”วีว่ายกมือไหว้เป็นการขอบคุณ แล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ“ขอบคุณค่ะ พี่ชื่ออะไรเหรอคะ?”“เทรย์” เขาตอบสั้นๆไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ดาวก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมตบมือเบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณเตรียมเริ่มกิจกรรม“ไปนั่งที่ได้แล้วเรา เดี๋ยวพี่จะได้เริ่มกิจกรรมรับน้องสักที”“ค่ะ” วีว่าขานรับ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งต่อแถวกับเพื่อนๆ อย่างเงียบๆทันใดนั้น ใครบางคนก็ยื่นมือมาสะกิดแขนของเธอเบาๆ คนตัวเล็กหันไปมองด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งส่งยิ้มมาให้ด้วยแววตาเป็นมิตร“เมื่อกี้โคตรเจ๋งเลยอ่ะ เรามาเป็นเพื่อนกันปะ” อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น