Alle Kapitel von ปราบพยศสามีอสูร: Kapitel 21 – Kapitel 30

ในขณะที่หลี่เฟยและซือหมิงสลับจังหวะรุกรานรวงรังของนางอย่างดิบเถื่อน เสียงเฉอะแฉะของคาวสวาทที่ไหลทะลักออกมากลับยิ่งกระตุ้นความกระสันของนางให้พุ่งทะยาน ทุกครั้งที่แก่นกายหนาหนักกระแทกย้ำเข้าไปจนสุดทาง และฉีดพ่นน้ำเชื้อขุ่นข้นเข้าสู่ส่วนลึก หลินเว่ยกลับไม่ได้รู้สึกอิ่มเอม ทว่านางกลับยิ่งละโมบ และโหยหาหยาดหยดเหล่านั้นราวกับมันคือน้ำทิพย์“อื้อ... เข้ามา... ข้าต้องการมากกว่านี้”เสียงร้องขอของนางเต็มไปด้วยความหยาบโลนและไร้ยางอาย ยิ่งร่างกายนางซึมซับเอาน้ำเชื้อจากอสูรชายทั้งสองเข้าไปมากเท่าใด หลินเว่ยก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่หมุนวนและพุ่งตรงเข้าสู่จุดตันเถียน ขุมพลังในกายของนางสว่างวาบและเต้นตุบๆ ตามจังหวะการบีบรัดรุนแรงภายในช่องทางรักยิ่งพวกเขารุนแรง ยิ่งพวกเขากระแทกกระทั้นจนน้ำรักสีชมพูกระเซ็นซ่าน นางกลับยิ่งรู้สึกถึงอำนาจที่ไหลเวียนจนทำให้ร่างกายบอบบางสั่นเทิ้มด้วยความเสียวซ่านจนแทบขาดใจสติสัมปชัญญะของหลินเว่ยถูกแผดเผาจนมอดไหม้ เหลือเพียงสัตว์เพศเมียที่หิวกระหายการสืบพันธุ์อย่างที่สุด นางห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะบิดส่ายสะโพกเข้าหาความดิบเถื่อนนั้นอย่างจงใจ ร่างกายของนางตอบสนองต่อก

“ข้าหวังว่าใครบางคน คงไม่คิดจะถ่มน้ำลายรดหน้าตัวเองหรอกนะ”ซือหมิงเอ่ยถากถางขึ้นอย่างได้ที แววตาสีอำพันของหมาป่าหนุ่มฉายแววสมเพชพ่วงความสะใจที่ได้เห็นม่อเหยียนมีสภาพไม่ต่างจากหมาที่ถูกทิ้งให้นั่งเฝ้าซากเหยื่อ ม่อเหยียนขบกรามจนเป็นสันนูน เขาไม่ตอบโต้ แต่ในใจกลับร้อนรุ่มเหมือนถูกสุมด้วยฟืนไฟนางไม่ใช่หลินเว่ย... ไม่มีทางเป็นไปได้! ม่อเหยียนบอกตัวเองเช่นนั้นขณะลอบติดตามหลี่เฟยและหลินเว่ยไปอย่างเงียบเชียบสันดานสัตว์ปีกนักล่าที่ชอบสอดส่องทำให้เขาซุ่มมองอยู่เบื้องหลังพุ่มไม้หนาทึบริมลำธารสายน้ำตกทว่ามีหรือที่มนุษย์เสือดาวอย่างหลี่เฟยจะไม่รู้ตัวหลี่เฟยแสยะยิ้มที่มุมปาก เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจากยอดไม้ แววตาของนักล่าผู้ครอบครองวาวโรจน์ด้วยความเจ้าเล่ห์ ในเมื่ออินทรีขี้แพ้อยากดู เขาก็จะจัดการแสดงที่ทำให้อีกฝ่ายต้องกระอักเลือดตายด้วยความริษยาให้ชมจ๋อม...หลินเว่ยที่กำลังก้าวลงน้ำถึงกับชะงัก นางหันมองตามเสียงน้ำที่ดังขึ้นข้างหลังแล้วต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหลี่เฟยสลัดอาภรณ์หนังจนเปลือยเปล่า อวดมัดกล้ามกำยำดุจรูปสลักและแก่นกายที่ขยายขนาดจนคัดแข็งเดินลงมาหานาง“หลี่เฟย! แ

หลี่เฟยที่ยืนขบกรามจนเส้นเลือดตรงขมับปูดโปนย่อมคาดเดาความคิดสกปรกของไอ้หมาป่าจอมหื่นได้ทะลุปรุโปร่ง ทว่าภายใต้คำสั่งเด็ดขาดของหลินเว่ย เขากลับทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนกำหมัดแน่น จ้องมองตามหลังซือหมิงที่เดินประคองหลินเว่ยออกจากถ้ำไปด้วยสายตาตาขวางดุร้าย ราวกับจะพ่นไฟเผาร่างไอ้หมาป่าฉวยโอกาสนั้นให้กลายเป็นตอตะโกอีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบสงบของป่าดิบแล้ง ทุกย่างก้าวของหลินเว่ยไม่เคยรอดพ้นไปจากสายตาคมกริบของพญาอินทรี ม่อเหยียนซุ่มรอจังหวะอย่างอดทน และโอกาสทองก็มาถึงเมื่อซือหมิงปลีกตัวออกไปล่ากวาง ทิ้งให้หลินเว่ยเก็บนุ่นใส่กระสอบหนังสัตว์อยู่ตามลำพังฟุ่บ!ท้องฟ้าเหนือหัวพลันถูกบดบังด้วยเงาทมิฬขนาดใหญ่ เสียงกระแสลมฉีกกระชากดังสนั่น หลินเว่ยยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมอง ร่างของอินทรียักษ์สยายปีกกว้างกวาดเอาไอเย็นระลอกใหญ่โฉบดิ่งลงมาจากเวหา กรงเล็บแกร่งทรงพลังตะปบเข้าที่เอวคอดกิ่วของนางก่อนจะหิ้วร่างบางลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้าในชั่วพริบตา“กรี๊ดดดด!”หลินเว่ยใจหายวาบ ภาพเบื้องล่างหดเล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงผืนป่าเขียวขจี ลมแรงปะทะใบหน้าจนหายใจไม่ออก ความหวาดเสียวพุ่งจู่โจมจนสมองสั่งการให้หน้าม

สัญชาตญาณดิบของสัตว์ตัวผู้และตัวเมียประสานเข้าหากันดั่งไฟลามทุ่ง ร่างกายของทั้งคู่บิดส่ายตอบรับแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนถ้ำผาสูงชันอบอวลไปด้วยกลิ่นไอแห่งกามารมณ์ที่พร้อมจะระเบิดออกในไม่ช้า“เจ้าเป็นตัวเมียของข้าหลินเว่ย”ม่อเหยียนเอ่ยย้ำ เสียงทุ้มต่ำดังกังวานนั้นแทรกซึมลงในจิตวิญญาณของนาง ยืนยันว่าสิ่งที่เขากำลังจะกระทำไม่ใช่การย่ำยี ทว่าคือการประกาศสิทธิ์ของคู่ครอง หลินเว่ยไม่เอ่ยคำใดตอบโต้ ลมหายใจของนางหอบหนักและร้อนผ่าวขึ้นทุกทีอสูรอินทรีเชยปลายคางของนางขึ้น บดริมฝีปากร้อนจัดลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ ฝ่ามือหนาลูบไล้ลงต่ำกอบกุมทรวงอกกลมโต นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้จีบขยี้ปลายถันสีหวานจนหดแข็งเป็นไต ตอบรับแรงอารมณ์ที่ดิบเถื่อน“อื้อออ...”หลินเว่ยพยายามเค้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดเพื่อผลักไสแผงอกแกร่งออกไปให้ห่าง ทว่าม่อเหยียนกลับทิ้งน้ำหนักตัวทาบทับลงมาจนร่างของนางจมดิ่งลงไปในกองขนนกอินทรีอันหนานุ่ม เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ทรวงอกขาวอวบ ตวัดปลายลิ้นสากระคายเลียยอดถันอย่างตะกรุมตะกรามดั่งสัตว์ป่าที่กำลังกระหายความหวานรสเลิศ สัมผัสจากลิ้นที่ร้อนชื้นกระตุ้นจุดอ่อนไหวของนางอย่างไม่ปรานีมือขวาของเขา

“กรี๊ดดด...! ม่อเหยียน... ฮึก... อ๊าย!”หลินเว่ยแผดร้องลั่นเมื่อม่านเนื้อบางใสฉีกขาด เอวบางที่เคยโก่งตึงหดเกร็งกลับทันทีด้วยความจุกเสียด หน้าท้องเนียนขยับหนีความใหญ่โตที่รุกรานอยู่ภายใน ทว่าพญาอินทรีหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เหยื่อได้ถอยหนี“อา... เจ้าเป็นของข้าแล้ว หลินเว่ย... ตัวเมียของข้า!”ม่อเหยียนคำรามกึกก้องด้วยความหื่นกระหาย ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งตะปบหมับเข้าที่สะโพกผายกลมกลึงของนาง ตรึงร่างบางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ก่อนจะโก่งบั้นท้ายกระแทกกระทั้นองคชาตเข้าออกในช่องทางสวาทอย่างบ้าคลั่งตามแรงตัณหาที่ยากจะระงับ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนลงต่ำ กดท้องนิ้วลงบนเม็ดเกสรสีแดงสดที่บวมเป่ง บดบี้คลึงเคล้นอย่างหยาบโลนไปพร้อมๆ กันสัญชาตญาณนางจิ้งจอกติดสัดในพริบตา ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านรุนแรงที่แล่นพล่านเข้าสู่สมอง หลินเว่ยครวญครางราวกับคนเสียสติ นางห้ามตัวเองไม่ได้อีกต่อไป สะโพกผายเด้งกระดกสวนรับแรงกระเด้าตอกของตัวผู้อย่างเร่าร้อนและหิวโหยเมื่อได้ยินเสียงครางกระเส่าอย่างสุขสมของนางจิ้งจอกใต้ร่าง ม่อเหยียนก็ยิ่งฮึกเหิมดุจสัตว์ป่ากลัดมัน เขาถอนองคช