Alle Kapitel von ปราบพยศสามีอสูร: Kapitel 11 – Kapitel 20

รุ่งสางกลางป่าอสูร กลิ่นความร้อนของไขมันหมูป่าปนกลิ่นหอมนวลของไข่ไก่โชยอวบไปทั่วบริเวณหน้าถ้ำของหลินเว่ย นางเนรมิตอาหารมื้อเช้าที่แปลกตาด้วยการทำไข่ม้วนเนื้อนุ่มฟูสีเหลืองทองคู่กับเบค่อนที่ทำจากเนื้อขาหมูป่าฝานบางย่างจนกรอบเกรียบน้ำมันซือหมิงและหลี่เฟย จัดการอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อกินอิ่มจนหนังท้องตึงพวกเขาก็เก็บสำรับทำความสะอาดอย่างรู้หน้าที่ ไม่จำเป็นต้องให้หลินเว่ยเปลืองน้ำลายพูดมาก นี่คือข้อดีของเผ่าอสูรที่เคารพกฎการอยู่ร่วมกันอย่างเคร่งครัดแสงแดดรำไรทอดผ่านใบไผ่สีเขียวสดที่พลิ้วไหวตามแรงลม หลินเว่ยเดินนำอสูรหนุ่มทั้งสองลึกเข้าไปในป่าเพื่อสอนทักษะการเลือกไม้ไผ่ที่เหมาะสำหรับการทำเครื่องจักสานและกระบอกเก็บน้ำเชื่อม“ไผ่ที่จะใช้ทำกระบอกน้ำเชื่อม ต้องเลือกที่แก่จัด ผิวเรียบมัน และมีปล้องยาว... พวกเจ้าดูนี่...”หลินเว่ยยังพูดไม่ทันจบประโยค ฝีเท้าของทั้งสามก็ต้องหยุดกึกหลี่เฟยและซือหมิงยืนตัวแข็งทื่อ นัยน์ตาของพวกเขาเบิกกว้างเมื่อมองไปยังฟากตรงข้ามของลำธารคริสตัล ซึ่งเป็นเขตแดนของเผ่ากระต่าย เผ่าพันธุ์ที่ขึ้นชื่อว่ามีความต้องการทางเพศบ้าคลั่งที่สุดภาพอสูรติดสัดที่ปรากฏอยู่ริ

ท่ามกลางเสียงความโกลาหลวุ่นวายเล็ก ๆ เงาร่างที่เยือกเย็นของไป่หลงก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับปลาตัวโตในมือ นัยน์ตาสีไพลินของเขากวาดมองหลี่เฟยและซือหมิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้นางจิ้งจอกตัวปัญหาอย่างเอาเป็นเอาตาย“หึ... พวกเจ้าหลงเสน่ห์นางจนมืดบอดไปแล้วจริง ๆ รึนี่?”ไป่หลงเอ่ยประชดประชันน้ำเสียงเย็น“จริงรึไม่จริง... เจ้าเดือดร้อนด้วยหรือไป่หลง?” หลี่เฟยขู่คำรามในลำคอพลางเงยหน้าขึ้นปกป้องหลินเว่ยอย่างไม่เกรงใจ“ก็แค่ตัวเมียไร้ค่า... ทำไมข้าต้องเดือดร้อน” ไป่หลงโยนปลาตัวใหญ่ลงบนพื้นดินอย่างไม่ใยดี สะบัดกายเตรียมจะเดินจากไป“ไป่หลง... เดี๋ยวก่อน”หลินเว่ยเรียกเขาไว้เสียงเรียบ ทว่ามีอำนาจในที มนุษย์เงือกชะงักเท้าหันมามองนางด้วยสายตารังเกียจ“มีอะไรอีกล่ะ?”“ข้าไปทำอะไรให้เจ้าจงเกลียดจงชังนักหนา? ถ้าเป็นเรื่องพันธะหมั้นหมายนั่นล่ะก็...” หลินเว่ยจงใจเว้นวรรคทิ้งจังหวะให้อีกฝ่ายสงสัย“ทำไม? เจ้ายินดีจะยกเลิกพันธะสัญญาโสโครกนั่น ก่อนจะอายุครบสิบแปดปีรึไง?” ไป่หลงแค่นยิ้มเหยียดหยาม“ใช่... ข้าจะคืนอิสระให้เจ้า แต่มีข้อแม้ข้อเดียว”“หึ... คิดจะใช้แผนใกล้ชิด หว่านเสน่ห์ให้ข้าลุ่มหลงเหมือนไอ้สองต

ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแปลบปลาบและเสียงพายุฝนที่คำรามกึกก้องอยู่ด้านนอก ความต้องการป่าเถื่อนที่เกือบจะปะทุเมื่อครู่ถูกสะกดไว้ด้วยสติที่หลงเหลือเพียงหมิ่นเหม่ หลินเว่ยหอบหายใจจนทรวงอกกระเพื่อมในความมืด“เมื่อครู่ เจ้ากำลังคลำหาอะไร?” หลี่เฟยกระซิบถาม“ข้า... ข้าอยากจะก่อกองไฟ” หลินเว่ยตอบเสียงสั่นหลี่เฟยจับมือนุ่มนิ่มของนาง ก่อนจะประคองไปนั่งลงบนเตียงหินอย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าร่างนางจะบุบสลาย จากนั้นเขาก็จัดการก่อกองไฟด้วยความชำนาญ ไม่นานแสงไฟสีส้มร้อนแรงก็สว่างโชนขึ้นในถ้ำ ขับไล่ความเย็นเยือกและความมืดมัวให้ล่าถอยไป“ฝนตกหนักมาก เห็นทีคืนนี้ข้าคงต้องนอนค้างที่นี่กับเจ้า”หลี่เฟยเอ่ยขึ้นพลางหันมาจ้องหน้าหลินเว่ยที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงหินหลินเว่ยใจสั่นระรัว นางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยคำพูดประชดประชันออกไปตามนิสัยของคนเจ้าคิดเจ้าแค้น“เจ้าไม่กลัวว่าจะมีตราบาปติดตัวรึ?”“ตราบาปอะไรของเจ้า?” เขาถามกลับ นัยน์ตาหรี่มองอย่างค้นคว้า“ถ้าหากตัวเมียในเผ่ารู้ว่า อสูรเสือดาวผู้แข็งแกร่งมาค้างคืนที่ถ้ำของนางจิ้งจอกอ้วนโสโครกอย่างข้า ศักดิ์ศรีของเจ้าคงป่นปี้หมดแน่” นางตอบพลางแค่นหัวเราะอย่างนึกขันในโชคช

“เจ้าตอบสนองได้ดีนี่... ดูสิ ปากรูของเจ้าขมิบสู้มือข้าด้วย”หลินเว่ยไม่หน้าหนาพอที่จะถกเถียงกับเขาเรื่องนี้ นางได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น บิดเอวไปมาด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความหวาดกลัวและแรงราคะที่ถูกปลุกปั่นจนเปียกชุ่ม“ข้าจะเลียเจ้าให้ดิ้นเลย”น้ำเสียงเขาส่อความกระหาย คำขู่ก็ลามกจนน่าตกใจอาศัยจังหวะเผลอ ลมหายใจร้อนผ่าวก็รดลงบนจุดที่อ่อนไหวที่สุด ลิ้นที่พลิ้วราวกับงูน้ำ แทรกผ่านกลีบเนื้อนุ่มลื่นเข้าไปในร่องลึก พร้อมกับมือที่ลูบไล้ต้นขาที่สั่นระริกของนางไล่ขึ้นมาจนถึงทรวงอกปลายลิ้นสากร้อนทิ่มแทงเข้าไปในรูรักราวกับอวัยวะเพศชาย แล้วดูดดึงเม็ดนูนอย่างมูมมาม ก้นของหลินเว่ยเด้งลอยขึ้นจากพื้นอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงครางทรมานหลุดออกมาพร้อมกลับหยดน้ำตาที่เอ่อคลอ“อื้อ... อ๊า... !” หลินเว่ยถูกหลี่เฟยเลียจนดิ้นพล่านอย่างที่เขาเคยขู่ นางกระถดสะโพกหนีอย่างทำอะไรไม่ถูก ฝ่ามือใหญ่จึงกดหน้าท้องของนางไว้ตรึงไม่ให้ถอยหนีหลี่เฟยเหลือบมองนางจิ้งจอกที่บิดเร่าทุรนทุรายราวกับเหยื่อที่ไร้ทางสู้ เขาจงใจแยกต้นขาของนางออกกว้างจนสุด เพื่อเปิดเปลือยรอยแยกสีหวานที่บวมเป่งและสั่นระริก ก่อนจะตวัดปลายลิ้นร้อนสา

พายุสวาทโหมกระหน่ำถึงจุดวิกฤต เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสม่ำเสมอผสานกับเสียงหอบกระสันที่ดังระงมไปทั่วถ้ำ หลี่เฟยคำรามลึกในลำคอ นัยน์ตาสีทองของเขาพร่าเลือนด้วยตัณหาหยาบโลน กายแกร่งกระแทกกระทั้นเข้าใส่รอยแยกที่ชุ่มโชกอย่างบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความปราณี มีเพียงความหิวกระหายที่จะฝังรากลึกเข้าสู่ตัวตนของเพศเมียตรงหน้าหลินเว่ยบิดส่ายกายไปมาดุจงูสาวที่ถูกไฟลน ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนถึงจุดแตกดับ ร่างกายจิ้งจอกของนางพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ช่องทางรักบีบรัดแน่นหนึบเป็นจังหวะถี่ยิบ ต้อนรับแรงกระแทกจากแก่นกายที่ร้อนระอุราวกับเหล็กเผาไฟ“หลี่... หลี่เฟย... ข้า... อ๊าาา!”ในวินาทีที่ความรัญจวนพุ่งทะลวงถึงขีดสุด ร่างของจิ้งจอกสาวเกร็งกระตุกจนแผ่นหลังแอ่นตึงไม่ติดพื้น ดวงตาของนางเบิกค้างเลื่อนลอย กล้ามเนื้อภายในขมิบดูดรัดแก่นกายแกร่งอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง น้ำหวานแห่งกามารมณ์พุ่งทะลักออกมาดุจทำนบพังทลาย หลั่งไหลชโลมท่วมท้นไปทั่วจุดเชื่อมต่อที่เปียกชุ่มพริบตานั้นเอง สัญชาตญาณเพศผู้ของหลี่เฟยก็ระเบิดออก เขาคำรามก้องดั่งอสูรคลั่ง ร่างบึกบึนเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงขณะที่เขากระแทกกายเข้าไปจนลึกสุดใจ กล้ามเนื้อท