Alle Kapitel von ปราบพยศสามีอสูร: Kapitel 51 – Kapitel 60

ง่ามขาขาวผ่องแบะอ้าแยกออกกว้างโดยสัญชาตญาณ สะโพกผายโก่งยกและเด้งรับสัมผัสสวาทอย่างร่านร้อน แอ่นทรวงอกหยัดตึงเข้าสู้ริมฝีปากร้อนผ่าวของม่อเหยียนและไป่หลงที่ผลัดกันดูดดึงยอดถันจนแข็งเป็นไตซือหมิงที่กระสันจนเต็มกลืนขยับกายเข้าคร่อมเหนือร่างที่กำลังเย้ายวน นัยน์ตาสัตว์ป่าพร่าเลือนด้วยตัณหา มือหนาประคองท้ายทอยของนางให้เชิดขึ้น ก่อนจะจ่อหัวหยักสีแดงก่ำบดเบียดเข้ากับกลีบปากอิ่มขยี้เน้นจนนางเผยอออก แล้วจึงป้อนท่อนเอ็นอันเขื่องยัดเยียดเข้าสู่โพรงปากอุ่นชื้นของหลินเว่ย“อ่า...” หมาป่าหนุ่มสูดปากครางลั่นเมื่อถูกเรียวลิ้นเล็กตวัดรัดในทุกจังหวะที่นางกระดกสะโพกรับแรงอัดจากเบื้องล่างขณะเดียวกัน หลี่เฟยสุดจะทนดูต่อไปได้อีก นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยเพลิงกำหนัดจนอวัยวะสืบพันธุ์คัดแข็งแทบระเบิด ภาพจิ้งจอกสาวนอนแยกขาอวดเนินเนื้อฉ่ำเยิ้มกระตุ้นให้เสือดาวหนุ่มแทรกตัวเข้าชิด จ่อหัวหยักบานร่าเข้าใส่รอยแยกแดงก่ำ กดท่อนเอ็นมุดทะลวงผ่านเมือกกามลื่นไหล โยกเบา ๆ สี่ห้าครั้งเพื่อเปิดทางให้กลีบดอกไม้แบะบานรับขนาดมหึมา ก่อนจะกระแทกสะโพกสอบอัดตัวตนเข้าไปจนมิดโคนในพรวดเดียว“โอ... เว่ยเว่ย...” หลี่เฟยเสียวซ่านจนบ่าไห

“อูย... เร็วอีกนิด... ข้าใกล้แล้ว...”หลินเว่ยแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เจือคราบน้ำรัก มือบางรูดรั้งแก่นกายของไป่หลงและหลี่เฟยไปพร้อม ๆ กับการขยับโยกสะโพกผายกลืนกินท่อนเอ็นยักษ์ของซือหมิงและม่อเหยียน“โอว... ข้า... ข้าก็จวนแล้ว!”ม่อเหยียนคำรามเสียงแหบห้าว ฝ่ามือหยาบกร้านของจ้าวเวหาจับเอวคอดบางของนางกดลง โอบรัดท่อนเอ็นเนื้อหนาที่ตอกเสยสวนขึ้นมาพร้อม ๆ กับท่อนเอ็นยักษ์อีกลำของหมาป่าหนุ่มที่เสือกแทงเข้าใส่จากทางด้านหน้าความกระสันถึงขีดสุดขับดันให้อสูรหนุ่มทั้งสองบดกระแทกสะโพกสอบอย่างบ้าคลั่ง อารมณ์ดิบพุ่งพล่านเกินขีดจำกัดจนกล้ามเนื้อทุกมัดตึงเขม็ง พวกเขาตะบันอัดองคชาตทะลวงเข้าสู่ร่องรูฉ่ำน้ำของนางอย่างเมามันและหนักหน่วง เสียงครวญครางโหยหวนของจิ้งจอกสาวผสานกับเสียงเนื้อหวดกระทบเนื้อดัง ปัก ปัก ปัก สะท้อนระงมไปทั่วทั้งถ้ำหิน“อ๊ะ... ไม่ไหวแล้ว... ข้า... อ๊า... อร๊างงง...!!”หลินเว่ยกรีดร้องลั่นเมื่อความสยิวแล่นปราดเข้าสู่สมองจนพร่าเลือน สะโพกผายเกร็งกระตุกไม่หยุด น้ำรักแตกซ่านสวนทางกับน้ำเชื้อสีขาวขุ่นสองสายที่ฉีดพุ่งระเบิดออกจากองคชาตสองลำที่กระหน่ำแทงเข้าลึกในจังหวะสุดท้าย“อ่า... เว่ยเว่ย

เสียงครางหอบพร่าราวกับคนขาดอากาศหายใจดังประสานกันถี่กระชั้น ตัวผู้ทั้งสองกระแทกกระทั้นความดิบเถื่อนเข้าใส่รูกามอย่างดุดัน ไร้ความปรานี แก่นกายแกร่งที่คัดแข็งจนถึงขีดสุดเริ่มสั่นกระตุกอยู่ภายในร่องเนื้อที่บีบรัด ตอดขมิบระริกระรัวระลอกแล้วระลอกเล่า“อ๊า... ฮ้า... พร้อมกัน... ปล่อยเข้ามา...!”เสียงร้องขออย่างเสียจริตของหลินเว่ยเป็นดั่งสัญญาณสิ้นสุดความอดกลั้น พริบตานั้น น้ำเชื้อร้อนระอุ ข้นคลัก มหาศาลสองสายก็ระเบิดพุ่งเข้าสู่โพรงสวาทของตัวเมียตัวน้อยพร้อม ๆ กัน แรงฉีดอัดหนาแน่นจนล้นทะลักไหลย้อนออกมาตามง่ามขาขาวโพลนไม่เพียงแค่อสูรตัวผู้สองตนที่ได้เผด็จศึก... ซือหมิงและม่อเหยียนที่กุมมือบางของนางรูดรั้งค้างไว้ ก็คำรามกึกก้องปล่อยหยาดน้ำรักพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าและทรวงอกของนางจนเปียกโชก จิ้งจอกสาวกระตุกเยือกเสร็จสมเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งร่างอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงซบลงกับอกแกร่งในความมืดมิดพายุแห่งฤดูติดสัดพัดผ่านสงบลง ทิ้งไว้เพียงไอร้อนหนืดข้น กลิ่นอายฟีโรโมนผสมปนเป และเสียงหอบหายใจอย่างอ่อนแรงของห้าชีวิต ที่ผูกพันธะสวาทร่วมกันอย่างสมบูรณ์แสงอาทิตย์รุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในถ้ำหิน

“เว่ยเว่ย... ข้าบดความละเอียดเท่านี้พอหรือไม่? เจ้าดูสิ ข้าตั้งใจทำมากเลยนะ”“ข้าเคี่ยวน้ำผึ้งป่าจนเหนียวข้นได้ที่แล้วเว่ยเว่ย”ซือหมิง หมาป่าหนุ่มส่งสายตาออดอ้อนพลางใช้ไม้พายกวนน้ำผึ้งในหม้อดินเผาอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมหวานลอยฟุ้งม่อเหยียน จ้าวเวหาปีกเหล็กผู้เงียบขรึม ใช้กรงเล็บอันคมกริบของตนซอยเนื้อสัตว์เพื่อเตรียมทำไส้กรอกอย่างรวดเร็วและประณีตราวกับเครื่องจักรกล ส่วนเงือกหนุ่มไป่หลง แม้จะยังมีท่าทีเย่อหยิ่ง ทว่ามือหนากลับจับไม้ไผ่คอยกรอกเนื้อลงในไส้สัตว์อย่างคล่องแคล่ว“หึ... งานหยาบแบบนี้ ข้าทำได้ไร้ที่ติอยู่แล้วเพื่อเจ้า... เว่ยเว่ย”ภาพที่อสูรระดับหัวกะทิทั้งสี่สายพันธุ์ยอมก้มหัว เชื่อฟัง และรุมล้อมหน้าล้อมหลังช่วยเหลือหลินเว่ยโดยไม่มีท่าทีต่อต้าน ทำให้พวกตัวเมียในเผ่าจิ้งจอกที่นั่งมุงดูอยู่เริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความเลื่อมใส“ดูหลินเว่ยสิ... นางช่างดีต่อตัวผู้ของนางเหลือเกิน ทั้งหาของอร่อยให้กิน ทั้งพูดจาน่าเอ็นดู ทว่าก็คุมพวกเขาได้อยู่หมัด” จิ้งจอกสาวตนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความนับถือ“ที่ผ่านมา... ตัวเมียส่วนใหญ่มักจะถือดีว่าตนเองสำคัญและมีจำนวนน้อย จึงชอบกดขี่ข่มเหง ทุบตี และส

ท่ามความมืดมิดแห่งรัตติกาลที่แผ่ปกคลุมทั่วป่าหมื่นลี้ ทว่าใจกลางเผ่าจิ้งจอกกลับสว่างไสวด้วยแสงนวลตาของดวงจันทร์เต็มดวงที่ลอยเด่นอยู่เหนือหัว แท่นศิลาศักดิ์สิทธิ์ใจกลางลานพิธีถูกชโลมด้วยน้ำพุธรรมชาติที่พวยพุ่งขึ้นมารองรับแสงจันทร์ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงสวดคาถาโบราณอันทุ้มต่ำของหลินเกอที่ดังสะท้อนก้อง สร้างความลึกลับและมีมนต์ขลังจนอสูรทุกตนยืนนิ่งราวกับถูกสะกดและเมื่อถึงเวลาสำคัญ ม่านหมอกไอน้ำพลันแหวกออกหลินเว่ย ก้าวขึ้นมาจากแอ่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ ร่างกายของนางเปียกโชกไปด้วยหยาดน้ำมงคลที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายระยิบระยับราวกับเกล็ดเพชร เส้นผมสีเงินยามเปียกชุ่มลู่ขนานไปกับแผ่นหลังนวลเนียนเน้นย้ำสัดส่วนส่วนโค้งเว้าให้เด่นชัด ผิวพรรณทอประกายเรืองรอง นัยน์ตาเรียวรีฉายแววลึกล้ำและเปี่ยมด้วยอำนาจเทวะ หลินเว่ยในยามนี้งดงามหยาดเยิ้ม ไร้ที่ติ ดูบริสุทธิ์และเย้ายวนใจในเวลาเดียวกัน ดุจเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ที่จุติลงมาเหนือผืนน้ำก่อนที่อสูรตนใดในลานจะทันได้ล่วงเกินนางด้วยสายตา หลี่เฟย เสือดาวหนุ่มผู้เป็นสามีคนแรกของนางก็ขยับกายวาบดุจสายฟ้า เขาคลี่เสื้อหนังสัตว์ขนหนานุ่มผืนยักษ์เข้าโอบคลุมเร