Semua Bab ปราบพยศสามีอสูร: Bab 41 - Bab 50

เมื่อเห็นตัวเมียของตนเปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาสล้างผลาญทรัพย์สินอดีตคู่หมั้น สามีอสูรทั้งสามที่เคยฮึดฮัดก็เปลี่ยนท่าทีทันควัน พวกเขาหัวเราะร่าด้วยความสะใจและกุลีกุจอทำตามคำสั่งของหลินเว่ยทันที เพื่อช่วยนาง ปล้น เผ่าเงือกให้สิ้นเนื้อประดาตัว“หลี่เฟย ซือหมิง ม่อเหยียน... พวกเจ้าไปตัดไม้ไผ่ที่แก่ที่สุดมาสร้างแพไม้ขนาดใหญ่เอาแบบที่รองรับน้ำหนักได้มหาศาล” หลินเว่ยบัญชาการ “แล้วก็สานตะกร้าไม้ไผ่ใบยักษ์หนา ๆ มาให้ข้าอีก ยี่สิบใบใหญ่! ข้าจะเอาไปใส่เกลือและอัญมณีให้เกลี้ยงเกาะ!”“ฮ่า ๆ ๆ ได้เลยเว่ยเว่ย! ข้าจะสร้างแพที่แข็งแรงที่สุด ขนไม้ไผ่มาทั้งป่าข้าก็ยอม!” หลี่เฟยหัวเราะร่าพลางสลัดผ้าอวดมัดกล้าม เตรียมตัวไปตัดไม้ไผ่อย่างกระตือรือร้น“ส่วนตะกร้ายี่สิบใบ ข้ากับม่อเหยียนจะช่วยกันจักสานเอง กรงเล็บอินทรีกับพละกำลังหมาป่าของพวกเรา สานตะกร้าใบใหญ่แค่ไหนก็ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วยามเท่านั้น ซือหมิงหันไปเลิกคิ้วท้าทายพญาอินทรี“หึ... ข้าจะลับกรงเล็บให้คม สานตะกร้าให้แน่นหนาที่สุด เพื่อให้เจ้าขนเกลือของไอ้ปลาขี้เหนียวนั่นกลับมา จนมันต้องร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด” ม่อเหยียนแค่นยิ้ม แววตาสะใจยามจินตนาการภาพคว

กลิ่นนี้มัน... กลิ่นของเจ้าชายเงือกไป่หลง!หลินเว่ยลืมตาโพลงขึ้นด้วยความตกใจ และก็ต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่านางกำลังนอนอยู่ในถ้ำแก้วใต้ดินอันหรูหรา และเบื้องบนคือใบหน้าหล่อเหลาปานรูปสลักทวยเทพของไป่หลง นัยน์ตาสีครามเข้มของเจ้าชายเงือกจดจ้องมองนางด้วยแววตาหยาดเยิ้มแฝงความเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ ริมฝีปากหยักยกยิ้มอวดฟันขาวสะอาดทรงเสน่ห์ประหนึ่งผู้ชนะที่วางกับดักจับจิ้งจอกตัวน้อยได้สำเร็จ“เจ้า...!” หลินเว่ยอุทานลั่น เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก พยายามจะดิ้นรนออกจากอ้อมแขนที่รัดรึงแน่นราวปลอกเหล็ก“ข้าเอง... ไป่หลง สามีอสูรที่หล่อเหลาที่สุดของเจ้าอย่างไรเล่า เว่ยเว่ย”เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความหลงตัวเองอย่างร้ายกาจ แววตาคมกริบไล่สำรวจเรือนร่างเย้ายวนใจในระยะประชิดด้วยความกระหายหิวที่กักเก็บไว้มานาน วันนี้นางจิ้งจอกน้อยเดินเข้ามาในรังของพญาเงือกด้วยตัวเองแล้ว มีหรือที่อดีตคู่หมั้นที่กำลังจะกลายเป็นไอ้โบ้คลั่งรัก ตนนี้จะปล่อยให้นางหลุดรอดกลับขึ้นฝั่งไปหาผัวบกทั้งสามตนนั้นอีกหลินเว่ยพยายามดันแผงอกเปลือยเปล่าของไป่หลงออกห่าง แววตากลมโตตวัดมองอย่างเดือดดาล ทว่าริมฝีปากอ

“อื้อออ...”หลินเว่ยครางแผ่วในลำคอ ร่างกายของนางไร้ความรู้สึกต่อต้าน ความร้อนจากน้ำแร่และเพลิงกำหนัดจากการจูบหลอมละลายสติสัมปชัญญะของนางจนหมดสิ้น มือบางที่เคยคิดจะผลักไสแปรเปลี่ยนเป็นยกขึ้นโอบรอบคอแกร่งของไป่หลงอย่างลืมตัว สมองมึนเมาเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันวาบหวาม ปล่อยให้เงือกหนุ่มบดเบียดสะโพกและท่อนเนื้อร้อนผ่าวเข้าหาช่วงล่างใต้น้ำอย่างไร้ทางสู้ ยินยอมตกเป็นเหยื่อในกรงทองวารีโดยสมบูรณ์ม่านหมอกสีรุ้งเหนือบ่อน้ำแร่ร้อนยิ่งทวีความหนาทึบ อบอวลไปด้วยพลังกำหนัดอันเข้มข้น ไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากเรือนร่างกำยำปานสลักเสลาของเจ้าชายเงือก“ข้าจะกลืนกินเจ้าทั้งตัว... เว่ยเว่ย”น้ำเสียงของไป่หลงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ในตัวนาง ลมหายใจอุ่นจัด รสสัมผัส และกลิ่นอายอำพันทะเลอันเป็นเอกลักษณ์ลุ่มลึก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเขาดุจเมรัยรสเลิศที่มอมเมาจนสติสัมปชัญญะของหลินเว่ยให้จมดิ่งลงสู่วังวนราคะอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเงือกหนุ่มไม่ปล่อยให้นางจิ้งจอกตัวน้อยได้พักหายใจ เขาซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น ฝังรอยจูบและขบเม้มเบาๆ จนผิวขาวราวน้ำนมขึ้นรอยกุหลาบแดงช้ำ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาพรมจูบไปทั่ว

ไข่มุกแห่งชีวิตที่แฝงอยู่ในร่างของหลินเว่ย ราวกับเฝ้ารอการผูกพันธะสวาทอันยิ่งใหญ่ของเจ้านายทั้งสองอยู่แล้ว พลังเทวะในกายนางพลันตื่นรู้ หลินเว่ยร้องคราง นัยน์ตาสีเทาฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง นางใช้พละกำลังที่เพิ่มพูนพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายคร่อมขี่อยู่บนร่างของไป่หลงทันทีจิ้งจอกสาวขยับสะโพกขย่มลำรักคัดแข็งของเงือกหนุ่มอย่างร่านสวาท รูร่องแฉะชื้นไปด้วยเมือกกามและน้ำหวานกลืนกินท่อนเอ็นยักษ์เข้าออกจนสุดโคนครั้งแล้วครั้งเล่า ยามที่เนินเนื้ออวบอูมกระแทกกระทั้นลงบนหน้าท้องแปดลูกของเงือกหนุ่ม มีเสียงบดเบียดของเหลวดัง แจะ แจะ สะท้อนก้องผิวกายขาวนวลราวน้ำนมของนางสั่นระริกตามแรงโยกไหว เส้นผมสีเงินเปียกชุ่มลู่ไปตามแผ่นหลังและกรอบหน้า ยิ่งกระตุ้นตัณหาของชายหนุ่มด้านล่างให้เตลิดเปิดเปิงไป่หลงถูกความรุ่มร้อนป่าเถื่อนของนางรูดรั้งบีบเค้นจนสุดจะทานทน นัยน์ตาสีไพลินพร่าเลือนจนกลายเป็นดุดัน เขาคำรามลั่นเหมือนอสูรกายกระหายเลือด คว้าหมับเข้าที่สะโพกผายแล้วพลิกตัวตลบ กระชากร่างของหลินเว่ยให้นอนหงายเกยลำตัวอยู่บนขอบสระหิน ปล่อยให้บั้นท้ายอวบอัดของนางลอยเด่นอยู่เหนือผืนน้ำเขาสอดท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้างลอดเข้า

มื้อค่ำในถ้ำหินคืนนี้อบอวลไปด้วยรังสีความกดดัน บรรดาสามีอสูรทั้งสามต่างกุลีกุจอเตรียมอาหารรอต้อนรับหลินเว่ยกลับบ้านอย่างตั้งใจ พวกเขาจดจำวิธีการปรุงอาหารรสเลิศมาจากนางทว่ากลับไม่มีใครคาดคิดว่า ไป่หลงเงือกหนุ่มผู้หยิ่งยโสจะกลายมาเป็นตัวผู้ตัวที่สี่ เดินหน้าสลอนโอบไหล่ตัวเมียตัวน้อยของพวกเขากลับมาด้วยบนโต๊ะอาหารมีทั้งมันเผาร้อน ๆ รสหวานฉ่ำที่หลี่เฟยคอยเฝ้าคุมไฟ ไก่ย่างหนังกรอบส่งกลิ่นหอมสมุนไพรป่าฝีมือของซือหมิง และฟรุตสลัดผลไม้รสเปรี้ยวหวานจัดจ้านที่ม่อเหยียนตั้งใจคัดสรรคว้านเมล็ดออกอย่างประณีต ทั้งสามนั่งล้อมโต๊ะสลับกับส่งสายตาเขม่นและแยกเขี้ยวใส่สมาชิกใหม่ที่นั่งทำหน้าขี้โกงอยู่ข้างหลินเว่ยหลินเว่ยที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ มองเห็นภาพศึกสายเลือดที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ จึงตัดสินใจกระแทกกระบอกน้ำไม้ไผ่ลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! เพื่อพูดดักคอทุกคนไว้ก่อน“ฟังข้าให้ดี พวกเจ้าทุกคนต่างก็เป็นตัวผู้ของข้า ไม่มีใครมีอภิสิทธิ์เหนือกว่าใครทั้งนั้น กฎเรื่องหน้าที่ในการล่าสัตว์ส่งเสบียงเพื่อใช้สิทธิ์นอนร่วมเตียงยังคงเรียงลำดับตามความขยันเหมือนเดิม และจำใส่หัวไว้ด้วยว่า วันที่ห้า... คือวันพักผ่อนของข้า ห