All Chapters of ปราบพยศสามีอสูร: Chapter 1 - Chapter 10

ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิดของโลกอสูร ป่าพฤกษาเรืองแสงกลับเบ่งบานสว่างไสวราวกับสรวงสวรรค์ที่ซ่อนเร้น กลิ่นหอมกำจายของมวลดอกไม้ยักษ์โชยมาตามลม พ่นละอองเกสรสีทองระยิบระยับลอยฟ่องดุจละอองดาวเหนือลำธารคริสตัล ไอเย็นฉ่ำจากผิวน้ำกระทบเข้ากับไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากผิวกายของชายฉกรรจ์ทั้งสี่... เหล่านักล่าที่ล้อมรอบร่างนวลลออซึ่งนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มหลินเว่ย สตรีเพียงหนึ่งเดียวผู้ครอบครองพลังรักษาอันสูงส่ง ร่างเปลือยเปล่าขาวอมชมพูดุจดอกบัวแรกแย้มตัดกับสีน้ำตาลทองของขนสัตว์ที่รองรับนางไว้ นางกำลังจมดิ่งอยู่ในวังวนแห่งกามารมณ์ที่จู่โจมเข้าหาทุกทิศทางจนยากจะต้านทานริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อถูกรุกรานด้วยจุมพิตที่ดุดันและโหยหาจาก ซือหมิง อสูรหมาป่าหนุ่มผู้ทรงพลัง เขาแลกลิ้นพัวพันจนเกิดเสียงชื้นแฉะที่น่าอาย ในขณะที่ทรวงอกขาวอวบทั้งสองเต้าถูกรุมเร้าด้วยความกระหายจากสองขั้วสัมผัส... ม่อเหยียน มนุษย์อินทรีผู้มีลิ้นสากระคายดั่งยอดหนาม และ ไป่หลง มนุษย์เงือกผู้มีความเย็นเยียบดุจสายน้ำ สองสัมผัสที่แตกต่างสลับกันตวัดเลียยอดถันอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับทารกผู้หิวโหยที่กำลังแย่งชิงหยาดน้ำผึ้งรสเ

หลินเว่ยสุดจะทนกับสภาพหมูตัวเมียพอกโคลนของร่างนี้ เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาจนมั่นใจว่าไม่มีสายตาคู่ไหนซุ่มดู นางจึงสะบัดชุดทูนิคหนังสัตว์ทิ้งลงพงหญ้า แล้วโผลงสู่ลำธารเพื่อชำระล้างความอัปยศให้หมดสิ้นดินโคลนที่พอกหนาประหนึ่งเกราะเหล็กเริ่มหลุดลอก ยามเมื่อเนื้อหนังมังสาปรากฏแก่สายตา หลินเว่ยถึงกับอึ้งตะลึงงันแท้จริงแล้วร่างเดิมมีผิวขาวละเอียดลออราวกับไข่มุกใต้ท้องทะเล อาจเป็นเพราะอานิสงส์ของโคลนโลกอสูรที่อุดมไปด้วยแร่ธาตุที่พอกไว้ไม่เคยล้างนั่นเอง ทว่าที่ทำให้นางแทบจะบ้าตาย คือเส้นผมสีขาวพิสุทธิ์ของนางจิ้งจอกขาวที่เกาะกันเป็นก้อนแข็งเหมือนรังนกโสโครก หลินเว่ยใช้เวลาขัดสีฉวีวรรณนานเกือบสองชั่วโมง ทว่านางกลับยังไม่รู้สึกพอใจดวงตะวันคล้อยลงหลังยอดไม้ ป่าดิบชื้นแห่งนี้เริ่มคำรามด้วยเสียงสัตว์ป่าที่น่าหวาดหวั่น หลินเว่ยสำเหนียกได้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานอยู่รอบด้าน นางจึงรีบขยับกายจะก้าวขี้นจากน้ำทว่า ทันใดนั้น! ข้อเท้าของนางกลับถูกมือเย็นเฉียบฉุดกระชากลงสู่ก้นบึ้งของลำธารด้วยแรงมหาศาลหลินเว่ยดิ้นรนสุดชีวิต ทว่าในน้ำไม่ใช่ถิ่นของนางจิ้งจอก ยิ่งสู้ก็ยิ่งสิ้นแรง ลมหายใจสุดท้ายของนางกำลังจะหลุดลอย

“เจ้าจะดูไปทำไม?”“ข้าอยากจะเข้าป่าไปเก็บผักผลไม้ มากักตุนเป็นเสบียงสำหรับฤดูจำศีล”“หา? อย่างเจ้านี่นะ จะเข้าป่าหาเสบียง?” หลินเกออุทาน“เจ้าอย่าหาเรื่องวุ่นวายให้คนอื่นต้องตามเช็ดตามล้างนักเลยหลินเว่ย”ม่อเหยียนที่นอนเจ็บอยู่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม นัยน์ตาคมกริบของมนุษย์อินทรีจ้องมองนางราวกับมองซากศพที่น่าสมเพช“หากเจ้าอยากได้เสบียง ก็ควรจะบอกพวกข้าผู้เป็นคู่หมายให้จัดหามาให้เสียสิ ชดเชยที่พวกข้าไม่อาจฝืนใจรับเจ้าเป็นเมีย จนทำให้เจ้าต้องกลายเป็นนางอสูรม่ายเช่นนี้ อย่ารนหาที่ตายให้เสียเวลาคนอื่นเลย”“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว” หลินเว่ยตอบโต้ทันควัน นัยน์ตาสีเทาเงินของนางไม่สั่นไหวเลยสักนิด “ข้าอาจไม่มีความสามารถในการล่าสัตว์ใหญ่เยี่ยงพวกท่าน ทว่าเรื่องเก็บผักหญ้าผลไม้นั้น เด็กสามขวบก็ทำได้ ข้าโตเต็มวัยแล้ว... ถึงเวลาที่ข้าควรจะพึ่งพาตนเองเสียที”น้ำเสียงและแววตาที่หนักแน่นจริงจังของหลินเว่ย ทำเอาทั้งหลินเกอและม่อเหยียนถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แม้ในใจจะยังกังขาในสารรูปที่พองลมของนาง ทว่าเวลานี้ รังสีความมุ่งมั่นที่แผ่ออกมากลับทำให้จิ้งจอกเฒ่าและอินทรีหนุ่มไม่อาจเอ่ยคำพูดถากถางได

ท่าทางหวาดหวั่นของหมาป่าหนุ่มทำเอาหลินเว่ยถึงกับซัดลมหายใจแรงด้วยความรำคาญ“ประสาท! เจ้าคิดว่าข้าจะยังพิศวาสเจ้าอยู่อีกรึไง?” นางกรอกตาอย่างหงุดหงิดรอบหนึ่งเหมือนมองคนโง่“เจ้านั่นแหละที่ประสาท!” ซือหมิงเถียงสู้เสียงแข็ง ฝืนใจขุดเอาเรื่องน่าอายในอดีตขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง “ที่ผ่านมา... ไม่ใช่เจ้ารึที่พยายามยั่วยวนข้าสารพัด ทุ่มสารรูปอ้วนฉุของเจ้าเข้าใส่ข้า เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ”“หยุด! ไม่ต้องมาขุดคุ้ยเรื่องเก่าให้ข้าอัปยศไปมากกว่านี้”หลินเว่ยพูดตัดบทอย่างไม่ใยดี นางไม่อยากฟังเรื่องพรรค์นั้นให้แขยงหูอีก“ต่อจากนี้ไป... หลินเว่ยคนนี้จะไม่ขอมีพันธะทางชู้สาวกับเพศผู้หน้าไหนทั้งนั้น สิ่งที่ข้าต้องการจากเจ้ามีเพียงสองอย่าง... คือ แรงงาน และเสบียงอาหารเท่านั้น หากเจ้าให้ข้าได้ เจ้าก็จะได้กินอาหารที่เลิศรสยิ่งกว่าเป็ดตัวนี้”“หึ... ให้มันจริงเถอะ” ซือหมิงแค่นเสียงขี้นจมูกอย่างไม่อยากเชื่อน้ำคำนัก ทว่ามือเขากลับยังคงกำน่องเป็ดไว้แน่นไม่ยอมปล่อยหลินเว่ยเบือนหน้าหนี ไม่อยากเปลืองน้ำลายเถียงกับคนหมา ๆ อีกต่อไป นางไม่ใช่คนพูดมาก การกระทำคือนักเลงตัวจริงที่จะพิสูจน์ทุกสิ่งเองรอดูไปเถอะซือหมิง.

หลินเว่ยปรายตามองอสูรชายทั้งสองที่ยังไม่ยอมกลับไปง่าย ๆ เดิมทีนางตั้งใจจะกินแอปเปิ้ลเพื่อลดน้ำหนัก ทว่าการกินอาหารแบบคีโต[1]ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว วิธีนี้จะช่วยให้นางลดน้ำหนักได้เร็วมาก และถ้าหากนางยอมเหนื่อยทำอาหารมื้อนี้ให้พวกเขาได้ลิ้มรส นางอาจได้แรงงานชั้นเลิศมาช่วยปฏิวัติรังนอนของนางเพิ่มอีกคน“อ้อ... ข้าลืมไป เนื้อกวางที่หลี่เฟยแบ่งมาให้ชิ้นใหญ่มาก เย็นนี้พวกเจ้าก็อยู่กินด้วยกันเถอะ ข้าจะสเต็กเนื้อกวางกับผัดหน่อไม้ฝรั่งให้กิน”อะไรคือสเต็กเนื้อ? อะไรคือผัดหน่อไม้ฝรั่ง?หลี่เฟยกับซือหมิงขมวดคิ้วมุ่น หันมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งคู่ไม่เคยได้ยินคำพูดประหลาดเช่นนี้มาก่อนหลินเว่ยไม่ปล่อยให้เวลาล่วงเลยโดยไร้ประโยชน์ นางสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับนางพญา“ซือหมิง เจ้าไปรวบรวมฟืนมาเพิ่ม ก่อกองไฟให้พร้อม หลี่เฟย เจ้าเอาผักไปล้างแล้วหั่นเนื้อกวางเป็นชิ้นหนาเท่าฝ่ามือ”สองอสูรหนุ่มที่เคยเย่อหยิ่งกลับทำตามคำสั่งนางอย่างว่าง่าย หลินเว่ยใช้มีดกระดูกในมือเหลาไม้ไผ่เป็นตะหลิว นางคว้าแผนหินชนวนเรีบกริบมาล้างจนสะอาดแล้ววางพาดบนก้อนหินสามเส้าบนกองไฟที่คุโชน รอจนแผ่นหินร้อนจัดจนควันกรุ่