Alle Kapitel von ปราบพยศสามีอสูร: Kapitel 31 – Kapitel 40

“ข้ากับหลินเว่ย... ได้ผูกพันธะสวาทกันแล้ว”กึก... มือหนาของหลี่เฟยบีบก้อนเนื้อรมควันในมือจนแทบแหลกละเอียด เขาขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงเลื่อนลั่น นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ“หึ... ไอ้นกไร้ยางอาย!”หลี่เฟยสบถคำรามด่าลึกในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับและท่อนแขนปูดโปน ในใจอยากจะกลายร่างกลับเป็นเสือดาวยักษ์แล้วกระโจนเข้าไปฉีกกระชากคอไอ้สัตว์ปีกตรงหน้าให้ขนกระจุย ทว่า... เขากลับทำไม่ได้ เพราะนี่คือกฎเหล็กของโลกอสูร ในเมื่อสัญญาณพันธะสวาทปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด บัดนี้ ทั้งเขา ม่อเหยียน และซือหมิง ต่างก็มีสถานะเป็นตัวผู้ ของหลินเว่ยอย่างเท่าเทียมกันไม่นานหลังจากบรรยากาศในถ้ำเริ่มคุกรุ่นจนแทบจะจุดไฟได้ เสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างกระมิดกระเมี้ยนก็ดังขึ้นที่หน้าถ้ำ ซือหมิงแบกกวางตัวใหญ่และกระสอบนุ่นใบโตกลับมาพร้อมกับสภาพเนื้อตัวที่แอบมอมแมมนิด ๆหมาป่าหนุ่มผู้เคยทระนงรีบหลบเลี่ยงการประสานสายตากับหลี่เฟยตรง ๆ ทันที เขารู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อยที่นอกจากจะปกป้องหลินเว่ยจากการลักพาตัวของม่อเหยียนไม่ได้ มิหนำซ้ำพอย่องตามไปถึงรังอินทรี... เขากลับเข้าร่วมวงรังแกสตรีตัวน้อยจนนางเสร็จสมสิ้นเรี่ยวแรงกลับมาเช่

ในเมื่ออยู่รวมกันแล้วชอบตีกันนัก... ก็สร้างห้องนอนส่วนตัวแยกให้แต่ละคนไปเลยสิ ฮาเร็มรูปแบบคอนโดมิเนียมยังไงล่ะ!เมื่อคิดได้แบบนั้น จิ้งจอกสาวผู้ทรงอำนาจจึงยืดตัวขึ้น แววตาฉายความเฉียบขาดพลางยื่นคำขาดที่ทำให้คู่ครองทั้งสามต้องหน้าถอดสี“ถ้ำของข้าไม่ได้กว้างขวางพอสำหรับอยู่ร่วมกับพวกเจ้าทุกคน และข้าก็เคยชินกับการอยู่คนเดียวมาตลอด... ดังนั้นตั้งใจฟังให้ดี ถ้าพวกเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่เพื่อดูแลข้า พวกเจ้าต้องลงแรงขุดโพรงถ้ำส่วนตัวแยกออกไปเป็นของตัวเองคนละห้อง ใครอยากได้ห้องใหญ่แค่ไหน ก็ไปขุดเอาเอง แต่ถ้าใครไม่เห็นด้วยกับกฎนี้... ก็เชิญเก็บข้าวของแล้วกลับไปอยู่ที่ถ้ำเดิมของตัวเองซะ ข้าไม่บังคับ”กฎเหล็กของหลินเว่ยทำให้อสูรหนุ่มทั้งสามนิ่งอึ้งไปทันที พวกเขาต่างเหลือบมองกันและกันในความมืด สมองอันชาญฉลาดของเหล่านักล่าเริ่มคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว หากพวกเขาขุดถ้ำส่วนตัวติดกับถ้ำของนาง ใครขุดได้ใกล้ที่สุด ย่อมมีโอกาสแอบย่องมาหานางได้บ่อยที่สุดเมื่อสองปีก่อน ตอนที่หลินเกอท่านหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกกำลังปวดเศียรเวียนเกล้ากับลูกสาวคนเดียวที่ขยันสร้างเรื่องกวนใจไม่เว้นแต่ละวัน หลี่เฟยคืออสูรหนุ่มตนเดียวที่เสน

เพียงแค่หลินเกอหยิบสมุนไพรต่าง ๆ ขึ้นมาอธิบายสรรพคุณให้ฟังรอบเดียว นางก็สามารถจดจำชื่อ ลักษณะ และวิธีการนำไปใช้รักษาโรคได้อย่างแม่นยำในเวลาอันสั้น ราวกับพลิกหน้าหนังสือบันทึกไว้ในหัวแหลินเกอมองดูบุตรสาวด้วยแววตาที่สั่นระริกไปด้วยความภาคภูมิใจ บัดนี้นางไม่ใช่ขยะไร้ค่าของเผ่าอีกต่อไป แต่คือสตรีแห่งโชคชะตาผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ที่จะนำพาความรุ่งเรืองมาสู่เผ่าจิ้งจอกอย่างแท้จริงในระหว่างที่หลินเว่ยส่งพลังรักษาสมานบาดแผลสดให้แก่ลูกเผ่าอสูรตนหนึ่งที่โชคร้ายถูกเปลือกหอยบาดจนเลือดอาบ สมองอันชาญฉลาดของหญิงสาวจากโลกอนาคตก็จุดประกายความคิดขึ้นมาทันที นางลูบไล้ผิวสัมผัสอันคมกริบของเปลือกหอยกาบพลางนึกเชื่อมโยงไปถึงความรู้ดั้งเดิม‘จริงด้วย... เปลือกหอยพวกนี้ถ้าเอาไปลับให้ดี มันจะกลายเป็นมีดสองคมชั้นยอดสำหรับปอกเปลือกผักและผลไม้ได้สบาย ๆ และในทางวิทยาศาสตร์ เปลือกหอยยังอัดแน่นไปด้วยแคลเซียมคาร์บอเนต นำมาเผาไฟสะตุสกัดทำผงปูน ทำเป็นยาบำรุงกระดูกและลดกรดในกระเพาะอาหารได้ เป็นซากสัตว์ที่มีสรรพคุณสารพัดประโยชน์มาก ๆ’เมื่อเห็นลู่ทางสร้างเครื่องมือเครื่องใช้และยาสามัญ ก่อนจะเดินกลับถ้ำที่อาศัย หลินเว่ยจึ

“เว่ยเว่ย เจ้ากลับมาแล้วรึ ดูนี่สิ ข้าเอาอะไรมาให้เจ้า”หลี่เฟยรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเป็นคนแรก ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มพลางชี้ชวนให้ดูคอกไม้ไผ่ชั่วคราวข้างถ้ำ ภายในนั้นมีไก่ป่าและเป็ดป่าตัวอ้วนพีถูกจับมาแบบเป็น ๆ ส่งเสียงร้องก๊าบ ๆ จิ๊บ ๆ กันระงม นับรวมกันได้ถึงยี่สิบตัวพอดี“ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยเกริ่นว่าอยากมีไข่กินทุกเช้า โดยไม่ต้องลำบากเดินเข้าป่าไปเก็บทุกวัน ข้าเลยไปไล่ต้อนพวกมันมาให้เจ้า ขังไว้แบบนี้เจ้าจะได้มีไข่กินตลอดไปอย่างไรล่ะ” เสือดาวหนุ่มยืดอกอวดผลงานอย่างภาคภูมิใจหลินเว่ยจ้องมองฝูงสัตว์ปีก สลับกับใบหน้าคาดหวังของหลี่เฟย ซือหมิง และม่อเหยียนที่แอบส่งสายตากดดันกันเอง นางก็ใจอ่อนยวบ โถ... อสูรผู้ทรงพลังระดับหัวกะทิของป่าหมื่นลี้ ถึงกับยอมกลายร่างเป็นคนเลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดเพียงเพราะคำพูดลอย ๆ ของนางคำเดียว ช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน“เยี่ยมมากหลี่เฟย พวกเจ้าทุกคนใส่ใจข้าดีเหลือเกิน” หลินเว่ยเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มหวานหยด ทำเอาสามหนุ่มแทบจะละลายลงไปกองกับพื้น“เย็นนี้ข้าจะแสดงฝีมือทำอาหารชุดใหญ่เป็นรางวัลให้พวกเจ้า ข้าจะทำสลัดสาหร่ายซิลิกอน หอยนางรมสดฉ่ำ แล้วก็... เป็ดย่างสูตรพิเ

“ของสิ่งนี้ในฤดูติดสัด... มันคือยาปลุกกำหนัดชั้นยอดเชียวล่ะ”“ข้า... ข้าเริ่มทนไม่ไหวแล้ว ร่างกายมันร้อนไปหมด”ซือหมิงครางต่ำในลำคอ ขนหางสะบัดแกว่งอย่างกระวนกระวาย สัญชาตญาณสัตว์ป่าแทบจะพุ่งทะลุการควบคุม“เจ้าทำตัวเองนะเว่ยเว่ย ยั่วยวนพวกข้าด้วยอาหารแบบนี้ คิดจะรับผิดชอบอย่างไร?” ม่อเหยียนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความกลัดมันที่พร้อมจะโผบินเข้าหาเหยื่อหลินเว่ยที่พอจะมีสติมากกว่าใครรีบเอ่ยขัดขึ้น น้ำเสียงสั่นพร่าทว่าพยายามบังคับให้เด็ดขาด “หยุดคิดฟุ้งซ่านเลยนะ! พวกเจ้า... ช่วยกันเก็บกวาดหน้าถ้ำและดับกองไฟให้เรียบร้อย ส่วนข้าจะไปอาบน้ำที่ลำธารน้ำตก”พูดจบ นางก็พาร่างกายที่เริ่มสั่นเทิ้มก้าวฉับ ๆ ไปยังลำธารน้ำตกที่อยู่ไม่ไกล หวังว่าจะรีบไปรีบกลับให้เร็วที่สุดทว่าทันทีที่แผ่นหลังบางลับตาไป สามีอสูรทั้งสามก็หันมาถลึงตาใส่กันทันควัน“ข้าดับไฟเสร็จแล้ว!” หลี่เฟยโพล่งขึ้น เตะฟืนเข้ากองไฟแล้วกวาดดินกลบอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าปรอทลนไฟ“ข้าก็เก็บของเสร็จแล้ว!” ซือหมิง“ใครช้าอด!” ส่วนม่อเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง สะบัดกายวับเดียวพุ่งทะยานมุ่งตรงไปทางลำธารน้ำตกโดยไม่รอใครอีกด้านหน