All Chapters of My Brother Wants Me: Chapter 1 - Chapter 6

Third Person's POV“Ughh… Jax, slower please,” mahinang sambit ni Loriene habang hinahalikan siya ni Jaxon sa leeg. Ang bawat dampi ng labi nito ay parang kuryenteng gumagapang sa kanyang balat, nag-iiwan ng nagbabagang marka na tila umaangkin sa kanyang pagkatao.“So, you call me Jax now?” mahina nitong bulong malapit sa tainga niya. Ang mainit na hininga nito ay sapat na para mapakapit siya nang mahigpit sa matigas na balikat nito, tila doon lang siya kumukuha ng lakas para hindi tuluyang manghina sa gitna ng tensyon.“Should I call you brother instead?” biro niya, kahit ang totoo ay halos hindi na siya makahinga sa bilis ng tibok ng kanyang puso.Napangiti si Jaxon bago siya tinitigan nang diretso. Ang mga mata nito ay madilim, puno ng gutom. “You really love teasing me, huh? You have no idea how hard it is to stay composed right now.”“I can’t take this anymore…” mahina niyang sambit, isang pagsuko sa sensasyong bumabalot sa kanya.Saglit silang natigilan, parehong walang gustong

Nagising ako sa katok. “Lori… I’m worried. Hindi ka pa kumakain.” Boses ni Kuya Jace. Tahimik akong bumangon at binuksan ang pinto. May dala siyang maliit na charcuterie board. “Can I come in?” “Yeah,” maikli kong sagot. Dumiretso kami sa balcony. Tahimik. Mabigat pa rin ang hangin sa pagitan namin. “She looks like Mom,” sabi ko habang nakatingin sa garden. Niyakap niya ako nang marahan. “You’re still my little sister… my best friend… nothing’s going to change that,” bulong niya. Totoo ang boses niya. Pero masakit pa rin. “When you’re ready, sumabay ka na sa amin mag-dinner para makilala mo si Angel.” “Angel?” kunot-noo kong ulit. “Angelique…” napabuntong hininga ako. “I almost forgot.” So… they call her Angel now. “Okay. Sasabay ako,” pilit kong ngiti. Tumango si Kuya Jace. “I’ll get going.” Ngumiti ako at tumango sa kanya, medyo gumaan ang loob ko ng kinomfort ako ni kuya Jace, hes knows how to comfort me Bago siya

“A ring?” nagtataka kong bulong sa sarili. Kabisado ko lahat ng alahas na pagmamay-ari ko pero wala ako ng ganito kagandang singsing. “Pink sapphire…” Nanlaki ang mata ko dahil kapareha ito ng singsing na tiningnan ko noon sa Europe. “OMG, a rare o—” Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko. “HHUFF… HUFF…” Hingal na hingal si kuya Jaxon habang lumalapit sa’kin, parang hinabol ang hininga. Bago pa ako makapagsalita, napansin ko agad ang tingin niya—diretso sa kamay ko. Sa singsing. Biglang nagbago ang ekspresyon niya. “Shit…” mahina niyang mura. Mabilis siyang lumapit at hinablot ang singsing mula sa kamay ko. “Ouch!” reklamo ko sabay himas sa kamay ko “Magdahan-dahan ka naman!” ani ko pa habang hinimas ang aking kamay Hindi siya sumagot. Nakayuko lang siya habang hawak-hawak ang singsing, parang mas pinapakalma niya ang sarili kaysa magpaliwanag. “Bakit mayroon nito dito?” tanong ko, ramdam ko na ang bigat ng sit