บททั้งหมดของ My Brother Wants Me: บทที่ 31 - บทที่ 40

Chapter 30: A Soft Defense

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa kusina, ang bawat hakbang ko ay tila lumulutang sa tindi ng halo-halong emosyon sa dibdib ko. Tinitigan ko ang malapad niyang likod habang abala siya sa pag-aayos ng mga gagamiting sangkap sa counter. Ang bango ng lavender mula sa labas at ang init ng pastel pink na paligid ay nagpatunaw sa natitira kong depensa. Bago ko pa man muling mapasukan ng takot ang utak ko, humakbang ako paitaas at isinandal ang aking katawan sa kanyáng likod. I wrapped my arms around his waist, hugging him tightly from behind. "Jaxon... thank you," pabulong kong sabi, idinikit ang aking pisngi sa kanyáng matigas na likod. "Thank you for this place. At sa... sa lahat ng paborito ko." Jaxon stiffened instantly. Natigil ang kanyáng mga kamay sa ibabaw ng counter. Batid kong hindi niya inaasahan ang bigla kong pagyakap, lalo na't kanina lang ay halos mag-away kami dahil sa hiya at takot. Ngunit habang nakayakap ako nang mahigpit, naramdaman ko ang kanyáng unt-unting pag

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 31: Shifting Tides

Mabilis na lumipas ang mga oras. Matapos ang tanghalian na siya mismo ang nagluto, hinayaan ako ni Jaxon na mag-explore sa paligid. Buong hapon akong naglakad sa gitna ng lavender fields, ninanamnam ang kapayapaan na matagal nang ipinagkait sa akin. Sandali kong nakalimutan ang lahat ng gulo at ang nakaraan. Pero kahit nasaan ako, ramdam ko ang mga mata ni Jaxon na nakasubaybay sa bawat kilos ko mula sa terrace ng villa. He was letting me breathe, pero hindi niya ako tinatantanan ng tingin. Nang sumapit ang gabi, mabilis na nagbago ang ihip ng hangin. Lumamig ang paligid at dinala ng dilim ang isang kakaibang tensyon sa loob ng maliit na mansyon. Pumasok ako sa master bedroom para mag-ayos ng sarili, pero natigilan ako nang makita ang iisang malaking kama sa gitna ng kwarto. At doon, nakaupo si Jaxon. He was only wearing a dark silk robe, revealing a glimpse of his hard, sculpted chest. Sobrang lakas ng wild energy niya na highkey nagpapakaba sa akin. "Done admiring the view out

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 32: Aftermath

Nang magising ako kinaumagahan, ramdam ko ang bigat at matinding pagod sa buong katawan ko. Ramdam na ramdam ko ang bakas ng mga ginawa sa akin ni Jaxon kagabi, isang paalala na tuluyan na akong sumuko sa kanyáng mga bisig. Dahan-dahan akong bumangon at nagbalot ng kumot, ngunit natigilan ako nang mapansing wala na siya sa tabi ko. Lumingon ako sa paligid ng kwarto, pero tahimik ang buong paligid. Mabilis akong nag-ayos ng sarili at nagsuot ng simpleng damit bago lumabas ng silid. Pagkababa ko sa sala, agad kong naamoy ang mabangong aroma ng bagong lutong pagkain na nagmumula sa kusina. Paggawi ng tingin ko roon, nakita ko si Jaxon. Naka-sando lang siya at light pants, seryosong naghahanda ng almusal sa counter na napapaligiran ng mga pink na gamit. Ang kanyáng seryosong mukha ay agad na lumambot nang mapansin ang presensya ko. "You're awake," malalim niyang saad, ibinaba ang hawak na tasa at mabilis na lumapit sa akin. Hinawakan niya ang bewang ko at hinalikan ako nang marahan

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 33: Golden Cage

Buong araw kaming hindi umalis sa tabi ng isa't isa. Matapos ang almusal, dinala ako ni Jaxon sa mini-library ng villa, kung saan magkasama kaming naupo sa isang malaking couch. Habang may binabasang papeles sa laptop niya, ang isang kamay niya ay walang tigil sa paghaplos sa buhok ko habang nakasandal ako sa kanyáng dibdib. Sobrang domestic ng eksena na highkey nakakapanibago para sa aming dalawa."What are you thinking, baby?" biglang tanong niya nang mapansin ang matagal kong pagtitig sa kawalan."Iniisip ko lang kung hanggang kailan tayo pwedeng magtago rito," tapat kong sagot, hinahaplos ang kanyáng knuckles. "Ang ganda rito, Jax. Pero natatakot ako na isang araw, bigla na lang tayong magising na tapos na 'tong panaginip na 'to."Jaxon closed his laptop with a soft thud and looked down at me, his gaze intense. "I told you, this isn't a dream. No one can touch us here, Lori. I already gave instructions sa city—lahat ng records mo, unt-unti ko nang ipinapa-ayos. By the time we step

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 34: Breaking Point

Hindi ko na namalayang nanginginig na pala ang mga kamay ko. Narinig ko ang yabag ni Jaxon papalapit sa pinto, kaya mabilis akong tumalikod para maglakad palayo patungo sa labas."Lori!" tawag niya. Naabutan niya ako sa garden ng villa. Hinawakan niya ang balikat ko, pilit akong pinaharap sa kanya. "You heard, didn't you?"Tumango ako, luhaan. "It's all becoming real, Jax. Nakakatakot."Hinila niya ako sa isang mahigpit na yakap. "I'm doing this for us. Para wala na tayong hadlang."Lumuwag ang tensyon nang maramdaman ko ang kanyáng katapatan. Hinawakan niya ang kamay ko. "Tara, kailangan nating huminga."Dinala niya ako sa tahimik na tabing-ilog malapit sa villa. Habang nakatanaw kami sa agos ng tubig, tila dahan-dahang inanod ng ilog ang lahat ng pangamba namin.Ramdam na ramdam ko ang bawat patak ng tubig sa balat ko. Ang sarap sa pakiramdam, nakakawala ng bigat. Pero pagtingin ko sa dibdib ko, shit—limot ko na naka-camisole lang ako. Dahil sa nipis ng basang tela, ang obvious

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 35: River's Tide

Ang bawat dila niya ay lalong naging madiin at mabilis, na tila ba sinasadya niyang iparamdam sa akin ang bawat pulgada ng pag-aangkin niya. Hindi na ako makahinga nang maayos; bawat ungol ko ay nagiging mahabang daing na umaalingawngaw sa paligid."Jax, ahhh! Haaaa—! Please, I'm... I'm so close!"Ramdam ko ang pag-ipon ng matinding tensyon sa loob ko, parang isang bombang anumang oras ay sasabog. Nang maramdaman niya ang panginginig ng mga hita ko, lalo niyang diniinan ang pagdila, sinisipsip ang bawat katas ko habang ang mga daliri niya naman ay mas malalim na bumabaon sa loob ko."Ahh! Ahhh! JAX! AH!"Tuluyan na akong binitawan ng kontrol. Ang buong katawan ko ay nanginig nang matindi, ang bawat himaymay ng laman ko ay tila nakuryente. Napapikit ako nang mariin, nakabaon ang mga kuko ko sa balikat niya habang ang bawat ungol ko ay naging matinis na sigaw ng purong sarap. Ang init na nanggagaling sa loob ko ay bumubuhos, hindi ko na mapigilan ang pag-agos habang patuloy niya akong d

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 36: Pulse

Pag-ahon namin sa tubig, wala nang preno. Jaxon didn't give me a second to breathe. Hinablot niya ako at isinandal sa malaking puno malapit sa pampang, ang init ng katawan niya ay dumidikit sa balat ko na nanginginig pa sa lamig ng hangin. "I'm not done with you," he growled, his voice raw. Hindi na siya nagpaligoy-ligoy. Without any warning, he picked me up by the waist, my legs wrapping instinctively around him. Bawat pasok niya ay mabilis, madiin, at punong-puno ng urgency. "Jax, ahhh! Faster! Oh my god, yes!" "You're so fucking tight, Lori." Ang bawat pagtagpo ng mga balakang namin ay naglalabas ng basang tunog na humahalo sa marahas na paghinga namin. Everything was blurry—the trees, the moonlight, the sound of the river—tanging ang ritmo lang niya ang nararamdaman ko. "Ahhh! Jax, I'm coming! I'm coming!" He didn't slow down. Instead, he gripped my thighs even tighter, driving into me until we both shattered. Pagkatapos ng lahat, para kaming walang nangyari. N

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 37: The Confrontation

"Lori," boses ni Daddy ang bumasag sa katahimikan, puno ng awtoridad at babala. "Come here. We need to talk about what exactly you've been doing with this man." Hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Ang bawat love mark na nakatago sa ilalim ng polo ni Jaxon ay tila nagliliyab sa ilalim ng kanilang mapanghusgang tingin. Shit. I was caught in the worst way possible.Ramdam ko ang bawat tibok ng puso ko sa lalamunan ko habang bumababa ako ng hagdan. Ang tensyon sa sala ay halos makaputol ng hininga. Hindi nila alam ang nangyari sa villa—akala nila ay nagbakasyon lang ako nang mag-isa, hindi alam na si Jaxon ang kasama ko sa bawat gabing puno ng ungol at pagnanasa."Lori, umupo ka," matigas na utos ni Daddy. Ang mukha niya ay puno ng pagkadismaya. "Hindi namin alam kung anong laro ang pinapasok mo, pero kailangan nating linawin ang lahat ngayon.""Lori, you irresponsible child!" singhal ni Mommy. Nanginginig siya sa galit habang nakaturo ang daliri sa akin. "Dahil sa katangahan mo, hindi na

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 38: Unbelievable

Tahimik lang ako habang palabas kami ng mansyon, pero ang dibdib ko ay parang sasabog. Huminto si Jaxon sa harap ng kotse niya, binitawan niya ang braso ko pero nanatili siyang nakatayo sa harap ko, tinitigan ako nang malalim. "Lori, tingnan mo ako." Dahan-dahan kong iniangat ang mukha ko. Ang mga mata niya, na punong-puno ng galit kanina para sa pamilya ko, ay naging malambot pero puno pa rin ng tensyon. "Nakikita mo ba? 'Yan ang pamilyang kinagisnan mo. 'Yung pamilyang handang itakwil ka dahil lang sa hindi nila gusto ang desisyon mo. 'Yung pamilyang mas pinahalagahan ang pangalan nila kaysa sa kaligayahan mo. Lori, sa tingin mo ba, may pagmamahal ba talaga sa mga mata nila kanina, o puro lang kahihiyan?" Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili ko. "Alam ko, Jaxon... alam ko," sagot ko, basag ang boses. "Makinig ka sa akin," pagpapatuloy niya, hawak na ngayon ang magkabilang pisngi ko. "Simula ngayon, wala ka nang ibang uunahin kundi tayo. Walang rules, wa

อ่านเพิ่มเติม

Chapter 39: Home to Isla Maravilla

Tahimik ang buong paligid matapos magsalita si Daddy. Parang walang makapaniwala sa mga nalaman namin. Nakatayo lang si Mommy habang tuloy-tuloy ang pag-agos ng luha niya. Hindi siya nagsasalita. Hindi rin siya tumitingin kahit kanino. Para bang pilit niyang binubuo sa isip niya ang lahat ng kasinungalingang itinago sa kanya sa loob ng maraming taon. "Mommy..." Napatingin siya sa akin. Nang makita ko ang mga mata niya, halos mawalan ako ng lakas. Hindi galit ang nakita ko roon. Sakit. Puro sakit. "Lori..." nanginginig ang boses niya. "Alam kong wala kang kasalanan." Mas lalo akong napaluha. "Mommy, wala talaga akong alam." "I know." Napapikit siya sandali bago huminga nang malalim. "Alam kong wala kang alam sa lahat ng ito. Pero hindi ko rin alam kung paano haharapin ang nangyari. Hindi ko alam kung paano ako magigising bukas na parang normal lang ang lahat." Walang makasagot. Dahil kahit kami, hindi namin alam kung paano magpapatuloy pagkatapos nito.

อ่านเพิ่มเติม

1 2 3 4

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป