Chapter 1: He's Here

*2 Months earlier

​Marahan kong iminulat ang mga mata ko nang mapuno ng ingay ang buong bahay. Rinig na rinig ko ang mga boses mula sa sala kahit nasa kwarto pa ako.

​May kakaiba.

​May mabigat sa pakiramdam.

​“I knew it… he’s back,” bulong ko sa sarili habang nakatingin sa labas ng bintana.

​Hindi ko alam kung bakit, pero biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

​Dali-dali akong bumaba mula sa aking kwarto.

​Habang pababa ako ng hagdan, mas lalo kong nararamdaman ang tensyon sa loob ng bahay. At nang makarating ako sa sala, biglang tumahimik ang lahat.

​Lahat sila ay napatingin sa akin.

​“What’s with the face? Gosh, it’s morning,” iritado kong sabi habang inaayos ang buhok ko.

​Ngunit agad kong napansin ang namumula at maga na mga mata ni Mommy. Kumpleto silang lahat sa sala—si Daddy, si Kuya Jace…

​At si Kuya Jaxon.

​Umuwi na nga siya.

​Pero hindi siya nag-iisa.

​May babaeng nakatayo sa tabi niya.

​May malamig na pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko habang nakatingin sa kanya.

​“Lori baby, why don’t you sit down?” marahang sabi ni Mommy.

​Hindi ko siya pinansin.

​“Who is she?” tanong ko habang palipat-lipat ang tingin ko sa kanila.

​Tahimik sila

​Hanggang sa nagsalita si Kuya Jaxon.

​“She’s our real sister.”

​Parang tumigil ang mundo ko…..

​Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

​Nanigas ako sa kinatatayuan ko, hindi agad

makagalaw, hindi agad makapagsalita.

​“Lori,” mahinang tawag ni Kuya Jace.

​Doon lang ako parang bumalik sa sarili ko.

​“No!” sigaw ko, sabay tingin sa kanila. “Prank ba ‘to?”

“Dad! Say something!”

​Pero nanatiling nakayuko si Daddy.

​Tahimik.

​Mabigat.

​Napalingon ako kay Mommy.

​Umiiyak na siya.

​“That day na ipinanganak kita…” nanginginig ang boses ni mommy, “may kasabay akong nanganak… at nagkaroon ng aksidente. Napagpalit kayong dalawa.”

​Parang huminto ang mundo ko.

So hindi nila ako tunay na anak?

​Hindi ako agad makapagsalita.

​“I know hindi imposibleng mangyari ‘yon…” mahinang sabi ko, “pero bakit ngayon n’yo lang sasabihin?”

​“I found her in Europe,” seryosong paliwanag ni Kuya Jaxon, ang mga mata niya ay nakatitig sa akin nang matalim. “She was working there as an immigrant. The moment I saw her, I froze. Sobrang lakas ng lukso ng dugo ko dahil kahit saang anggulo, kamukhang-kamukha niya si Mommy.”

​Huminga siya nang malalim, tila inaalala ang tagpong iyon.

​“I had to know the truth. I brought her here and we did the DNA testing in secret. We didn’t tell you right away because we knew you’d react like this. We wanted to be sure before we hurt you.”

​Ibinigay sa akin ni Kuya Jace ang DNA result.

​Humigpit ang hawak ko roon. Nanginginig ang mga daliri ko habang binabasa ang hindi ko gustong paniwalaan.

​“Oh my God…” napatawa ako nang mahina, pero walang saya. “Kuya Jaxon… once in a blue moon ka na nga lang umuwi, ganito pa ang isasalubong mo sa akin?”

​Hindi ko na napigilan.

​Tumulo ang luha ko.

​Tumingin ako sa babae.

​“And you—”

​Itinuro ko siya habang nanginginig.

​Ngunit agad siyang umatras at nagtago sa likod ni Kuya Jaxon.

​“Lori!” mariing sabi ni Kuya Jaxon. “Put your fingers down.”

​“She’s fragile. She can’t take that attitude of yours.”

​Parang ako pa ang mali.

​Parang ako pa ang hindi dapat magalit.

​Biglang hinawakan ng babae ang braso niya.

​“Kuya Jax… please,” mahinang sabi niya.

​Tinitigan ko siya nang maayos sa unang pagkakataon.

​At doon ko nakita.

​Parang si Mommy.

​Parehong mukha. Parehong mata.

​She’s the spitting image of my mother.

​“S-sorry…” umiiyak niyang sabi. “Kasalanan ko…”

​“Pasensya ka na,” mabilis na singit ni Mommy habang lumalapit sa kanya. “Masyado lang na-spoil si Lori.”

​Parang may tumama sa dibdib ko.

​Masakit.

​Humagulhol si Angelique at niyakap si Mommy.

​Tahimik ako at pinapanuod ko lang sila

​Pakiramdam ko… ako ang hindi kabilang sa eksenang ‘to.

​Napatingin ako kay Kuya Jace para humingi ng kahit maliit na simpatya

​Wala siyang sinabi.

​Hindi ko kinaya.

​Tumalikod ako at tumakbo paakyat.

​“Lori!” sigaw ni Kuya Jace sa likod ko.

​Padabog kong isinara ang pinto ng kwarto ko

*BLAG

​At doon ako bumagsak sa sahig.

​Umiiyak.

​Walang tigil.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa sahig

​Pabalik-balik ako ng ikot sa loob ng kwarto habang kinakagat ang kuko ng hinlalaki ko, pilit pinapakalma ang sarili pero lalo lang bumibilis ang tibok ng puso ko.

​Bakit ngayon lang siya lumitaw?

​At bakit pakiramdam ko biglang nabura ang pwesto ko sa bahay na ‘to?

​Huminto ako saglit bago muling naglakad paikot. Hindi ako mapakali. Parang may gumuguhit sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

​The way Mommy looked at her…

​Parang matagal na niya itong hinahanap.

​At si Kuya Jaxon—

​Humigpit ang kagat ko sa daliri ko nang maalala kung paano niya ito pinrotektahan. Kung paano siya agad inilayo sa gulo na parang siya ang mahalaga.

​Hindi niya kailanman ginawa ‘yon para sa akin.

Dahil sa tuwing uuwi sya at sinusubukan kong kausapin sya, palagi nya akong tinataboy

“so that’s resolves everything….. haha” malungkot kong tawa, kaya pala malayo ang loob nya sakin

“Hindi pala kami tunay na magkapatid….. Hindi pala nila ako tunay na…… a-anak” malungkot na bulong ko sa aking sarili

​Napahinto ako at napapikit nang mariin.

Lumapit ako sa aking vaninty table kung saan may malaki akong salamin

Tiningnan ang sarili-

“We really are nothing alike, they all represents the moon and I’m the only sun in this mansion” malungkot na sinasabi ko sa aking sarili habang nakahawak sa repleksyon ng aking mukha

Lumayo ako sa harap ng salamin at umupo sa aking higaan sabay tumingin sa labas-

Doon tanaw ko ang Lavender garden

​What if everything changes?

​What if ako ang mawawala sa eksenang ‘to?

​Napailing ako, pinipigilan ang nagbabadyang luha.

​pero kahit anong gawin ko, iisa lang ang paulit-ulit sa isip ko—

​Kapag tuluyan na siyang tinanggap… may lugar pa ba ako rito??