جميع فصول : الفصل -الفصل 20

“Doon po sa mismong labas ng terminal, Ma’am. May mga nakapilang pribadong sasakyan doon na bumibiyahe diretso sa dulo ng isla,” magalang na turo sa akin ng lalaking napagtanungan ko sabay turo sa kanang bahagi ng daungan. “Thank you,” tipid kong sagot bago mabilis na hinila ang aking mga maleta.. Matapos ang halos kalahating oras na biyahe sa sementadong daan na pinaliligiran ng mga nagtataasang puno, dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng isang dambuhalang bakal na gate. Bumaba ako at tuluyang natigilan habang nakatingin sa kabuuan ng Villa Aurelia. I was completely stunned. Malinis ang buong paligid, walang ligaw na damo, at mukha pa ring bago ang pintura ng mansyon na tila ba hindi ito naiwan ng napakahabang panahon. “Diyos ko… si Loriene ba iyan?” Isang pamilyar na boses ng matandang babae ang bumasag sa katahimikan mula sa hardin. Nang lumingon ako, nakita ko si Aling Trining na may hawak na gunting pampungos, kasunod si Mang Catalino na may bitbit namang bald

Madaling-araw na nang imulat ko ang aking mga mata. Hindi ko na pala namalayang nakatulog ako mula pa kaninang hapon at hindi na rin nakapag-dinner. Agad akong bumangon at inayos ang sarili. Mabilis lang akong naligo bago nagsuot ng simpleng puting fitted shirt at maluwag na pants. Kahit walang okasyon ay nasanay na akong maging presentable—isang bagay na paulit-ulit itinuro sa akin noon ni mommy. “Si Mommy” malungkot kong bulong sa hangin Pagbaba ko ay wala pa ring katao-tao sa mansyon. “Siguro mamaya pa dadating sila Aling Trining…” mahina kong bulong habang nag-iinat. Tahimik akong nagtimpla ng kape gamit ang mamahaling coffee maker na naroon sa kusina. Mabuti na lamang at nag-iwan si Aling Trining ng ilang tinapay sa mesa kaya iyon na muna ang inalmusal ko. Habang kumakain ay napatingin ako sa paligid at kusang napabuntong-hininga nang mapansing halos walang laman ang refrigerator at mga kabinet. “Ok Loriene you can do this” bulong ko sa sarili kahit alam kong wala akong kaa

“Ha? Kailan pa po?” nagtataka kong tanong.​“Hmmm... since a few hours ago? I guess,” isang mayabang na tinig ang narinig ko sa bukana ng kitchen.​Nilingon ko si Jaxon na ngayon ay nakapalit na ng simpleng gray t-shirt—na mas lalong nagpatingkad sa lapad ng balikat niya at sa pagiging pamilyar ng tindig niya. Na-train ko na ang sarili ko sa mood swings niya noong nasa iisang bahay pa kami, pero hindi ako handa sa ganitong ka-preskong visual sa loob ng tinataguan kong probinsya.​“I beat you to it,” kaswal niyang sabi habang kumukuha ng baso sa rack na parang siya ang nagbayad ng renta rito. “I knew you’d try to starve me as payback for taking over your room. So, I just secured my food supply. Besides, look at yourself. You look totally drained.”​“Excuse me? Hindi ako lanta!” asik ko sa kanya. Pilit kong iniwas ang tingin ko sa leeg niya, partikular sa paggalaw ng adams apple niya habang umiinom ng tubig. Bakit ba kahit sa simpleng pag-inom lang ng tubig, mukha pa rin siyang commerci

"Ah, ganoon ba? O sige, kainan na!" masayang wika ni Aling Trining, walang kamalay-malay sa tensyon. "Tikman mo itong sinigang, Sir Jaxon. Sariwang kalamansi ang pampaasim niyan, 'yong pinitas ni Hienry sa garden kanina."​"Is that so?" malamig na sagot ni Jaxon, unti-unting bumababa ang tingin sa plato niya. "It's okay. But I usually prefer high-quality ingredients, not something just picked from a random backyard."​Nabitawan ni Hienry ang kanyang kutsara sa narinig. Napakagarapal talaga ng lalaking 'to.​"Jaxon!" pabulong ngunit matalim kong saway, ramdam ang panginginig ng boses ko sa galit. "Ano bang problema mo?!"​"Pasensya na, Sir Jaxon," mahinahong singit ni Hienry, bagaman bakas ang sugat sa pride sa boses nito. "Maliit lang ang taniman namin, pero sinisiguro naming malinis at masustansya para kay Loriene."​"She doesn't belong in the province, Hienry," putol ni Jaxon, mas lalong lumalim ang boses habang nakatitig sa lalaki. "Th

"And what truth is that, Loriene?" mas lalong lumalim ang boses niya, hindi man lang natitinag."We might not share the same blood, pero magkapatid pa rin tayo sa batas! We share the same name!" singhal ko, pilit kong iwinawagpag ang mga pulso ko mula sa pagkakahawak niya. "Kahit anong gawin mo, kahit i-lock mo ako rito nang magdamag, hinding-hindi mawawala ang reyalidad na 'yan!"Natigilan si Jaxon. Sandaling nag-igting ang panga niya at nagdilim ang kanyang mga mata sa narinig, ngunit sa halip na lumayo ay mas lalo niya akong idiniin sa counter."Don't use those lines on me, Loriene. We both know the truth," bulong niya, dahan-dahang inilapit ang labi sa tainga ko. "No blood connects us. We are only bound by a surname your father forced into my family. And that legally means absolutely nothing to me.""Isang pamilya pa rin ang Mejes! Lumaki akong tinitignan ka bilang kuya!" buong lakas ko siyang itinulak sa dibdib, at sa pagkakataong ito ay nagawa kong makawala