เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 221
บทล่าสุด
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 412
"จะทำยังไงล่ะ บัญญัติ? เบี้ยตัวนั้นเป็นข้าราชการกระทรวงนะ ตำแหน่งมันมีเจ้าหน้าที่กฎหมายคุ้มกันแน่นหนาเลย" อัญชัญแย้งอย่างลังเล"เราจะใช้ข้อมูลในแล็ปท็อปของคุณนี่แหละ ลลิตา ผมอยากให้คุณส่งข้อมูลธุรกรรมผิดกฎหมายทั้งหมดของข้าราชการลูกน้องคนนั้นไปให้สถานีทีวีทุกช่อง""นายจะส่งเรื่องนี้ให้สื่อมวลชนทุกเจ้าพร้อมกันเลยเหรอ บัญญัติ?" ลลิตา ถามเพื่อยืนยันแผนของผม"ใช่ ผมจะส่งข้อมูลธุรกรรมผิดกฎหมายทั้งหมดของข้าราชการคนนั้นไปยังเครือข่ายสื่อมวลชนหลายแห่งแบบไม่เปิดเผยตัวตนพร้อมกัน เราจะทำให้เรื่องอื้อฉาวนี้ระเบิดขึ้น จนรัฐบาลกลางปิดข่าวไม่ได้อีก"ลลิตาไม่ถามอะไรมากอีก เธอลงมือทำตามคำสั่งของผมทันทีในคืนนั้น เธอเปิดโปรแกรมซ่อนตัวตนบนอินเทอร์เน็ตในคอมพิวเตอร์ เพื่อไม่ให้ตำแหน่งของเธอถูกตามรอยได้จากนั้นเธอก็แนบไฟล์หลักฐานการทุจริตทั้งหมดลงในอีเมลหลายสิบฉบับ"ฉันใส่อีเมลกองบรรณาธิการข่าวระดับชาติไว้แล้ว ทุกอย่างพร้อมส่งตอนนี้เลย" ลลิตารายงาน โดยที่นิ้วชี้เตรียมกดอยู่บนเมาส์"ส่งเดี๋ยวนี้เลย ลลิตา ให้พรุ่งนี้เช้าทั้งประเทศได้แตกตื่นกับแผลเน่าๆ ของข้าราชการพวกมัน"ลลิตากดปุ่มส่ง และหน้าจอคอมพิวเต
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 411
พอมาถึงชั้นล่าง ผมก็เดินสบายๆ ผ่านป้อมยามด้านหลังอาคารโรงแรม ทางออกเฉพาะพนักงานเส้นนี้ไม่มีการตรวจเข้มอะไรเลยผมโบกแท็กซี่ว่างคันหนึ่งที่ถนนใหญ่หน้าโรงแรมทันที แล้วบอกคนขับแท็กซี่วัยกลางคนให้ขับไปยังเขตชานเมือง"ฉันรออยู่ที่บ้านนะ บัญญัติ พวกเราต้องแงะไฟล์นั้นออกมาให้ได้เร็วที่สุด เอาเป็นคืนนี้เลยจะดีที่สุด" อัญชัญพูดอย่างใจร้อน"อืม อัญชัญ ตอนนี้ผมอยู่บนแท็กซี่ กำลังกลับไปแล้ว"การเดินทางกลับใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง เพราะถนนในเมืองยังค่อนข้างแน่น สุดท้ายผมก็มาถึงย่านชุมชนแออัดที่ทั้งคับแคบและทรุดโทรมแห่งนี้อีกครั้ง ผมรีบเดินลัดเลาะไปตามตรอกแคบๆ มุ่งหน้าไปยังบ้านหลบภัยลับของพวกเราผมกลับมาที่บ้านหลบภัยลับพร้อมชิ้นส่วนข้อมูลสำคัญของข้าราชการทุจริตคนนั้นทันทีที่ผมเปิดประตูบ้าน ลลิตาและอัญชัญก็รีบมาต้อนรับผมในห้องรับแขกเล็กๆ แม่กับดาราดูเหมือนจะหลับสนิทอยู่ในห้องข้างๆ เพราะเหนื่อยล้ามาก"นายสุดยอดมากเลย บัญญัติ! ปฏิบัติการบ้าระห่ำแบบนี้สำเร็จจริงๆ แถมไม่มีการยิงปะทะกันเลยสักนัด" ลลิตาชมพร้อมยิ้มหวานมองหน้าผม"รีบเปิดแท็บเล็ตเร็ว! ฉันอยากรู้จะแย่อยู่แล้วว่าในสมุดบัญชีเล่มใหญ่ของพ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 410
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นจ้องหน้าผมตรงๆ จากหน้าประตู เขาเห็นชัดเจนว่าผมกำลังนั่งอยู่หน้าจอแท็บเล็ต แสงจากหน้าจอแท็บเล็ตส่องหน้าผมสว่างจ้ามาก"แย่แล้ว บัญญัติ! มียามเข้าไปในนั้นใช่ไหม?!" อัญชัญตะโกนอย่างตื่นตระหนกเข้ามาในหูผมผมไม่ได้ตอบคำถามของอัญชัญจากอุปกรณ์สื่อสารเลยสักคำ มือของผมค่อยๆ ล้วงลงไปใกล้กระเป๋ากางเกง ผมสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเครื่องมือช่าง เตรียมรับมือกับความเป็นไปได้ที่จะต้องสู้ระยะประชิดประแจเหล็กหนาอันหนึ่งถูกผมกำไว้แน่นในกระเป๋าแล้ว"ผมกำลังเช็กความเสถียรของเครือข่ายผ่านแท็บเล็ตเครื่องนี้อยู่ครับ เพราะจุดเสียมันอยู่ที่การตั้งค่าของระบบ ไม่ใช่สายด้านนอก" ผมตอบ พยายามหาเหตุผลมาอ้างชายในสูทสีดำขมวดคิ้ว แสดงชัดว่าไม่เชื่อ เขาก้าวเข้ามาในห้องแคบๆ นี้หนึ่งก้าว"ถ้านายเป็นช่างทางการที่ฝ่ายบริหารส่งมาจริงๆ ไหนล่ะใบสั่งงานของนาย?"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นถามหาใบสั่งงานซ่อมบำรุงเครือข่ายอินเทอร์เน็ตของโรงแรมจากผมตรงๆ เขาหงายฝ่ามือออกมา เรียกร้องหลักฐานเอกสารทางการจากผม"ใบสั่งงานผมลืมไว้ที่ห้องช่างชั้นล่างครับ เมื่อกี้ผู้จัดการเร่งผมมาก เพราะมีแขกสำคัญอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 409
ชายคนนั้นพลิกบัตรประจำตัวของผมดูอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็ส่งคืนให้ผมด้วยท่าทางค่อนข้างกระชาก"เออ งั้นก็รีบไปซ่อมอินเทอร์เน็ตซะ ห้องแผงควบคุมอยู่ตรงไหนกันแน่?""อยู่ในห้องเล็กๆ ประตูสีเทานั่นครับ อยู่ติดกับห้องประชุมลับพอดี""ตอนทำงานอยู่ในนั้นอย่าส่งเสียงดังล่ะ เจ้านายผมเกลียดเสียงดังตอนประชุมที่สุด""รับทราบครับ ผมจะทำให้เร็วที่สุด แล้วก็เงียบที่สุดในนั้นครับ"มือของผมเข็นรถเข็นอุปกรณ์ช่างผ่านป้อมยามหลักต่อไป การปลอมตัวของผมสำเร็จอย่างสวยงาม โดยไม่ทำให้ยามพวกนั้นสงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว"บ้าเอ๊ย เมื่อกี้ผมตกใจแทบแย่ตอนเขาขอดูบัตร ลลิตา" ผมกระซิบเบาๆ หลังจากเดินห่างจากป้อมยามมาพอสมควร"ฉันก็กลั้นหายใจอยู่เหมือนกัน บัญญัติ โชคดีจริงๆ ที่บัตรที่เพื่อนฉันทำให้คุณภาพดีมาก" ลลิตาตอบพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอกมือขวาของผมหมุนลูกบิดประตูสีเทาที่ปลายทางเดินด้านขวา ผมรีบเข้าไปในห้องแผงควบคุมเครือข่ายคอมพิวเตอร์ที่มืดและคับแคบนั้น ผมปิดประตูห้องนี้ให้สนิททันที แล้วล็อกจากด้านในเพื่อความปลอดภัย"ผมเข้าไปในห้องแผงอินเทอร์เน็ตได้แล้ว อัญชัญ""เยี่ยม! นายรีบหากล่องกระจายสัญญาณอินเทอร์เน็ตหลัก
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 408
"นายบ้าไปแล้วเหรอ บัญญัติ?! การคุ้มกันรอบห้องนั้นต้องแน่นหนามากแน่ๆ!" ลลิตาคัดค้านพลางจับแขนฉันไว้แน่น"นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ บัญญัติ! พ่อฉันต้องพาบอดี้การ์ดส่วนตัวที่มีปืนไปโรงแรมนั้นแน่" อัญชัญเองก็เสริมขึ้นมา คัดค้านแผนของผมเหมือนกัน"ผมรู้ว่าความเสี่ยงมันสูงมาก ปฏิบัติการลอบเข้าไปครั้งนี้ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบขั้นสุดตั้งแต่ต้นจนจบ"ผมมองตาลลิตากับอัญชัญสลับกันเพื่อทำให้พวกเธอมั่นใจ ผมต้องทำเรื่องนี้ เพื่อให้พ่อของพวกเธอพังพินาศจนไม่เหลืออะไร"ผมต้องหลบการตรวจจับหลายชั้นจากทีมรักษาความปลอดภัยของเขาให้ได้ ถ้าผมแฮกมือถือส่วนตัวของเขาจากระยะใกล้สำเร็จ ผมก็จะโอนเงินทุจริตทั้งหมดของเขาไปเข้าบัญชีการกุศลได้""แต่นายกำลังใช้ชีวิตนายเป็นเดิมพันนะ บัญญัติ ฉันไม่อยากเสียนายไปอีกคน หลังจากที่เราเสียพ่อของนายไปเมื่อบ่ายนี้" ลลิตาพูดด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ผมสัญญาว่าจะระวังตัว ลลิตา ผมเตรียมอุปกรณ์พิเศษสำหรับงานนี้ไว้นานแล้ว"ผมดึงกระเป๋าอุปกรณ์ยุทธวิธีของตัวเองขึ้นมาวางบนตัก แล้วค่อยๆ รูดซิปเปิดกระเป๋า มือของผมล้วงลงไปที่ก้นกระเป๋าแล้วหยิบกล่องสีดำขนาดเล็กออกมา"นี่คืออุปกรณ์แฮกแบบ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 407
รถตู้มินิบัสคันนี้ในที่สุดก็หยุดลงหน้าบ้านแถวหลังหนึ่งที่มีรั้วเหล็กขึ้นสนิม คนขับหันกลับมามองด้านหลังแล้วพยักหน้าให้ผมเป็นสัญญาณ พวกเราห้าคนรีบทยอยลงจากรถทันทีคนขับรับจ้างคนนั้นเหยียบคันเร่งออกจากบริเวณบ้านไปทันทีโดยแทบไม่พูดอะไร ผมรีบหยิบกุญแจสำรองจากกระเป๋ากางเกงคาร์โกมาเปิดแม่กุญแจรั้วพวกเรารีบเข้าไปในบ้านหลังเล็กนั้น กลิ่นอับปะทะจมูกพวกเราทันที เพราะบ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว แต่ตอนนี้ความปลอดภัยสำคัญกว่าความสบายมาก"สาบานเลย ฉันทนกลิ่นตัวเองไม่ไหวแล้วจริงๆ! ฉันขออาบน้ำก่อนนะ!" อัญชัญตะโกนพลางวิ่งไปหาว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน"อืม คุณไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวหลังจากนั้นให้แม่กับดาราอาบต่อ" ผมตอบพลางวางกระเป๋าอุปกรณ์ยุทธวิธีลงบนโต๊ะ"นายไม่อาบก่อนเหรอ บัญญัติ? เสื้อผ้านายเปียกโชกเพราะน้ำท่อแล้วนะ" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง"ผมยังไงก็ได้ ลลิตา ให้พวกคุณอาบก่อนเถอะ จะได้ไม่คันตัว"สุดท้ายทุกคนในครอบครัวของผมก็ผลัดกันล้างคราบสกปรกจากท่อระบายน้ำออกจากตัว ผมเป็นคนสุดท้ายที่อาบน้ำเย็นชำระร่างกาย ความคิดของผมยังวนอยู่กับการวางแผนขั้นต่อไป ขณะที่สายน้ำชะล้างสิ่งสกปรกบนผิวออกไปสามสิ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 5
เอี๊ยดดดดดด!รถหยุดกะทันหัน ห่างจากตัวรถบัสบ้าคันนั้นแค่ไม่กี่เซนติเมตร แรงสั่นสะเทือนค่อนข้างแรงจากการเบรกฉุกเฉินร่างของคุณหนูกัญญาพุ่งไปข้างหน้าเพราะเธอคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ถูกต้อง ยังดีที่ถุงลมนิรภัยไม่ทำงานแต่เพราะความตกใจกลัวจนแทบขาดใจเมื่อเห็นกันชนรถบัสอยู่ตรงหน้า คุณหนูกัญญาจึงคว้าอะไรสักอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 4
ตอนที่ผมยื่นแก้วน้ำอุ่นให้เธอที่หน้าประตูห้องคนรับใช้ นิ้วเรียวยาวของเธอก็ตั้งใจแตะมือผมค้างไว้นานเป็นพิเศษชุดนอนผ้าไหมสีชมพูอ่อนบางเฉียบของเธอโปร่งให้เห็นภายใต้แสงไฟทางเดินสลัว เผยให้เห็นสัดส่วนร่างกายสาวน้อยที่แน่นกระชับรัดรูปคุณหนูดารามองฉันผม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย โน้มหน้าเข้ามาใกล้หูฉ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
บางทีคุณอาจจะชอบ
หนิงชิง
橙花7.1K viewsคุณสามี แห่ง ปาฏิหาริย์
หมาป่าผู้จุมพิตท้องนภา371.0K viewsระยะที่พอดี "The Right Distance"
หยางหลิน78 viewsเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea719 viewsแค้นรักแพทย์อัจฉริยะ
คันธรส สุภาสนันท์148.8K viewsหมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์
เจ้าสำนัก434 viewsบทเพลงแห่งความเงียบ(The Symphony of Silence)
theoneyoulove1.2K viewsคุณชาย แห่ง ประตูมังกร
นายกัวผู้เล่าเรื่อง259.8K views
