Todos los capítulos de ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Capítulo 271 - Capítulo 280

ผู้ถือหุ้นเริ่มลังเลกันอีกครั้ง การแสดงของคุณนายอารยาที่ดูสมจริงมาก กับสภาพของดาราที่ร้องไห้อย่างเสียสติ ทำให้พวกเขาสับสนว่าอะไรคือความจริงกันแน่"บางทีคุณอารยาอาจพูดถูกก็ได้ เด็กคนนั้นดูเครียดมากจริงๆ" นักลงทุนคนหนึ่งกระซิบ"ใช่ เห็นร้องไห้หนักขนาดนั้นก็น่าสงสารเหมือนกัน" อีกคนตอบรับคุณนายอารยายิ้มบางๆ อยู่ด้านหลังดารา เธอรู้สึกว่าสายลมแห่งโชคเริ่มพัดกลับมาทางเธออีกครั้ง เธอกอดดาราแน่นขึ้น พร้อมกระซิบบางอย่างที่มีเพียงพวกเธอสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน"ถ้าลูกกล้าพูดอีกแค่คำเดียว คุณทักษิณตายแน่" คุณนายอารยากระซิบเสียงแหลมคมตรงข้างหูดาราร่างของดาราแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของแม่ เธอทำได้เพียงยอมจำนน กลายเป็นเครื่องมือประกอบฉากในละครโหดร้ายเรื่องนี้ผมสูดหายใจลึก แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวใหญ่ เสียงรองเท้าของผมกระทบพื้นไม้ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบนั้น"คุณนายอารยา" ผมเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาคุณนายอารยาหันมามองผมด้วยสายตาเหยียดหยัน"ยังต้องการอะไรอีก? ยังทรมานจิตใจลูกสาวฉันไม่พอหรือไง?" คุณนายอารยาท้าทายผมจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของคุณนายอารยา ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปยังใบหน้าข

อาชัยยะกวาดตามองผู้ถือหุ้นทีละคน เพื่อให้แน่ใจว่าเขาได้รับความสนใจจากทุกคนอย่างเต็มที่"พวกเราได้ฟังคำให้การโดยตรงจากลูกแท้ๆ ของคุณนายอารยาเองแล้ว พวกเราก็ได้เห็นหลักฐานการยักยอกเงินที่ฝ่าย บัญญัตินำมาแล้วเหมือนกัน ผมคิดว่าไม่มีอะไรต้องถกเถียงกันอีกแล้วในที่นี้" อาชัยยะพูดต่ออย่างหนักแน่นเขาชี้ไปที่คุณนายอารยาซึ่งยังคงยืนตัวแข็งอยู่บนโพเดียมด้วยมือที่สั่นเทา"ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะสมที่จะบริหารบริษัทอรุณใหม่ จำกัดอีกต่อไปแล้ว เธอได้กระทำความผิดทางอาญาอย่างชัดเจน และทำลายความไว้วางใจของพวกเราทุกคน ในฐานะกรรมการอิสระ ผมขอยื่นญัตติไม่ไว้วางใจเดี๋ยวนี้" อาชัยยะประกาศเสียงดังบรรยากาศในห้องกลับมาดังอื้ออึงอีกครั้ง ผู้ถือหุ้นบางคนรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที"ผมขอให้ลงคะแนนเสียงกันในวินาทีนี้เลย วาระของเรามีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือปลดคุณนายอารยาออกจากตำแหน่งประธานกรรมการ และตำแหน่งสำคัญอื่นๆ ทั้งหมดในบริษัทนี้" อาชัยยะกล่าวเสริม"ใครเห็นด้วยให้ปลดคุณนายอารยาออกอย่างไม่ให้เกียรติ เชิญยกมือขึ้น!" อาชัยยะสั่งพร้อมยกมือขวาของตัวเองขึ้นสูงไม่ต้องรอให้นับวินาที คุณสถิตย์ก็ยกมือขึ้นทันที ผู้ชายท

"ทุกท่านครับ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือบัญญัติลูกชายแท้ๆ ที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณนเรศ ผมรับประกันความน่าเชื่อถือของเขาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์" ยอดทองช่วยโปรโมต"คุณยอดทองก็พูดเกินไปครับ" ผมพูดพลางยิ้ม"อ้าว ผมพูดความจริงนะ! ถ้าเขาทำอะไรไม่เข้าท่า หรือทุจริต ก็ตัดนิ้วผมได้เลย!" ยอดทองพูดติดตลก ทำให้หลายคนหัวเราะเบาๆการสนับสนุนจากยอดทองมีความหมายกับผมมาก เขาเป็นคนเก่าแก่ที่ได้รับความนับถือในวงการธุรกิจนี้ คำรับประกันของเขาทำให้นักลงทุนคนอื่นๆ มั่นใจมากขึ้นที่จะฝากเงินไว้ภายใต้การนำของผมขณะที่ผมยุ่งอยู่กับการเจรจาทางการทูตที่ชั้นล่าง แม่ก็ยุ่งอยู่ที่โต๊ะผู้บริหารแม่รวบรวมเอกสารสำคัญที่คุณจักรีเพิ่งแจกไว้บนโต๊ะประชุม มือของแม่ขยับอย่างคล่องแคล่ว จัดแฟ้มสีแดงที่มีหลักฐานการโอนเงินและทะเบียนสมรสให้เรียบร้อย เธอไม่อยากให้เอกสารละเอียดอ่อนพวกนั้นกระจัดกระจายหรือถูกคนไม่รับผิดชอบหยิบไปแม่จัดหลักฐานความผิดของคุณนายอารยากลับเข้าไปในกระเป๋าเอกสารหนังของเธอ สีหน้าของแม่ดูพอใจมาก แต่ก็ยังระแวดระวังอยู่ เธอรู้ว่าคุณนายอารยาอาจถูกลากออกไปแล้วก็จริง แต่ลูกน้องของเธออาจยังอยู่แถวนี้แม่หันไปด้านข้า

ลลิตาดูค่อนข้างกังวลกับการตัดสินใจของผม แล้วเธอก็จับแขนผมเบาๆ"นายแน่ใจเหรอ บัญญัติ? ข้างล่างคนต้องเยอะมากแน่ๆ ดาราอาจยังไม่พร้อมเจอกล้องเยอะขนาดนั้นนะ" ลลิตาถามอย่างเป็นห่วงพลางเหลือบมองน้องสาวผมหันไปมองดารา เด็กสาวคนนั้นดูซีดนิดหน่อยจริงๆ แต่แววตาของเธอแข็งแกร่งกว่าตอนเช้ามากแล้ว"ดาราพร้อมค่ะ พี่" ดาราตอบขึ้นมาทันที น้ำเสียงของเธอฟังดูมั่นใจ "ดาราอยากช่วยพี่บัญญัติล้างชื่อให้พวกเรา ดาราไม่อยากให้คนอื่นเชื่อคำพูดของแม่เมื่อกี้"คำตอบของดาราทำให้ผมยิ้มอย่างภูมิใจ สภาพจิตใจของเธอเริ่มฟื้นตัวแล้ว"ดีมาก งั้นพวกเราลงไปพร้อมกันแบบครบทีม แสดงให้โลกเห็นว่าครอบครัวนเรายังสบายดี"พวกเรารีบจัดการรูปลักษณ์ของตัวเองกันครู่หนึ่ง ผมจัดเนกไทกับปกเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ แม่จัดผมของท่านลลิตากับอัญชัญตรวจดูให้แน่ใจว่าเครื่องสำอางบนใบหน้าของพวกเธอยังสมบูรณ์แบบ พวกเราต้องดูดีและน่าเกรงขามต่อหน้ากล้อง"พี่กฤษณ์ เตรียมลูกน้องของพี่ไว้ ตั้งแนวกั้นทางไปโพเดียมในล็อบบี้ อย่าให้นักข่าวคนไหนแตะต้องแม่หรือน้องๆ ของผมได้" ผมสั่งพี่กฤษณ์"รับทราบ บอส ทุกอย่างควบคุมได้" พี่กฤษณ์ตอบพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องผ่าน

เลขาคนนั้นรีบพยักหน้าอย่างตื่นตระหนก เธอวิ่งเหยาะๆ ไปที่ประตูบานใหญ่นั้นแล้วแตะบัตรผ่านของตัวเอง เสียงล็อกอิเล็กทรอนิกส์ดังคลิกเป็นสัญญาณว่าประตูเปิดแล้ว เธอผลักบานประตูหนักๆ นั้นออก เพื่อให้พวกเราเข้าไปได้ผมก้าวเข้าไปในห้องที่ถูกพูดถึงว่าเป็นห้องที่หรูที่สุดในจาการ์ตาก่อนเป็นคนแรกความรู้สึกแรกที่ผมได้รับทันทีที่เหยียบเข้าไปในนั้นคือคลื่นไส้กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของคุณนายอารยาที่ฉุนจัดพุ่งเข้าจมูกผมทันที กลิ่นดอกมะลิผสมกับกลิ่นไม้กฤษณาราคาแพงอบอวลไปทั่วทุกมุมห้อง กลิ่นนั้นเหมือนกำลังย้ำว่าวิญญาณของผู้หญิงคนนั้นยังวนเวียนอยู่ที่นี่ แม้ร่างจริงของเธอจะถูกตำรวจลากออกไปแล้วก็ตาม"กลิ่นทำเอาปวดหัวเลย" ผมพึมพำเบาๆ พลางโบกมือไล่กลิ่นตรงหน้าจมูกผมกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่กว้างขนาดอาจจะเท่ากับสนามฟุตซอลเล็กๆ สนามหนึ่งผนังห้องถูกปูด้วยวอลเปเปอร์สีทองที่ดูฉูดฉาดไร้รสนิยม ทุกด้านของผนังแขวนรูปถ่ายของคุณนายอารยาขนาดใหญ่มหึมาเอาไว้ มีทั้งรูปที่เธอกำลังถือถ้วยรางวัล รูปที่เธอกำลังจับมือกับเจ้าหน้าที่ระดับสูง และรูปที่เธอกำลังนั่งอย่างสง่างามราวกับราชินีอังกฤษ ทุกอย่างล้วนแสดงถึงความหลงตัวเองอย่