All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 281 - Chapter 290

คุณจักรีเพิ่งออกจากห้องทำงานของผมไป หลังจากรับคำสั่งสำคัญเกี่ยวกับการจัดการคดีทางกฎหมายของคุณนายอารยาผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังนุ่มๆ ตัวนั้นครู่หนึ่ง เพื่อรวบรวมแรงที่ยังเหลืออยู่ การตัดสินใจอันหนักหน่วงที่จะปล่อยให้คุณนายอารยาถูกจำคุกได้ถูกตัดสินไปแล้วด้วยการไตร่ตรองอย่างรอบคอบที่สุด แต่ภารกิจของพวกเราในวันนี้ยังไม่จบลงทั้งหมด เพราะยังมีอีกคนหนึ่งที่พวกเราต้องใส่ใจชะตากรรมของเขาผมมองผู้หญิงทั้งสามคนที่ยังคงนั่งเงียบอยู่บนโซฟารับแขกด้วยสายตาล่องลอยความสัมพันธ์ของพวกเราซับซ้อนจริงๆ ดาราเป็นน้องสาวต่างแม่ของผม เรามีพ่อคนเดียวกัน สายเลือดของคุณนเรศที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอก็เป็นสายเลือดเดียวกับผม ส่วนลลิตาและอัญชัญเป็นลูกติดของคุณนายอารยาจากการแต่งงานครั้งก่อน นั่นหมายความว่าพวกเธอไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกับผมเลยแม้แต่น้อย แต่ความเจ็บปวดที่พวกเราเผชิญร่วมกันภายใต้ความโหดร้ายของคุณนายอารยา ได้ผูกพวกเราเข้าด้วยกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าสายเลือดเสียอีก"ตอนนี้เราไปกันต่อเถอะ" ผมชวนพร้อมลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวใหญ่นั้น "เราจะลืมคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยพวกเธอเมื่อคืนไม่ได้"ลลิตาหันมามองผมทั

รถเก๋งสีดำค่อยๆ เลี้ยวเข้าไปในย่านบ้านพักหรูที่พวกเราอาศัยอยู่ ประตูเหล็กสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าคฤหาสน์เปิดกว้างออกโดยอัตโนมัติ เพื่อต้อนรับการมาถึงของเจ้านายคนใหม่บรรยากาศของบ้านคืนนี้แตกต่างจากวันก่อนๆ อย่างชัดเจนปกติบ้านหลังนี้มักให้ความรู้สึกเย็นเยียบและน่าอึดอัด เพราะอำนาจกดดันของคุณนายอารยาแรงมาก แต่คืนนี้ คฤหาสน์หลังใหญ่กลับเงียบงัน และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนที่ลอยค้างอยู่ในอากาศรถของพวกเราจอดลงตรงหน้าล็อบบี้หลักของบ้านพอดี ผมมองเห็นคนหลายสิบคนยืนเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้าทางเข้าพวกเขาคือเหล่าคนรับใช้ คนสวน คนขับรถ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้ ใบหน้าของพวกเขาดูตึงเครียดและซีดเผือดภายใต้แสงไฟระเบียงที่สว่างจ้า มือของพวกเขาบีบกันไปมาอย่างกระวนกระวาย เพราะกำลังรอชะตากรรมต่อไปของตัวเองพวกเขาทุกคนกลัวว่าจะถูกไล่ออกพร้อมกันในคืนนี้เลยพวกเขารู้ว่าอำนาจของคุณนายอารยาพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในวันนี้ พวกเขากลัวว่าผมจะล้างแค้นอย่างโหดเหี้ยมกับทุกคนที่เคยทำงานภายใต้คำสั่งของผู้หญิงคนนั้น ความกลัวว่าจะตกงานทำให้เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผ

แม่ดินอย่างสง่างาม แล้วดึงเก้าอี้ทางด้านขวาของผมออกมา ตำแหน่งนั้นยืนยันสถานะของเธอในฐานะคุณนายใหญ่และผู้ช่วยคนสำคัญของผมในการนำครอบครัวนี้ขณะเดียวกัน ลลิตา อัญชัญ และดารานั่งเรียงกันทางด้านซ้ายของผม ลำดับเป็นไปตามอายุของพวกเธอ ลลิตานั่งใกล้ผมที่สุด จากนั้นก็อัญชัญอยู่ตรงกลาง และดาราอยู่ปลายโต๊ะ"มากินกันเถอะ แม่หิวมากแล้ว" แม่ชวนพลางคลี่ผ้าเช็ดปากออก แล้ววางไว้บนตักป้าชาวีและคนรับใช้อีกสองคนรีบเปิดฝาครอบอาหารสีเงินที่อยู่กลางโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ไอร้อนลอยขึ้นสู่อากาศพร้อมกลิ่นหอมชวนกินตาผมเป็นประกายเมื่อเห็นเมนูอาหารค่ำคืนนี้ มีเรนดังเนื้อวัวที่เครื่องแกงเข้มข้น ไก่ทอดข่าที่กรอบหอม ผัดผักรวมซีฟู้ดของโปรดผม และซุปหางวัวน้ำใสที่น่ากินมาก อาหารทุกจานในคืนนี้ดูอร่อยกว่าปกติหลายเท่า เพราะเสิร์ฟมาพร้อมกับรสชาติของอิสระ"เชิญทานได้เลยค่ะ คุณท่านบัญญัติ คุณนายใหญ่ แล้วก็คุณหนูทุกท่าน" ป้าชาวีพูดอย่างเป็นมิตร ก่อนจะถอยไปด้านหลังผมตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานของตัวเอง ลลิตาที่นั่งอยู่ข้างผมจู่ๆ ก็ลุกขึ้นเล็กน้อย แล้วตักเรนดังใส่ช้อนกลางให้"เดี๋ยวฉันตักให้นะ บัญญัติ วันนี้นายคงเหนื่อยมาก" ลล

"จริงครับ คุณบัญญัติ พวกเราแค่อยากมาบอกว่ารู้สึกขอบคุณเท่านั้นเอง เดี๋ยวพวกเราไปกินข้างหลังกันก็ได้ครับ" ลุงฤทธิ์ตอบ ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลเช่นกันพวกเขายังคงยึดถือกฎชนชั้นแบบศักดินาที่คุณนายอารยาบังคับใช้อย่างเข้มงวดมาตลอด สำหรับพวกเขา โต๊ะอาหารหลักคือพื้นที่ต้องห้ามสำหรับคนรับใช้แต่ผมไม่อยากให้ธรรมเนียมแข็งทื่อนั้นดำเนินต่อไปในยุคที่ผมเป็นผู้นำ"ลุงฤทธิ์ ป้ากนกวรรณ พี่อิสรา นี่คือคำสั่งจากผมในฐานะหัวหน้าครอบครัวคนใหม่" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ยังคงเป็นมิตร "คืนนี้เราจะฉลองชัยชนะด้วยกัน พวกคุณก็เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้เหมือนกัน"ลลิตาลุกขึ้นตาม แล้วเดินเข้าไปใกล้พี่อิสรา เธอจับมือแม่บ้านที่อายุไม่ห่างจากเธอมากนักคนนั้นไว้"มาเถอะค่ะ พี่อิสรา มานั่งตรงนี้เป็นเพื่อนลลิตาหน่อย อาหารเยอะแยะเลย เสียดายแย่เลยนะถ้ากินไม่หมด" ลลิตาเกลี้ยกล่อมอย่างน่ารัก"แต่ว่าคุณหนูลลิตา..." พี่อิสราดูลังเลพร้อมเหลือบมองลุงฤทธิ์"ไม่มีแต่ค่ะ นี่เป็นคำสั่งของคุณหนูใหญ่" ลลิตาพูดตัดบท พร้อมดึงพี่อิสราให้นั่งลงบนเก้าอี้ว่างสุดท้าย แนวป้องกันของพวกเขาก็พังลง ลุงฤทธิ์กับป้ากนกวรรณยอมไปนั่งบนเก้าอี้ว

นั่นคือรูปของผมที่ถูกแอบถ่ายจากระยะค่อนข้างไกลในรูปนั้น ผมกำลังแบกถังน้ำแร่สองถังไว้บนบ่าซ้ายขวา ผมใส่เสื้อยืดเก่าๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกับกางเกงขาสั้นยาวถึงเข่า ใบหน้าของผมดูเหนื่อยล้า แต่ยังคงยิ้มให้ลูกค้าร้านขายของชำอย่างเป็นมิตร"ตายแล้ว นี่บัญญัติตอนยังเป็นคนแบกถังน้ำจริงๆ ด้วย" ลลิตาร้องออกมาอย่างตกใจผมเลื่อนหน้าจอเพื่อดูรูปถัดไปรูปที่สองเป็นภาพผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหารข้างทางแห่งหนึ่ง ผมกำลังใช้มือเปล่าตักข้าวเข้าปาก พลางยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว ตรงหน้าผมมีชาเย็นหวานแก้วหนึ่งที่เหลืออยู่ครึ่งแก้ว"นี่ตอนผมกินข้าวที่ร้านข้าวหอมจันทร์ใกล้ห้องเช่าเก่า" ผมพูด เพราะจำสถานที่นั้นได้ทันที "ผมจำเสื้อตัวนี้ได้ เป็นเสื้อพรรคที่ผมได้มาฟรีตอนช่วงหาเสียง"รูปที่สามเป็นภาพผมกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ในอู่เล็กๆ ที่สกปรก มือของผมเต็มไปด้วยคราบน้ำมันเครื่องสีดำ ใบหน้าก็เปื้อนฝุ่นจากถนน ผมดูตั้งใจมากกับการซ่อมคาร์บูเรเตอร์ของมอเตอร์ไซค์เก่าคันหนึ่งของลูกค้าผมรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวเมื่อเห็นรูปถ่ายเหล่านั้นความรู้สึกเหมือนถูกสายตาที่มองไม่