All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 291 - Chapter 300

"บัญญัติ ตอนนี้ลูกเป็นคนคุมบริษัทแล้ว ลูกเข้าถึงทรัพยากรได้แทบไม่จำกัด แม่ขอร้องลูกนะ" แม่พูดพลางกุมมือผมไว้บนโต๊ะ"ตามหาพ่อของลูกให้เจอนะ ใช้เส้นสายทุกอย่างที่ลูกมี แกะรอยที่อยู่ไอพีของคนส่งอีเมลฉบับนี้ สืบให้ได้ว่าใครเป็นคนถ่ายรูปพวกนี้" แม่ขอร้องผมบีบมือแม่กลับแน่น ความมุ่งมั่นครั้งใหม่เริ่มลุกโชนขึ้นในอก ภารกิจช่วยครอบครัวครั้งนี้ยังไม่จบ ยังมีสมาชิกครอบครัวอีกหนึ่งคนที่หายไปและต้องตามหาให้เจอ"แม่สบายใจได้เลย ผมสัญญาว่าจะหาพ่อให้เจอ" ผมตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะให้ทีมไอทีที่เก่งที่สุดของบริษัทแกะรอยดิจิทัลพวกนี้ ถ้าพ่อยังอยู่บนโลกใบนี้ ผมจะพาพ่อกลับมาที่บ้านหลังนี้ให้ได้""พวกเราทุกคนจะช่วยกันตามหาพ่อด้วยค่ะ พี่บัญญัติ" ดาราพูดสนับสนุนอย่างกระตือรือร้น"ใช่ค่ะ เราต้องกลับมาอยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง หนูคิดถึงพ่อมากจริงๆ" อัญชัญเสริม ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแม่ปล่อยให้แท็บเล็ตเปิดค้างไว้กลางโต๊ะ เพื่อให้พวกเรามองหลักฐานเหล่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าของทุกคนรอบโต๊ะดูเคร่งเครียดและจดจ่อ ลลิตาและอัญชัญดูสะเทือนใจมากกับข้อเท็จจริงใหม่นี้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเธอคิดว่าพ่อของพวกเธอจากไ

ดาราสวมชุดนอนสีฟ้าอ่อนที่ดูหลวมโคร่งบนตัวเธอ เธอนั่งอยู่ริมสระพร้อมหย่อนขาทั้งสองข้างลงไปในน้ำเย็นๆ ผมยาวของเธอปล่อยสยายยุ่งเล็กน้อยเพราะถูกลมยามเช้าพัด ไหล่ของเธอตกลงอย่างอ่อนแรง ราวกับไม่มีแรงจะพยุงตัวเองให้นั่งตรงข้างๆ เธอมีถาดใส่ข้าวผัดกับนมช็อกโกแลตหนึ่งแก้วที่ไม่ร้อนแล้ว อาหารถูกวางทิ้งไว้อย่างนั้นโดยไม่ถูกแตะต้องแม้แต่นิดเดียวผมมองใบหน้าของน้องสาวคนเล็กจากระยะไกล ใบหน้าที่ปกติร่าเริงและเต็มไปด้วยสีสันของเธอ ตอนนี้กลับดูหม่นหมองมาก แววตาว่างเปล่าจ้องมองระลอกน้ำในสระที่นิ่งสงบ เธอดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่สูญเสียชีวิตจิตใจไปแล้ว บาดแผลทางใจจากสิ่งที่แม่ของเธอทำเมื่อวาน ดูเหมือนยังทิ้งรอยแผลลึกมากไว้ในใจของเธอผมรู้สึกสงสารมากเมื่อเห็นสภาพของดาราที่เปลี่ยนไปอย่างมากจนกลายเป็นคนเงียบขรึมแบบนั้น ทั้งที่เมื่อคืนเธอยังดูมีชีวิตชีวาตอนคุยเรื่องตกแต่งห้องอยู่เลย บางทีพออยู่คนเดียว ความกลัวและบาดแผลทางใจเหล่านั้นอาจกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง"เดี๋ยวผมไปกล่อมเธอกินข้าวเองครับแม่" ผมบอกแม่ผมเปิดประตูกระจกบานเลื่อนอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง ลมยามเช้าที่สดชื่นพัดปะทะใบหน้าผมทันท

"อี๋ บ้าไปแล้วเหรอ! ลูกบ้านนบินดร์จะให้ไปกินของกินข้างทางเนี่ยนะ?" อัญชัญค้านเสียงเบาแต่ชัด "ที่นั่นต้องสกปรกแน่ๆ ฝุ่นก็เยอะ แล้วก็ร้อนมากด้วย ไหนจะอาหารที่ไม่ถูกสุขอนามัยอีก นายอยากให้ดาราปวดท้องเพราะกินซอสปลอมๆ หรือไง?""อย่าเว่อร์ไปหน่อยเลย อัญชัญ แค่กินจิลอกหรือไข่ม้วนแค่นั้นไม่ตายหรอก" ผมแก้ต่างแบบสบายๆผมพยายามทำให้พวกเธอเชื่อว่าไอเดียง่ายๆ ของผมครั้งนี้มีเป้าหมายที่ลึกกว่านั้น"ฟังเหตุผลของผมก่อน ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเธอใช้ชีวิตอยู่ในกรงทอง ไปห้างหรู กินอาหารในร้านแพงๆ แล้วก็เจอแต่พวกคนรวยจอมปลอม ทั้งหมดนั่นคือสภาพแวดล้อมที่คุณนายอารยาสร้างขึ้นมา" ผมอธิบายอย่างจริงจัง"ดาราต้องได้เห็นโลกจริงๆ ที่เรียบง่ายบ้าง เธอต้องได้เห็นเด็กๆ วิ่งเล่นในสวน เห็นครอบครัวนั่งหัวเราะกินลูกชิ้นด้วยกัน และได้สัมผัสอากาศเปิดโล่งสดชื่น บรรยากาศใหม่ๆ ที่ติดดินแบบนั้นจะช่วยให้เธอรู้สึกว่าได้ ‘มีชีวิต’ มากขึ้น แล้วก็รู้จักขอบคุณมากขึ้นด้วย" ผมอธิบายต่อยาวๆลลิตาเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อซึมซับคำพูดของผม เธอมองแผ่นหลังของดาราที่ดูเปราะบาง เธอเริ่มเข้าใจว่าความหรูหราที่พวกเธอเคยได้รับมาตลอด ไม่ได้การันตีค

ผมรีบเดินไปยังแถวรถเข็นของพ่อค้าแม่ค้าที่จอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ริมสวน กลิ่นอาหารหลากหลายชนิดพุ่งเข้าปะทะจมูกทันที กลิ่นหอมมันของไข่เจียว กลิ่นหวานของสายไหม และกลิ่นหอมน่ากินของน้ำซุปลูกชิ้นผสมปนกันไปหมดผมสั่งขนมและของกินเล่นแบบชาวบ้านหลายอย่างที่คิดว่าเป็นตำนานที่สุด สิบนาทีต่อมา ผมก็กลับมาที่เสื่อปิกนิกพร้อมถุงพลาสติกเต็มสองมือ"ของที่สั่งมาแล้ว!" ผมร้องอย่างร่าเริง พลางวางของที่ล่ามาได้ไว้กลางเสื่อดวงตาของอัญชัญเบิกกว้างเมื่อเห็นกองอาหารตรงหน้า"โอ๊ย บัญญัติ นายซื้ออะไรมาบ้างเนี่ย? ถุงพลาสติกเยอะมาก" อัญชัญโวยด้วยความตกใจ"นี่แหละเขาเรียกว่างานเลี้ยงแบบชาวบ้าน อัญชัญ ดูนี่นะ" ผมพูดพลางแกะห่ออาหารทีละอย่างมีซีลอกคลุกซอสถั่วสองถุงใหญ่ที่ยังอุ่นๆ ไข่ม้วนทอดกรอบสิบไม้ และเอสดอเกอร์สีชมพูยั่วน้ำลายที่ใส่แก้วพลาสติกอีกสี่แก้วอัญชัญมองอาหารพวกนั้นด้วยสายตาไม่ค่อยไว้ใจสุดๆ เธอหยิบไข่ม้วนขึ้นมาหนึ่งไม้ แล้วจ้องดูราวกับมันเป็นวัตถุประหลาดจากดาวดวงอื่น เธอแทบไม่เคยกินของกินริมทางเลย เพราะคุณนายอารยามักห้ามพวกเธอกินของสุ่มสี่สุ่มห้าเสมอ"นี่มันเยิ้มน้ำมันมากเลยนะ บัญญัติ แน่

ตอนแรกลลิตายังเขินๆ แต่สุดท้ายเธอก็ถูกบรรยากาศพาไปด้วย เธอเริ่มร้องเพลงคู่กับอัญชัญ ถึงท่าทางของเธอจะไม่ได้สุดเหวี่ยงเท่าอัญชัญ แต่ลลิตาก็ดูสนุกกับช่วงเวลานั้นมาก เธอโยกตัวตามจังหวะเพลงอย่างพลิ้วไหวส่วนผมเลือกบทบาทเป็นทีมเชียร์ผมหยิบแทมบูรีนพลาสติกที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ผมเขย่าและตีแทมบูรีนนั้นด้วยความคึกเต็มร้อยเพื่อทำให้บรรยากาศสนุกขึ้น"จัดไปซิส! แตงโม!" ผมตะโกนเชียร์พวกเธอเหมือนเป็นคนดูรับจ้างในรายการเพลงทางทีวีตอนแรกดาราแค่นั่งเงียบอยู่มุมโซฟา พลางถือแก้วเครื่องดื่มไว้ เธอยิ้มขำเมื่อเห็นพี่ๆ ของเธอทำตัวบ้าบอ เท้าของเธอเคาะพื้นตามจังหวะเพลง แต่เธอยังไม่กล้าร่วมร้องด้วยหลังจากผ่านไปสามเพลงอย่างครึกครื้น อัญชัญก็ปิดเพลงลงกะทันหัน ห้องเงียบลงชั่วครู่"ตอนนี้ถึงคิวดาวเด่นของเราแล้ว" อัญชัญพูดพลางมองไปที่ดาราอัญชัญเดินเข้าไปหาดารา แล้วยื่นไมโครโฟนของตัวเองให้"นี่ ถึงตาเธอแล้วดารา พี่เลือกเพลงโปรดของเธอที่เธอชอบเปิดในห้องน้ำบ่อยๆ ไว้ให้แล้ว" อัญชัญพูดพลางขยิบตาเสียงอินโทรของเพลงป๊อปเพลงหนึ่งที่มีเนื้อเพลงให้กำลังใจมากเริ่มดังขึ้น มันเป็นเพลงเกี่ยวกับการลุกขึ้นจากจุดตกต่ำแ