ห้องนั้นเงียบลงในพริบตาลลิตาและอัญชัญกลั้นหายใจ รอดูปฏิกิริยาต่อไปของดารา พวกเธอเตรียมพร้อมจะกอดน้องสาวไว้ ถ้าเธอร้องไห้ฟูมฟายหรือโกรธขึ้นมา แต่ดารากลับนิ่งค้างไปราวกับเวลารอบตัวหยุดหมุนหลังจากได้เห็นสูติบัตรและรูปสมัยหนุ่มของพ่อ ดาราก็ไม่ได้ตอบอะไรออกมาเป็นคำพูดทันที เธอเพียงนั่งนิ่งอยู่ระหว่างลลิตากับอัญชัญ ปากเผยอเล็กน้อยดวงตากลมโตของเด็กสาวมองแผ่นกระดาษเก่าบนโต๊ะอย่างกระวนกระวาย ก่อนจะเลื่อนมามองหน้าผมสมองที่ยังอ่อนเยาว์ของเธอกำลังพยายามอย่างหนักที่จะย่อยความจริงอันใหญ่หลวงและกะทันหันนี้ ความจริงที่ว่าคนขับรถส่วนตัวที่คอยปกป้องเธอมาตลอด ขับรถให้เธอ และแม้กระทั่งป้อนข้าวให้เธอ แท้จริงแล้วคือพี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง"พี่ผม... เป็นลูกของพ่อเหรอ?" ดาราพึมพำเบามาก แทบไม่ได้ยินผมพยักหน้าค่อยๆ โดยไม่ละสายตาจากเธอ"ใช่แล้ว ดารา พี่ก็เป็นลูกแท้ๆ ของพ่อเหมือนกัน" ผมตอบเพื่อให้เธอมั่นใจดาราไม่ได้เชื่อทันที แม้ว่าหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรจะอยู่ตรงหน้าแล้วก็ตาม เธอยังต้องการหลักฐานที่มองเห็นได้และสัมผัสได้ด้วยตัวเอง เธอจ้องหน้าผมนิ่งๆ ด้วยสายตาที่เหมือนกำลังค้นหา เธอกำลังมองหาร่องรอยข
Ler mais