All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 331 - Chapter 340

"บัญญัติ ช่วยเร่งจังหวะการขยับตัวของนายเข้ามาในตัวฉันให้เร็วขึ้นอีกตอนนี้เลย" ลลิตาขอ พร้อมสั่งจังหวะความเร็วใหม่กับผมอย่างชัดเจน"คุณอยากให้ผมขยับเร็วกว่าเมื่อกี้อีกมากจริงๆ ใช่ไหม?" ผมถามเพื่อยืนยันคำขอของเธอโดยตรงที่ใกล้ๆ หูของเธอ"ใช่ บัญญัติ ฉันอยากให้นายขยับให้เร็วที่สุด จะได้ทำให้ฉันไปถึจุดแห่งความพอใจเร็วๆ" ลลิตาตอบ บอกความต้องการหลักของเธอด้วยเสียงหายใจหอบถี่"ผมจะทำตามทุกอย่างที่คุณขอ โดยไม่กล้าถ่วงเวลาแม้แต่นิดเดียวเลยตอนนี้" ผมพูด ยอมรับคำสั่งของน้องสาวต่างสายเลือดอย่างเต็มที่ผมเร่งจังหวะการขยับสะโพกทันที ให้เข้ากับความต้องการเร่งด่วนที่น้องสาวต่างสายเลือดพูดออกมา ความเร็วของการเสียดสีระหว่างร่างกายของพวกเราสองคนเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วภายในไม่กี่วินาทีบนเตียง ลมหายใจของพวกเราสองคนต่างเร่งรีบแย่งอากาศสดใหม่กันอย่างรวดเร็วมากในห้องที่ร้อนอบอ้าวนี้"แรงขยับเร็วๆ จากตัวนายแบบนี้ ทำให้ข้างในตัวฉันรู้สึกเต็มมากจริงๆ" ลลิตาพูดตอบสนองต่อจังหวะการเคลื่อนไหวที่เปลี่ยนไปของผมด้วยเสียงที่ดังชัดลมหายใจของพวกเราสองคนปะทะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในอากาศเหนือเตียง ระยะห่างของใบหน้าพวกเราที่ใ

ผมเริ่มขยับตัวอย่างค่อยๆ ในน้ำอุ่นนั้น การเคลื่อนไหวของผมทำให้น้ำในอ่างอาบน้ำสั่นไหวค่อนข้างแรงแรงขยับของพวกเราในอ่างทำให้น้ำเกิดเป็นคลื่นเล็กๆ คลื่นน้ำเหล่านั้นกระทบขอบอ่างพอร์ซเลน แล้วหยดลงไปเปียกพื้นกระเบื้องในห้องน้ำของผม"น้ำในอ่างหกออกมาเยอะมากเลยนะ เปียกพื้นห้องน้ำหมดแล้ว บัญญัติ" ลลิตาพูดขึ้นเมื่อเธอได้ยินเสียงน้ำหยดกระทบพื้นกระเบื้อง"ปล่อยให้น้ำหกไปเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าหลังจากเราเสร็จแล้ว ผมจะถูพื้นให้สะอาดเอง" ผมตอบเพื่อให้เธอสบายใจ จะได้ไม่ต้องคิดเรื่องความสะอาดของพื้นห้องน้ำในคืนนี้ลลิตารีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นหาที่จับเพื่อทรงตัว น้องสาวของผมกำขอบอ่างอาบน้ำที่พวกเรากำลังแช่อยู่ไว้แน่นด้วยนิ้วมือของเธอลลิตาจับขอบอ่างพอร์ซเลนไว้แน่น เมื่อรู้สึกว่าความใกล้ชิดในท่านี้ทำให้ร่างกายของเธอสั่นไหวมากกว่าปกติ"ท่านี้ทำให้ฉันรู้สึกถึงความใกล้ชิดของเราชัดมากจริงๆ" ลลิตาพูดออกมาตรงๆ ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างหนักแน่น เพื่อบอกความรู้สึกของเธอในตอนนี้"ผมเองก็รู้สึกเหมือนกันว่าท่านี้ทำให้เราสองคนแนบชิดกันมากขึ้น เหมือนไม่มีช่องว่างเหลืออยู่เลย" ผมตอบอย่างจริงใจ ขณะที่ร่างกายรับรู้ถึ

"ภาพร่างกายของเราที่แนบรวมกันในกระจกนั่น มันดูดีมากจริงๆ ผมอยากให้คุณมองด้วยตาตัวเองตรงๆ" ผมตอบ เห็นด้วยกับความเห็นส่วนตัวของเธอเกี่ยวกับประโยชน์หลักของการใช้กระจกโต๊ะเครื่องแป้งนั้นในช่วงที่เหลือของค่ำคืนอันยาวนานนี้ลลิตาจู่ๆ ก็กัดริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ ตอนที่เธอมองเห็นเงาสะท้อนใบหน้าของผมในกระจก เธอสามารถเห็นสีหน้าแห่งความสุขสมที่ปรากฏชัดบนกล้ามเนื้อใบหน้าทุกส่วนของผมได้โดยตรง"หน้านายดูมีความสุขกับความรู้สึกจากการที่ร่างกายของเราสัมผัสกันคืนนี้มากเลย" ลลิตาพูด แล้วคลายฟันออกจากริมฝีปากล่างของเธอ"ผมรู้สึกพอใจมากจริงๆ ที่ได้ทำเรื่องใกล้ชิดแบบนี้กับร่างกายของคุณในห้องนี้" ผมตอบ โดยไม่ได้ละสายตาจากเงาสะท้อนในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียวพวกเรายังคงขยับเป็นจังหวะสม่ำเสมอต่อเนื่องอยู่หลายสิบนาทีแรกโดยไม่หยุดตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งไม้ชิ้นนั้น เหงื่อตามธรรมชาติจากร่างกายเริ่มผุดออกมา แทนที่หยดน้ำจากการอาบน้ำที่ยังค้างอยู่ทั่วผิวกายของเราทั้งสองคนผมเร่งจังหวะการเคลื่อนไหวของตัวเองให้เร็วขึ้นอย่างมากทันที เมื่อรู้สึกได้ถึงความตึงแน่นที่เปลี่ยนไปในกล้ามเนื้อภายในร่างก

ลลิตาอ่อนแรงเกินกว่าจะขยับตัวตอบสนองต่อการดูแลของผมได้อย่างกระฉับกระเฉงเหมือนก่อนหน้านี้“นายจะเป็นฝ่ายคอยจัดการทุกอย่างจากตรงที่ยืนอยู่ข้างเตียงใช่ไหม บัญญัติ?” ลลิตาถาม เมื่อเห็นตำแหน่งที่ผมยืนอยู่ซึ่งทำให้ผมดูแลเธอได้สะดวกมาก“ใช่ ลลิตา คืนนี้ผมจะเป็นคนดูแลจังหวะและการเคลื่อนไหวทั้งหมดเอง” ผมตอบ ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าผมจะเป็นฝ่ายประคองทุกอย่างในช่วงเวลาที่เหลือของคืนนี้“ฉันคงทำได้แค่นอนนิ่งๆ แล้วปล่อยให้นายดูแล เพราะแขนกับขาของฉันอ่อนแรงมากแล้วจริงๆ” ลลิตาบอกถึงสภาพร่างกายของเธอที่แทบไม่เหลือแรง“คุณแค่นอนพักอยู่บนผ้าปูที่นอนอย่างสบายใจก็พอ ไม่ต้องคิดเรื่องขยับตอบอะไรทั้งนั้น” ผมบอก พร้อมให้คำแนะนำที่ง่ายที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้ผมก้มศีรษะลงไปใกล้ร่างของเธออย่างค่อยๆ แล้วเริ่มมอบสัมผัสอ่อนโยนให้บริเวณต้นขาด้านในของลลิตาอย่างระมัดระวังผมค่อยๆ มอบสัมผัสนั้นไล่จากบริเวณใกล้หัวเข่าขึ้นไปด้านบนทีละน้อย การกระทำอ่อนโยนนี้เป็นเหมือนการปลุกความรู้สึกอบอุ่นในร่างกายของเธอให้กลับมาอีกครั้ง หลังจากที่พวกเราหยุดพักไปครู่หนึ่ง“สัมผัสของนายตรงต้นขาด้านในฉันมันจั๊กจี้นิดหน่อยนะ” ลลิตาพูด

“ฉันคงทำได้แค่ส่งเสียงหายใจออกมาเบาๆ แล้วล่ะ เพราะตอนนี้เส้นเสียงของฉันเริ่มเจ็บมากแล้ว” ลลิตาตอบ บอกสภาพเสียงของตัวเองที่เริ่มอ่อนลงเพราะก่อนหน้านี้เธอใช้เสียงไปมากเกินไปผมปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากบริเวณเอวของลลิตาอย่างกะทันหัน ก่อนจะเอื้อมไปจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยนิ้วมือของผม แล้วค่อยๆ ประคองมือของลลิตาให้อยู่เหนือศีรษะของเธอ“ทำไมจู่ๆ นายถึงจับแขนฉันไว้เหนือหัวแบบนี้ล่ะ บัญญัติ?” ลลิตาถามด้วยความตกใจเล็กน้อย เมื่อถูกผมเปลี่ยนท่าทางอย่างไม่ทันตั้งตัว“ผมแค่อยากให้ท่าทางของคุณนิ่งขึ้น จะได้ไม่ต้องฝืนใช้แรงมากเกินไป” ผมอธิบายเหตุผลให้เธอฟังด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจน“แขนฉันแทบขยับไม่ได้เลย เพราะมือนายจับไว้แน่นมาก” ลลิตาบอก ขณะพยายามขยับแขนด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด“ไม่ต้องฝืนแล้ว วางมือไว้ตรงนั้นเฉยๆ ก็พอ เก็บแรงเอาไว้พักดีกว่า” ผมพูด พลางลดแรงจับลงให้พอดีและระวังไม่ให้เธอเจ็บท่าทางแบบนี้ทำให้ร่างของลลิตาดูผ่อนคลายขึ้น แม้เธอจะยังเหนื่อยมากก็ตาม ผมก้มสายตามองเธออย่างละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะสบตากับใบหน้าของลลิตาที่เต็มไปด้วยเหงื่อและความอ่อนล้า“ตอนคุณยอมปล่อยตัวให้พั