All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 521 - Chapter 530

ปฏิกิริยาตอบสนองอันเหลือเชื่อเข้าควบคุมระบบประสาทสั่งการทั่วร่างกายของผมในทันที ผมสามารถหลบปลายแหลมของคมโลหะเล่มนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว ห่างจากเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตของผมเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น การบิดเอี้ยวเอวหลบไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว ช่วยรักษาชีวิตและหัวใจของผมให้รอดพ้นจากการถูกแทงมาได้"ฝีมือฆ่าคนมีปัญญาทำได้แค่นี้เองเหรอ ไอ้มาเฟียแก่กะโหลกกะลา?" ผมเย้ยหยันมันออกไปตรงๆ"ไอ้ชาติชั่ว!" มันสบถลั่น ดูตกใจมากที่เห็นการจู่โจมปลิดชีพของตัวเองพลาดเป้าไปไกลหมัดสวนอันทรงพลังของผมพุ่งทะยานออกไปราวกับขีปนาวุธที่แหวกผ่านมวลอากาศหนาทึบ หมัดตอกกลับนี้เข้าเป้าอย่างจัง ซัดเข้าใส่กระดูกซี่โครงของศัตรูอย่างไม่ปรานีแม้แต่น้อย แรงกระแทกจากกำปั้นอันหนักหน่วงของผม ส่งผลให้เกิดเสียงกระดูกร้าวสะท้านสะเทือนดังกึกก้องน่าหวาดเสียว"หมัดมึงเจ็บใช้ได้เลยนี่ สำหรับอดีตกรรมกรชั้นต่ำอย่างมึง"ไพโรจน์ครางรอดไรฟันพลางปาดเหงื่อที่ขมับ"นั่นแค่วอร์มอัปเรียกน้ำย่อย ก่อนจะบดขยี้ไตโสโครกของแกให้แหลกต่างหาก" ผมกลับมาตั้งการ์ดมวย ขยับเท้ากระโดดสเต็ปสั้นๆ ปรับจังหวะการหายใจประสบการณ์การต่อสู้ข้างถนนของอดีตผู้กุมอำนาจใต้

ข่าวการจับกุมตัวไพโรจน์โดยเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายอย่างเป็นทางการยึดพื้นที่หน้าจอโทรทัศน์ทุกช่องทั่วประเทศ สถานีโทรทัศน์เอกชนทุกช่องต่างเปิดคลิปซ้ำๆ ตอนที่ชายวัยกลางคนคนนั้นสวมชุดนักโทษสีส้มในห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชน คุณฤทธิ์ค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ชายชราเริ่มรู้สึกตัวหลังจากฤทธิ์ยาสลบเริ่มจางหายไปจากระบบประสาท เครื่องตรวจวัดคลื่นหัวใจข้างเตียงแสดงกราฟสีเขียวที่เคลื่อนไหวอย่างคงที่ น้ำเกลือและสารอาหารยังคงหยดลงมาเป็นจังหวะสม่ำเสมอผ่านสายยางเส้นเล็กเข้าสู่หลอดเลือดที่แขนของเขาแม่ชบาหลั่งน้ำตาแห่งความดีใจออกมาทันทีเมื่อเห็นพัฒนาการที่ดีขึ้น แม่ของผมก้มลงจูบหลังมือของผู้ช่วยผู้ซื่อสัตย์ที่เธอนับถือเหมือนพี่น้องแท้ๆ ในไส้ การต่อสู้อย่างทรหดของชายวัยกลางคนคนนี้ที่ยอมเอาตัวเข้ารับกระสุนฝังลึกอยู่ในใจของพวกเราทุกคน"คุณรีบหายไวๆ นะคะ พวกเราจะได้กลับไปกินข้าวด้วยกันที่บ้านพักเหมือนเดิม" แม่ชบาลูบท่อนแขนของชายคนนั้น"ผมจะพยายามฟื้นกำลังให้เร็วที่สุดเพื่อคอยดูแลครอบครัวคุณครับ คุณนาย" คุณฤทธิ์ตอบคำพูดของเจ้านายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าการฟื้นตัวของวีรบุรุษผู้ปกป้องครอบครัวกลายเป

ผู้หญิงที่อยู่ในห้องนั้นไม่หันมามองเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มหน้าก้มตานับต่อไปด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เสื้อผ้าสีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ดูเรียบง่ายธรรมดามาก ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชุดราตรีหรูหราที่เธอเคยใส่เฉิดฉายอวดใครต่อใครในอดีตเมื่อมองดูร่างอันเปราะบางของแม่แท้ๆ ผ่านกระจกกั้นห้อง น้ำตาก็ค่อยๆ ไหลรินอาบสองแก้มของลลิตา"ทำไมแม่ถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ บัญญัติ?" ลลิตาถามด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจ"ความกดดันในชีวิตกับความรู้สึกผิด บางทีมันก็ทำลายสมองของคนเราจนพังทลายได้เหมือนกัน" ผมตอบพลางโอบไหล่เธอไว้แน่น"เมื่อก่อนแม่ใจร้ายกับฉันมากเลยนะ แต่พอมาเห็นสภาพแม่ตอนนี้ ฉันกลับรู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ" ลลิตาเอ่ยพลางปาดน้ำตาที่ยังคงไหลรินออกมาไม่หยุด"นั่นแปลว่าคุณเป็นคนจิตใจดีกว่าที่เขาเคยเป็นเยอะเลยไงล่ะ" ผมพูดเพื่อพยายามปลอบประโลมอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจของเธอผมลูบไหล่คนรักเบาๆ คอยให้กำลังใจเธอโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดอะไรให้มากความ หญิงสาวผู้งดงามสูดหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยวางบาดแผลในอดีตทั้งหมดที่เคยฝังลึกอยู่ในใจ ไม่มีความเคียดแค้นหลงเหลืออยู่อีกต่อไปสำหรับผู้หญิงเสียสติในห้

เมื่อนั่งพับเพียบบนเสื่อสาน บทสวดภาวนาก็ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจและสงบนิ่ง เพื่อความสงบสุขของผู้วายชนม์ในสัมปรายภพ ผมหลับตาลง พยายามนึกย้อนถึงใบหน้าของแม่ ยามที่ท่านมอบคำสั่งสอนสุดท้ายก่อนที่ผมจะออกไปสู้ชีวิตในต่างถิ่นผมหลั่งน้ำตาแห่งความคิดถึงออกมา พลางเล่าเรื่องราวอย่างแผ่วเบา ถึงความสำเร็จในการปกป้องเจตนารมณ์ของพวกเรา ผมเล่าถึงความสำเร็จทั้งหมดที่คว้ามาได้ อุปสรรคขวากหนามที่ต้องเผชิญ จนถึงการได้พบกับลลิตาที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของผมไปตลอดกาล"แม่ครับ นี่ลลิตา ผู้หญิงที่ผมเล่าให้ฟังเมื่อกี้นี้ครับ" ผมกระซิบพลางลูบป้ายไม้บนหลุมศพนั้น"สวัสดีค่ะ คุณแม่ ลลิตามาขออนุญาตช่วยดูแลบัญญัติต่อไปนะคะ" ลลิตาพูดเสริมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความตื้นตันลลิตาร่วมโปรยกลีบกุหลาบสีแดง ช่วยเติมเต็มพิธีไหว้หลุมศพยามเย็นที่เปี่ยมล้นไปด้วยบรรยากาศอันแสนซาบซึ้งใจ กลิ่นหอมของดอกกุหลาบและดอกมะลิอบอวลไปทั่วบริเวณรอบหลุมศพทันที ราวกับกำลังตอบรับคำอธิษฐานที่พวกเราได้ส่งไปหลังจากเสร็จสิ้นการไหว้หลุมศพ เส้นทางการเดินทางก็เปลี่ยนมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของแม่สุนันที่ตั้งอยู่กลางชุมชน พวกเราขับผ่

ชาวบ้านค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันออกจากลานบ้านพลางก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึก กลุ่มวัยรุ่นเลือดร้อนเมื่อครู่ทิ้งท่อนไม้ลงในพงหญ้าแล้วรีบวิ่งหนีไป ทุกคนต่างตระหนักถึงความผิดพลาดมหันต์ในการประเมินสถานการณ์ข้อพิพาทในครอบครัวที่เป็นกับดักครั้งนี้เมื่อทิ้งบรรยากาศบ้านเกิดที่เริ่มมืดสลัวไว้เบื้องหลัง พวกเราก็รีบขึ้นไปนั่งบนรถทันที รถเอสยูวีสีดำคันนี้เร่งความเร็วอีกครั้ง แหวกผ่านถนนลาดยางในชนบทอันเงียบสงบ มุ่งหน้าสู่ใจกลางอำเภอ"โล่งอกชะมัดเลยที่ได้เห็นหน้าตาอวดดีของลุงเด๊ะ แกหดเหลือสองนิ้วเลยนะตอนโดนเอาโฉนดจริงมาฟาดหน้าเมื่อกี้" ลลิตาพูดพลางถอดแว่นกันแดดสีดำเก็บใส่กระเป๋าสะพายข้าง"แกคงคิดว่าผมยังเป็นเด็กจนๆ คนเดิมที่หลอกง่าย แค่เอาพวกนักเลงต่างจังหวัดมาขู่ก็กลัวหัวหดแล้วมั้ง" ผมหมุนพวงมาลัยคุยตอบคนรักพลางเพลิดเพลินกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ"แล้วหลังจากนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อล่ะ บัญญัติ? ตรงกลับโรงแรมไปพักผ่อนยาวๆ เลยไหม?" เธอถามพลางเอนหลังพิงเบาะนุ่มๆสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าในอดีตกลายมาเป็นจุดหมายปลายทางในการแวะพักต่อไปของเรา อาคารสถานสงเคราะห์ที่เคยเป็นสถานที่วิ่งเล่นของผมเริ่มปรากฏให้เห็นตรง