Semua Bab เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Bab 111 - Bab 120

“ข้าไม่อยากให้ท่านเสียอนาคตเพราะข้า”เขาส่ายหน้า “เจ้าเข้าใจผิด”“อะไร”“ข้าไม่ได้เลือกเจ้าแทนอนาคต” เขามองตรงเข้ามาในดวงตานาง “แต่ข้าเลือกให้เจ้าคืออนาคตของข้า”เวินซูฉีนิ่งค้าง คำพูดเรียบง่ายนั้นกลับทำให้หัวใจของนางสั่นไหวกว่าคำหวานใด ๆ นางรีบก้มหน้าลงเพื่อซ่อนความเขิน“ท่านพูดเก่งขึ้นทุกวัน”หยางเซียวหานยิ้ม “ข้าพูดความจริง”“ข้าเริ่มเถียงท่านไม่ชนะแล้ว”“ไม่ต้องชนะก็ได้” เขายื่นมือมาจับมือนางเบา ๆ  “แค่เชื่อข้าก็พอ”เวินซูฉีมองมือที่กุมกันอยู่นาน นางเคยกลัว... กลัวการผูกพัน กลัวการสูญเสีย กลัวการเชื่อใจคนผิดอีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่หยางเซียวหานยื่นมือมา เขาไม่เคยบังคับให้นางจับตอบ เขาเพียงยื่นมือค้างไว้ รอให้นางเป็นฝ่ายตัดสินใจเอง นางจึงค่อย ๆ กุมมือเขาแน่นขึ้น“ข้าเชื่อท่าน”เพียงสี่คำสั้น ๆ กลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหยางเซียวหานอ่อนโยนกว่าครั้งไหน ขณะเดียวกัน เสียงเคาะปร

“เช่นนั้น...ร่วมมือกัน”เวินซูฉีมองมือของเขาเพียงครู่เดียว ก่อนยื่นมือของตนไปวางทับ “ร่วมมือกัน”มือของทั้งสองประสานกันแน่น ไม่มีคำสาบาน ไม่มีพิธีการ แต่กลับหนักแน่นกว่าคำมั่นใด ๆ โม่เฉินมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม“นายท่าน”หยางเซียวหานหันมา “มีอะไร”“กระหม่อมคิดว่า...ต่อไปคงไม่มีใครเอาชนะพวกท่านได้ง่าย ๆ แล้ว”ชิงเอ๋อร์รีบพยักหน้าแรง “ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูกับราชครูฉลาดทั้งคู่”เวินซูฉีหัวเราะ “อย่าเพิ่งชมเร็ว”หยางเซียวหานพยักหน้าเห็นด้วย “ศัตรูของเราก็ไม่ธรรมดา”เวินซูฉีปล่อยมือนางออก ก่อนหันไปมองแผนที่บนโต๊ะอีกครั้ง “ยิ่งไม่ธรรมดา...ยิ่งต้องใช้ความเชื่อใจ”นางหันกลับมายิ้มให้หยางเซียวหาน “ต่อไปห้ามปิดบังข้าอีก”“ได้”“ไม่ว่าจะเรื่องอันตราย เรื่องการเมือง หรือเรื่องอะไรก็ตาม”“ได้”“แล้วถ้าข้าปิดบังท่าน”หยางเซียวหานยกมุม

“ศัตรูไม่ได้ต้องการแค่ฆ่าคน” หยางเซียวหานหันมามอง  “มันต้องการให้ทั้งแผ่นดินแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ”เปลวเพลิงยังคงลุกโชนเหนือเมืองหลวง ขณะที่ควันสีดำค่อย ๆ ปกคลุมท้องฟ้าราวกับพายุใหญ่กำลังเคลื่อนเข้ามา และทั้งเวินซูฉีกับหยางเซียวหานต่างรู้ดีว่า...ไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในวันนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสงครามที่แท้จริงเท่านั้นสายลับในจวนราชครูหลังเหตุเพลิงไหม้ตลาดตะวันตก เมืองหลวงทั้งเมืองเหมือนถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่าน แม้เปลวไฟจะดับลงแล้ว แต่ควันของความหวาดกลัวยังคงลอยอยู่เหนือถนนทุกสาย ผู้คนเริ่มปิดประตูบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด ร้านค้าหลายแห่งไม่กล้าเปิดขาย ขุนนางที่เคยเดินทางด้วยขบวนเล็ก ๆ ต้องเพิ่มองครักษ์ติดตามเป็นสองเท่า ข่าวลือแพร่สะพัดว่าผู้ใดเกี่ยวข้องกับตระกูลเผย หรือเคยค้าขายกับคนของเต๋อเฟย ล้วนถูกจับตาอย่างเข้มงวด แต่ขณะเดียวกันก็มีข่าวอีกกระแสหนึ่งบอกว่าราชครูหยางกำลังใช้เหตุวุ่นวายนี้รวบอำนาจเข้ามือ ทำให้ผู้คนไม่รู้ว่าควรกลัวใครมากกว่ากันเวินซูฉีกลับมาพักที่จวนราชครูชั่วคราวตามคำสั่งของหยางเซียวหาน แม้นาง

หยางเซียวหานพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”โม่เฉินชะงัก “เช่นนั้นคนที่โยนความผิดให้นางคือ...”เวินซูฉีมองไปทางประตู “คนที่รีบร้อนหาคนผิดมาให้เรา”ห้องเงียบลงอีกครั้งพ่อบ้านหลัวชื่อที่ไม่มีใครอยากพูดออกมาหยางเซียวหานยืนอยู่ริมหน้าต่าง สีหน้าของเขานิ่งกว่าทุกครั้ง แต่เวินซูฉีเห็นว่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่นเล็กน้อย พ่อบ้านหลัวไม่ใช่คนรับใช้ธรรมดา เขาคือคนที่อยู่ข้างหยางเซียวหานมายาวนาน เป็นคนเก่าที่ดูแลจวนนี้มาตั้งแต่แรก หากเขาคือคนทรยศจริง บาดแผลครั้งนี้คงไม่ใช่เพียงเรื่องการเมือง แต่แทงลึกเข้าไปถึงความเชื่อใจของหยางเซียวหานโดยตรงเวินซูฉีเดินไปยืนข้างเขาอย่างช้า ๆ “ท่านยังไม่ต้องเชื่อข้าก็ได้”หยางเซียวหานหันมามองนาง “ข้าเชื่อเจ้า”นางนิ่งไปเล็กน้อย “แม้คนที่ถูกสงสัยจะเป็นคนเก่าของท่าน?”“ยิ่งเป็นคนเก่า ยิ่งต้องตรวจสอบให้ชัด”น้ำเสียงของเขาสงบ แต่ความเจ็บที่ซ่อนอยู่ในแววตากลับปิดไม่มิด เวินซูฉีจึงยื่นมือไปจับมือเขาเบา

เวินซูฉีจึงจับมือเขาไว้เบา ๆ“ข้าไม่ได้ขอให้ท่านปล่อยข้าไปคนเดียว ข้าขอให้ท่านไปกับข้า วางแผนกับข้า และเชื่อว่าข้าจะไม่ทำให้ตนเองตายง่าย ๆ”หยางเซียวหานหลับตาลงช้า ๆ ราวกับกำลังต่อสู้กับความกลัวในใจ ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง“ถ้าเกิดอะไรผิดแผน เจ้าต้องฟังคำสั่งข้า”“ได้”“ห้ามออกห่างจากข้าเกินสามก้าว”“ได้”“ห้ามเอาตัวรับดาบแทนข้าอีก”เวินซูฉีเม้มปากเล็กน้อย“ข้อนี้...ข้าจะพยายาม”“เวินซูฉี”“ก็ได้ ข้าจะไม่ทำ ถ้าท่านไม่เอาตัวมารับดาบแทนข้าเหมือนกัน”หยางเซียวหานมองนางอย่างจนใจ แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้า“ตกลง”ยามสี่ วัดร้างนอกประตูเหนือถูกความมืดกลืนเกือบทั้งหมด ลมหนาวพัดผ่านหลังคากระเบื้องแตก ๆ จนเกิดเสียงครืดคราดคล้ายเสียงคนกระซิบ เวินซูฉีสวมเสื้อคลุมสีเทาเข้ม ทับด้วยผ้าคลุมศีรษะ ใบหน้าถูกบดบังครึ่งหนึ่ง ข้างกายนางคือหยางเซียวหานที่เปลี่ยนเป็นชุดรัดกุมสีดำ