เขาเหมือนอยากดุนางต่อ แต่ศัตรูพุ่งเข้ามาอีกระลอกเสียก่อน หยางเซียวหานจึงหันกลับไปตวัดดาบฟันอย่างเด็ดขาด ผู้ถือโคมดำเห็นสถานการณ์เริ่มเสียเปรียบ จึงผิวปากสั้น ๆ เสียงหนึ่ง กลไกบางอย่างในวัดถูกกระตุ้น คานไม้ผุด้านบนเริ่มสั่นไหว ก่อนหินและกระเบื้องจำนวนมากจะร่วงลงมาโม่เฉินตะโกน“นายท่าน วัดจะถล่ม!”หยางเซียวหานรีบหันไปหาเวินซูฉี แต่เงาโซ่เหล็กของผู้ถือโคมดำกลับพุ่งมาขวางทางราวกับตั้งใจแยกทั้งสองออกจากกัน เวินซูฉีถอยไปติดผนังอีกด้าน ฝุ่นฟุ้งจนมองแทบไม่เห็น เสาไม้ข้างนางเริ่มแตกร้าวและเอนลงมาอย่างน่าหวาดเสียว“ซูฉี!”เสียงของหยางเซียวหานดังฝ่าฝุ่นควันเข้ามา เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่อาจซ่อนได้อีกเวินซูฉีพยายามหาทางหลบ แต่พื้นด้านล่างเต็มไปด้วยเศษไม้และกลไก นางขยับเร็วไม่ได้เพราะแผลเก่าที่สีข้างเริ่มเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง เสียงไม้แตกดังสนั่นเหนือศีรษะ นางเงยหน้าขึ้น เห็นคานใหญ่กำลังร่วงลงมาในวินาทีนั้น หยางเซียวหานพุ่งฝ่าโซ่เหล็กเข้ามาโดยไม่สนว่าปลายมีดจะบาดแขนของเขา เลือดสาดลงบนพื้น แต่เขายังวิ่งตรงมาหานางอย่างไ
Baca selengkapnya
Masuk
