ก่อนหน้านี้นางยังหลอกตัวเองได้ว่าเป็นเพราะสถานการณ์บังคับ เป็นเพราะเขาช่วยนาง เป็นเพราะนางซาบซึ้งในความใส่ใจ แต่หลังจากเกือบตายแทนเขา นางก็เริ่มรู้แล้วว่ามันไม่ใช่เพียงความซาบซึ้ง หากวันนั้นนางไม่รู้สึกอะไรกับเขา นางคงไม่พุ่งเข้าไปรับหอกโดยไม่คิดถึงชีวิตตัวเองเช่นนั้นหยางเซียวหานสังเกตว่านางเงียบไป จึงถามเสียงต่ำ “เจ็บแผลหรือ”เวินซูฉีส่ายหน้า “เปล่า”“แล้วคิดอะไรอยู่”นางหลบสายตา “คิดว่าท่านควรกลับไปพักได้แล้ว แผลของท่านเองก็ยังไม่หาย”หยางเซียวหานมองนางอยู่นาน ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เจ้ากำลังเป็นห่วงข้า”“ข้ากลัวว่าท่านจะตายแล้วข้าต้องรับผิดชอบ”“อืม เป็นห่วง”“ท่านนี่ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือ”“เข้าใจ แต่ข้าเลือกฟังเฉพาะสิ่งที่อยากฟัง”เวินซูฉีแทบอยากยกหมอนตีเขา แต่ยกไม่ไหว จึงทำได้เพียงหันหน้าหนี หยางเซียวหานมองแก้มที่มีสีแดงจาง ๆ ของนางแล้วแววตาอ่อนลงอย่างยากจะซ่อน เขาไม่เร่งรัดนาง ไม่ทวงคำตอบ ไม่พูดคำว่ารักซ้ำจน
続きを読む
