เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

204 チャプター

บทที่ 130

แต่ในอีกมุมหนึ่งของเมืองหลวง ภายในตำหนักหนิงอัน เต๋อเฟยกำลังกำกระดาษข่าวกรองในมือแน่น เมื่อสายลับคุกเข่ารายงานว่าเวินซูฉีและหยางเซียวหานเปิดใจต่อกันแล้ว รอยยิ้มเย็นเยียบก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง“ดี”เต๋อเฟยค่อย ๆ วางถ้วยชาลง“ยิ่งรักกันมากเท่าไร”นางหัวเราะเบา ๆ“เวลาสูญเสีย...ก็จะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น”สายลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างตำหนัก เสียงหัวเราะของเต๋อเฟยค่อย ๆ จมหายไปกับหิมะที่โปรยลงทั่วเมืองหลวง ขณะที่คนสองคนซึ่งเพิ่งได้ครองหัวใจกัน ยังไม่รู้เลยว่า บททดสอบที่โหดร้ายที่สุดของความรัก กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้วแผนกบฏหิมะยังคงโปรยปรายเหนือเมืองหลวงไม่ขาดสาย ถนนทุกสายถูกปกคลุมด้วยสีขาวสะอาด แต่ภายใต้ความงดงามนั้นกลับซ่อนกระแสอันตรายที่กำลังก่อตัวอย่างเงียบงัน ข่าวการเคลื่อนไหวผิดปกติของกองทหารตามหัวเมืองเริ่มส่งเข้ามายังราชสำนักต่อเนื่อง ขุนนางหลายคนอ้างว่ากำลังฝึกทหารรับมือฤดูหนาว ขณะที่บางเมืองกลับเร่งสะสมเสบียงและอาวุธเกินความจำเป็น ทุกอย่างดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ หากไม่มองลึก
続きを読む

บทที่ 131

“เพราะทุกคนกำลังรออีกสามวัน” เวินซูฉีหันมาสบตาเขา “เวลาที่ดีที่สุดของนักล่า คือเวลาที่เหยื่อคิดว่าตนยังปลอดภัย”หยางเซียวหานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ข้าจะเข้าวังเดี๋ยวนี้”เวินซูฉีรีบพูด “ข้าไปด้วย”“ไม่ได้”“ทำไม”“ในวังอันตราย”เวินซูฉีถอนหายใจ “ท่านพูดประโยคนี้ทุกครั้ง”“เพราะมันเป็นความจริง”นางกอดอก “แล้วข้าเคยฟังหรือ”หยางเซียวหานหัวเราะอย่างจนใจ “ไม่เคย”“เช่นนั้นก็อย่าห้าม”เขาส่ายหน้าเบา ๆ “เจ้าชนะอีกแล้ว”ไม่นาน ขบวนรถม้าของราชครูก็มุ่งหน้าเข้าสู่พระราชวัง ระหว่างทาง เมืองหลวงยังคงดูสงบ ผู้คนเดินซื้อขายตามปกติ เด็ก ๆ เล่นหิมะอยู่หน้าบ้าน ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าพายุใหญ่กำลังจะมาเมื่อผ่านประตูวัง เวินซูฉีสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติทันที“ทหารเวรเปลี่ยนหน้า”หยางเซียวหานหันไปมอง “เจ้าจำได้หรือ”
続きを読む

บทที่ 132

“เปลี่ยนแผน ใช้คนของจวนราชครูแทนทหารหลวงในการคุ้มกันฮ่องเต้ ส่วนกองทหารให้แยกกำลังออกเป็นสามสาย อย่าให้รู้เป้าหมายที่แท้จริง”องครักษ์รับคำแล้วรีบแยกย้ายไปทันทียังไม่ทันที่ทุกคนจะเคลื่อนไหว เสียงฝีเท้าหนักก็ดังมาจากปลายระเบียง ทหารชุดเกราะสีดำหลายสิบนายกรูกันเข้ามา ดาบในมือสะท้อนแสงเพลิงอย่างน่าหวาดหวั่น หัวหน้าทหารชูพระบัญชาปลอมขึ้นเหนือศีรษะ“มีพระราชโองการ! ราชครูหยางเซียวหานคิดก่อกบฏ จงจับตัวทันที!”ขุนนางหลายคนที่หลบอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับตกตะลึงเวินซูฉีหัวเราะเย็น“รวดเร็วจริง ๆ”หยางเซียวหานไม่แม้แต่จะชายตามองพระบัญชานั้น“ตราประทับปลอม”หัวหน้าทหารชักดาบออกจากฝัก“ฆ่าผู้ทรยศ!”สิ้นเสียงนั้น ทหารชุดดำก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน เสียงโลหะกระทบดังก้องทั่วลานตำหนัก องครักษ์เงาของหยางเซียวหานเข้าปะทะทันที การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างดุเดือด แม้ทุกฝ่ายพยายามหลีกเลี่ยงการทำร้ายผู้บริสุทธิ์ แต่ความโกลาหลก็ทำให้ขุนนางและคนรับใช้หลายคนต้องรีบหมอบหลบอยู่หลังเสาหิน
続きを読む

บทที่ 133

เขารู้ทันทีว่าต่อให้พูดอย่างไร นางก็ไม่ยอมจากไปยังไม่ทันได้ตัดสินใจ เสียงระเบิดอีกลูกก็ดังขึ้นจนประตูตำหนักแตกกระจาย เศษไม้ปลิวว่อน ทหารฝ่ายกบฏหลายสิบคนกรูกันเข้ามา พร้อมเสียงหัวเราะดังลั่นชายร่างสูงผู้หนึ่งก้าวออกมาจากแถวทหาร เขาสวมชุดเกราะสีดำปักลายมังกรครึ่งตัว ใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานองค์ชายรองเขากวาดตามองทุกคน ก่อนหัวเราะเบา ๆ“เสด็จพ่อ”ฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนง“เจ้ากล้าจริง”องค์ชายรองคำนับอย่างล้อเลียน“ลูกเพียงมาทวงสิ่งที่ควรเป็นของตน”“เจ้าคิดก่อกบฏ!”“ผู้ชนะเรียกว่ากอบกู้แผ่นดิน ผู้แพ้ต่างหากที่ถูกเรียกว่ากบฏ”เขาหันมามองหยางเซียวหาน“ราชครู เราพบกันอีกแล้ว”หยางเซียวหานยกดาบขึ้นช้า ๆ“ตราบใดที่ข้ายังมีลมหายใจ เจ้าจะไม่มีวันแตะต้องฮ่องเต้ได้”องค์ชายรองยิ้มเย็น“เช่นนั้นก็ให้ข้าดู ว่าดาบของเจ้าจะคมกว่าดาบของคนทั้งเมืองหรือไม่”เขายกมือขึ
続きを読む

บทที่ 134

โม่เฉินกำหมัดแน่น“พวกมันโกหก!”องค์ชายรองกลับหัวเราะอย่างพอใจ“โกหกหรือไม่...เดี๋ยวก็รู้”เขายกมือขึ้นอีกครั้ง ทหารฝ่ายกบฏคนหนึ่งเดินถือหีบไม้สีดำเข้ามาวางกลางลาน ก่อนเปิดฝาออกช้า ๆ ด้านในเต็มไปด้วยจดหมายหลายฉบับ องค์ชายรองหยิบขึ้นมาหนึ่งฉบับแล้วโยนไปตรงหน้าฮ่องเต้“ฝ่าบาททอดพระเนตรเองเถิด”ขันทีรีบเก็บจดหมายขึ้นถวาย ฮ่องเต้เปิดอ่านเพียงครู่เดียวก็ทรงขมวดพระขนงลายมือในจดหมายคล้ายกับของหยางเซียวหานอย่างมากเนื้อความระบุรายละเอียดเกี่ยวกับการผลัดเวรทหาร ประตูพระราชวัง และเส้นทางลับเข้าสู่ตำหนักบรรทม เวินซูฉีรีบคว้าจดหมายมาอ่าน เพียงมองผ่าน ๆ ก็รู้ว่าคนปลอมแปลงทำการบ้านมาดีมาก ลายมือแทบไม่ต่างจากของจริง ตราประจำตำแหน่งราชครูก็ถูกประทับไว้อย่างสมบูรณ์ หากไม่สังเกตอย่างละเอียด ย่อมไม่มีผู้ใดสงสัย องค์ชายรองยิ้มเย็น“ราชครู จะอธิบายอย่างไร”หยางเซียวหานมองจดหมายนิ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย“ปลอม”“ทุกฉบับเลยหรือ”“ทุก
続きを読む

บทที่ 135

เวินซูฉีลุกขึ้นสู้เสียงกลองศึกยังคงดังก้องไปทั่วพระราชวัง ขณะที่เปลวเพลิงจากกำแพงด้านตะวันตกส่องสะท้อนท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นสีแดงฉาน ทหารฝ่ายกบฏและทหารหลวงยังคงปะทะกันอย่างดุเดือด เลือดและหิมะหลอมรวมเป็นสีเดียวกันจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรคือพื้นดิน อะไรคือร่องรอยของสงครามแม้หยางเซียวหานจะประกาศต่อหน้าทุกคนว่ายอมสละตำแหน่งราชครูเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวงก็เริ่มแตกหน่อในใจของผู้คนแล้ว ทหารบางส่วนเริ่มลังเลที่จะรับคำสั่งจากเขา ขณะที่อีกหลายคนยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างด้วยความเชื่อมั่นเวินซูฉีมองสถานการณ์รอบตัวอย่างเงียบ ๆ นางรู้ดีว่าอันตรายที่สุดไม่ใช่ดาบของฝ่ายกบฏ แต่คือความไม่ไว้วางใจที่กำลังลุกลามเหมือนไฟป่า หากปล่อยไว้อีกไม่นาน กองกำลังของราชสำนักจะแตกออกจากกันเองโดยที่องค์ชายรองไม่ต้องเสียแรง หยางเซียวหานหันมาหานาง“ซูฉี”“อืม”“เจ้าถอยไปอยู่กับฮ่องเต้”เวินซูฉีส่ายหน้าทันที “ข้าไม่ไป”“ตรงนี้อันตราย”“ตอนนี้ไม่มีที่ใดในพระราชวังปลอดภัย” นางสบตาเขาอย่างมั่นคง “และถ้าข้าหลบอยู่ข้างหลัง ท่านก็จะต้องสู้ทั้งศัตรูและคำใส่ร้ายเพียงคนเดียว”หยางเซียวหานถอนหายใจเบา
続きを読む

บทที่ 136

เสียงตอบรับดังกึกก้อง“ขอรับ!”เวินซูฉียิ้มออกมาอย่างโล่งใจ แต่ก่อนที่ทุกคนจะออกเดิน เสียงม้าศึกก็ดังขึ้นจากด้านนอกค่าย ทหารฝ่ายกบฏกว่าร้อยนายพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ามีคนรายงานการเคลื่อนไหวของพวกเขา โม่เฉินชักดาบทันที“คุณหนู ระวัง!”ลูกธนูระลอกแรกพุ่งเข้ามาราวกับสายฝน ทหารหลายคนรีบยกโล่ขึ้นรับ เวินซูฉีถูกโม่เฉินดึงหลบหลังเสาไม้ แม่ทัพฟางคำรามเสียงดัง“ตั้งขบวน!”ทหารตะวันออกเคลื่อนตัวอย่างพร้อมเพรียง ป้องกันแนวธนูไว้ได้ทั้งหมด ก่อนสวนกลับด้วยธนูระลอกใหม่ เวินซูฉีมองการเคลื่อนไหวของฝ่ายกบฏอย่างรวดเร็ว“โม่เฉิน”“ขอรับ”“คนถือธง!”โม่เฉินมองตามกลางกองทัพฝ่ายกบฏมีชายคนหนึ่งถือธงสีดำยืนอยู่ด้านหลัง ทุกครั้งที่เขาโบกธง ทหารก็เปลี่ยนรูปขบวนทันที“เข้าใจแล้ว”โม่เฉินคว้าม้าศึกแล้วพุ่งออกไปพร้อมองครักษ์อีกห้านาย เขาฝ่าแนวทหารฝ่ายกบฏอย่างดุดัน ก่อนตัดตรงเข้าหาชายถือธง อีกฝ่ายตกใจ รีบหันหลังหนี แต่ช้าเกินไป โม่เฉินตวัดดาบเพียงครั้งเดียว ด้ามธงถูกฟันขาด ธงสีดำร่วงลงสู่พื้น ทันใดนั้น กองทัพฝ่ายกบฏก็เริ่มสับสน เพราะไม่มีสัญญาณควบคุมรูปขบวนอีกต่อไป เวินซูฉีรีบตะโกน“ตอนนี้!” แม่ทัพฟาง
続きを読む

บทที่ 137

โม่เฉินรีบเดินเข้ามา “นายท่าน มีข่าวด่วน”“ว่ามา”“มีคนพบกลุ่มพ่อค้าแอบลำเลียงอาวุธเข้าไปในตรอกซีเฉิง”เวินซูฉีเงยหน้าทันที “พ่อค้า?”“ใช่ขอรับ แต่เมื่อตามไปกลับไม่พบตัว”นางหันไปหาแผนที่อีกครั้ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ไม่ใช่พ่อค้า”“แล้วคืออะไร”“ทหารปลอมตัว”หยางเซียวหานพยักหน้าทันที “พวกเขาซ่อนกำลังไว้ในเมืองก่อนก่อกบฏ”เวินซูฉีชี้ไปยังตรอกแคบแห่งหนึ่ง “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ที่นี่คือจุดรวมพล”โม่เฉินรีบกล่าว “กระหม่อมจะนำคนไปตรวจสอบ”แต่หยางเซียวหานกลับยกมือห้าม “ไม่ได้”ทุกคนชะงัก เขาหันไปหาเวินซูฉี“ถ้าสิ่งที่เจ้าคิดถูก”นางพยักหน้า “ก็แปลว่าตรงนั้นเป็นกับดัก”ทันใดนั้น เสียงปีกนกก็ดังขึ้นเหนือหลังคาตำหนัก นกพิราบสีเทาตัวหนึ่งบินเข้ามาเกาะตรงหน้าต่าง องครักษ์รีบคว้าตัวมันไว้“นายท่าน มีจดหมาย”หยางเซียวหานคลี่กระดาษออกอ่าน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที เวินซูฉีรับมาอ่านต่อ ข้อความสั้นเพียงไม่กี่บรรทัด"หากอยากรู้ว่าแม่ทัพหลินยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ จงมาที่ศาลเจ้าร้างนอกประตูเหนือก่อนยามสาม หากพาคนมามากกว่าสองคน จะได้เห็นเพียงศพ"แม่ทัพฟางตกใจ “แม่ทัพหลิน?”โม่เฉินอุทาน “เขาหายตัวไปตั้งแต่เมื่อค
続きを読む

บทที่ 138

“ราชครู...ในที่สุดก็มาเสียที”องค์ชายรองค่อย ๆ เดินออกมาจากเงามืด พร้อมทหารชุดดำจำนวนมากที่ทยอยปรากฏตัวล้อมรอบทางออกทุกด้าน เต๋อเฟยยืนอยู่ข้างกายเขา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ องค์ชายรองมองทั้งสองด้วยสายตาเหมือนนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ“วันนี้...” เขาค่อย ๆ ชักดาบออกจากฝัก “ไม่มีผู้ใดกลับออกไปได้”หยางเซียวหานขยับมายืนขวางหน้าเวินซูฉีโดยสัญชาตญาณ ดาบในมือยกขึ้นรับท่ามกลางวงล้อมของศัตรูหลายสิบคน เวินซูฉีสูดลมหายใจลึก ก่อนกระซิบเบา ๆ“ดูเหมือน...เราต้องเดิมพันด้วยชีวิตจริง ๆ แล้ว”หยางเซียวหานไม่ละสายตาจากศัตรู แต่กลับเอื้อมมือซ้ายมากุมมือนางไว้แน่น“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิต”น้ำเสียงของเขาหนักแน่นจนสะเทือนไปถึงหัวใจของนาง“ไม่มีผู้ใดแตะต้องเจ้าได้”เสียงดาบถูกชักออกจากฝักดังพร้อมกันทั้งอุโมงค์ ก่อนกลุ่มทหารชุดดำจะกรูเข้ามาจากทุกทิศทาง และการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดก็เปิดฉากขึ้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง...เดิมพันด้วยชีวิต เสียงฝีเท้าของทหารชุดดำดังกระหึ่มไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน แสงจากคบเพลิงสั่นไหวตามแรงลมที่พัดผ่านช่องระบายอากาศ ทำให้เงาของทุกคนทอดยาวไปตามผนังหิน บรรยากาศอึดอัดราวกับสถานที่แห่งนี้ถ
続きを読む

บทที่ 139

เวินซูฉีหัวเราะทั้งน้ำตา “เวลานี้ยังจะพูดเล่นอีก”เสียงฝีเท้าของฝ่ายกบฏเริ่มใกล้เข้ามาอีกครั้ง หยางเซียวหานฝืนลุกขึ้น“ไปต่อ”เวินซูฉีพยุงเขาไว้ ทั้งสองเดินไปตามอุโมงค์อีกไม่นาน ก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังขึ้นเรื่อย ๆ เวินซูฉียิ้มออกมา“ข้าบอกแล้ว”ด้านหน้ามีช่องหินขนาดใหญ่เปิดออกสู่หน้าผาริมแม่น้ำสายหนึ่ง สายน้ำเชี่ยวกรากเพราะหิมะละลายไหลผ่านหุบเขาอย่างรุนแรง แต่เบื้องหลังพวกเขา ทหารฝ่ายกบฏก็ไล่มาถึงแล้ว องค์ชายรองเดินออกมาจากอุโมงค์ช้า ๆ แม้เสื้อคลุมจะเปื้อนเขม่าควัน แต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาหัวเราะเบา ๆ“หนีจนสุดทางแล้ว”หยางเซียวหานก้าวมายืนขวางหน้าเวินซูฉี องค์ชายรองชี้ไปยังหน้าผา“ข้างหน้าเป็นแม่น้ำ” จากนั้นชี้มายังทหารหลายสิบคนด้านหลัง “ข้างหลังเป็นเรา”เขายิ้มเย็น “ราชครู จะเลือกอย่างไร”เวินซูฉีหันมองสายน้ำเบื้องล่าง กระแสน้ำเชี่ยวจนแทบไม่มีผู้ใดรอดหากกระโดดลงไป แต่หากไม่กระโดด...ก็ต้องตกอยู่ในมือขององค์ชายรอง นางหันไปสบตาหยางเซียวหาน“ท่านเชื่อข้าหรือไม่”เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย “เชื่อสิ...ถึงแม้จะต้องกระโดดลงไป? ต่อให้เป็นเหวลึก”เขากุมมือนางแน่น “ข้าก็จะไปกับเจ้า”เวิน
続きを読む
前へ
1
...
1213141516
...
21
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status