All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 91 - Chapter 100

ชายชราหันมายิ้มอย่างเมตตา “นี่คงเป็นคุณหนูสามจวนเวิน”เวินซูฉีคำนับอย่างงดงาม “คารวะใต้เท้าหลี่”หลี่ซ่งหยวนพิจารณานางครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะ “ไม่แปลกที่เมืองหลวงจะพูดถึงเจ้า”เวินซูฉียิ้มบาง “คงไม่ได้พูดในเรื่องดีนัก”“เมื่อก่อนอาจใช่”เขามองนางอย่างจริงจัง “แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”เวินซูฉีชะงักเล็กน้อยหลี่ซ่งหยวนพูดต่อ “คนแก่เช่นข้ามองคนมาทั้งชีวิต แววตาของเจ้าไม่ใช่คนคิดร้ายต่อบ้านเมือง”หยางเซียวหานเหลือบมองเวินซูฉี เห็นนางนิ่งไปชั่วครู่“ขอบคุณใต้เท้าที่เชื่อใจหม่อมฉัน”“ไม่ใช่เชื่อใจ”ชายชรายิ้ม “แต่ข้าเชื่อสายตาของราชครู”คำพูดนั้นทำให้เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหานโดยไม่รู้ตัว เขาเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ สีหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังหลี่ซ่งหยวนกลับไป เวินซูฉีจึงหันมาถามทันที “ใต้เท้าหลี่เชื่อใจท่านมาก”หยางเซียวหานวางถ้วยชาลง “ข้าเคยช่ว

สนามรบกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นเลือดและเสียงหายใจหนักของผู้คนเวินซูฉีรีบจับแขนหยางเซียวหานไว้ เลือดยังคงไหลไม่หยุด นางใช้มีดกรีดแขนเสื้อเขาออกอย่างรวดเร็ว ก่อนก้มลงดูบาดแผล“พิษกำลังลาม”หยางเซียวหานมองนางที่กำลังเร่งห้ามเลือดให้เขา แม้ใบหน้าจะยังสงบ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความร้อนรนที่ไม่อาจปิดบัง“ซูฉี”“อย่าเพิ่งพูด”นางหยิบเข็มเงินออกมาจากถุงยา แล้วปักลงรอบบาดแผลอย่างรวดเร็ว “ข้าต้องหยุดพิษก่อน”โม่เฉินมองการเคลื่อนไหวของเวินซูฉีด้วยความตกตะลึง เพราะทุกขั้นตอนคล่องแคล่วราวกับหมอหลวงผู้ชำนาญไม่นาน ทหารหลวงก็มาถึงพร้อมองค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง หลี่เฉิงอวี้รีบลงจากหลังม้าทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า“ราชครูบาดเจ็บ!”เขาเดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น”โม่เฉินตอบเสียงเย็น “มีนักฆ่าซุ่มโจมตี”องค์ชายรองหันมองลูกธนูที่ตกอยู่บนพื้น ก่อนหรี่ตาลง “ช่างอุกอาจนัก กล้าลอบสังหารกลางงานล่าสัตว์

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีใครได้ยินจากราชครูผู้เย็นชาขบวนทหารหลวงรีบยกเปลมารับตัวเวินซูฉีไปยังพลับพลาหลวงเพื่อรักษาโดยด่วน ขณะที่หยางเซียวหานเดินตามไปไม่ห่าง แม้พิษในร่างของตนเองจะยังไม่ถูกถอนจนหมด เขาก็ไม่ยอมให้ใครพยุงในเวลาเดียวกัน บนเนินเขาที่อยู่ห่างออกไป องค์ชายรองยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกลใต้เท้าหลี่กระซิบถามเบา ๆ “พระองค์... แผนพลาดแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”องค์ชายรองมองขบวนที่กำลังรีบนำเวินซูฉีออกจากสนามล่า ก่อนยิ้มบางอย่างคาดเดาไม่ได้“ไม่...”เขาหรี่ตาลงช้า ๆ“บางครั้ง... ดาบที่พลาดเป้าหมาย ก็สร้างผลลัพธ์ที่น่าสนใจกว่าเดิม”สายลมเย็นพัดผ่านยอดไม้ เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่วเบา ไม่มีผู้ใดรู้ว่า การที่เวินซูฉีใช้ร่างของตนรับดาบแทนหยางเซียวหานในวันนี้ จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญของหัวใจทั้งสองคน และจะเป็นชนวนให้พายุลูกใหญ่ในราชสำนักโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิมในไม่ช้าความกลัวของราชครูพลับพลาหลวงทั้งหลังตกอยู่ในความโกลาหลหลังเวินซูฉีถูกหามเข้ามา เลือดจากบาดแผลยังคงไหลซ

โม่เฉินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “นายท่านคิดว่าเป็นฝีมือองค์ชายรองแน่หรือขอรับ”“ข้าไม่คิด” หยางเซียวหานหันกลับมา ดวงตาคมเย็นเยียบ “ข้ามั่นใจ”โม่เฉินรู้สึกหนาววาบทันที “แต่ตอนนี้เรายังไม่มีหลักฐาน”“เช่นนั้นก็หาหลักฐานมา”“ขอรับ”หยางเซียวหานมองไปยังทิศของสนามล่า แววตาเย็นจนคล้ายคมดาบ “เขาคิดทำให้นางกลายเป็นเหยื่อ เพื่อทำให้ข้าเสียการควบคุม เขาคิดถูกเพียงครึ่งเดียว”โม่เฉินนิ่งฟัง“ข้าเกือบเสียการควบคุมจริง แต่สิ่งที่เขาคาดผิดคือ เมื่อข้ากลัวเสียคนสำคัญที่สุดไป ข้าจะไม่ถอย”น้ำเสียงของเขาต่ำลง “ข้าจะทำลายทุกคนที่กล้าแตะต้องนาง”โม่เฉินก้มศีรษะลงทันที เขารู้ดีว่าคำพูดนี้ไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำตัดสินช่วงสาย เวินซูฉีฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางลืมตาอย่างเชื่องช้า แสงจากหน้าต่างทำให้ต้องกะพริบตาหลายครั้งก่อนภาพตรงหน้าจะชัดขึ้น สิ่งแรกที่นางเห็นคือชิงเอ๋อร์ซึ่งนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ดวงตาบวมแดงเหมือนร้องไห้มาทั้งคืน

เวินซูฉีรู้สึกว่าขอบตาร้อนขึ้นอย่างไร้เหตุผล เสียงของเขาไม่เหมือนคำสารภาพที่นางเคยล้อเลียน ไม่ใช่คำหวานที่กล่าวเพื่อให้ผู้หญิงใจอ่อน แต่มันเหมือนความจริงที่ถูกเก็บไว้นานจนล้นออกมาในเวลาที่เขาคิดว่านางไม่ได้ยินหยางเซียวหานก้มลงแตะหน้าผากนางเบา ๆ ผ่านม่านเตียงที่พลิ้วไหว “ข้ารักเจ้า เวินซูฉี รักจนไม่รู้จะถอยอย่างไรแล้ว”ในความมืดกึ่งหลับกึ่งตื่น เวินซูฉีเหมือนถูกประโยคนั้นดึงลงมาจากหมอกหนา หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นอย่างเจ็บปวด นางอยากลืมตา อยากเห็นสีหน้าของเขาในตอนพูดคำนี้ แต่ยังทำไม่ได้ มีเพียงหยดน้ำอุ่นที่ค่อย ๆ ไหลจากหางตาลงสู่หมอนอย่างเงียบงันหยางเซียวหานเห็นน้ำตานั้นทันที เขาชะงัก มือที่กุมมือนางสั่นเล็กน้อย “ซูฉี?”นางยังไม่ลืมตา แต่ปลายนิ้วของนางขยับเบา ๆ ราวกับตอบรับเขา หยางเซียวหานรีบโน้มตัวเข้ามาใกล้ สีหน้าที่เคยสงบกลับเต็มไปด้วยความหวังและความตกใจ “เจ้าได้ยินข้าหรือ”ผ่านไปครู่หนึ่ง เปลือกตาของเวินซูฉีค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาของนางยังพร่ามัว แต่ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าของหยางเซียวหานที่อยู่ใกล้มาก