All Chapters of เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก: Chapter 141 - Chapter 150

คำตอบนั้นทำให้เขาหัวเราะเบา ๆ “เจ้าเลี้ยงข้า?”“อย่าดูถูกข้านะ” เวินซูฉียกคางขึ้น “ข้าทำได้มากกว่าที่ท่านคิด”“ข้าไม่เคยดูถูกเจ้า”เขากระชับมือของนาง“ข้าเพียงรู้สึกว่า หากมีวันนั้นจริง ข้าคงเป็นบุรุษที่โชคดีที่สุดในแผ่นดิน”ใบหน้าของนางร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันหนีเหมือนครั้งก่อน ความตายที่เพิ่งผ่านพ้นทำให้นางไม่อยากเสียเวลาซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปนอกกระท่อม ลมหนาวพัดแรงขึ้น กิ่งไม้เสียดสีกันเกิดเสียงดังครืน เวินซูฉีเติมฟืนลงในกองไฟ ก่อนหยิบแผนที่เก่าที่พบในกระท่อมมาคลี่บนพื้นไม้“พรุ่งนี้เราต้องกลับไป”หยางเซียวหานพยักหน้า “ใช่”“แต่จะเข้าทางประตูเมืองไม่ได้”นางใช้นิ้วลากไปตามแนวภูเขา“ถ้าองค์ชายรองคิดว่าเราตายแล้ว คนของเขาน่าจะลดการเฝ้าระวังด้านนี้ แต่ประตูเหนือยังคงเป็นจุดที่อันตรายที่สุด”หยางเซียวหานมองแผนที่“เจ้าคิดจะใช้ทางน้ำ?”“ไม่ใช่”เวินซูฉีชี้ไปยังเส้นเล็ก ๆ ที่วาดผ่านป่า“นี่น่าจะเป็นทางลำเลียงของพราน หากเดินตามแนวเขาไป จะไปถึงหมู่บ้านเล็กทางตะวันตกของเมืองหลวง”“จากนั้นเข้าสู่เมืองผ่านอุโมงค์ส่งน้ำ”นางพยักหน้า“ท่านรู้จักหรือ”“เคยใช้ตรวจแนวกำแพงเมื่อหลายปีก่อน”“ย

แม้ปากจะขู่ แต่นางกลับช่วยประคองเขาลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง หยางเซียวหานเอนหลังพิงผนังถ้ำ ใบหน้าบิดเล็กน้อยเมื่อบาดแผลถูกกระทบ เวินซูฉีรีบตรวจแผลอีกครั้ง โชคดีที่ลูกธนูทะลุเนื้อไปไม่ลึกและไม่มีพิษ ทว่าการแช่น้ำเย็นจัดเป็นเวลานานทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแรงอย่างมาก หยางเซียวหานมองไปรอบถ้ำ“ที่นี่คือที่ใด”“ถ้ำหลังม่านน้ำตก”“เจ้าพาข้ามาหรือ”“กระแสน้ำพาเรามา”นางตอบพลางลุกไปเก็บเศษไม้แห้งที่ถูกน้ำพัดมากองตามซอกหิน“ดูเหมือนถ้ำนี้มีทางเดินต่อเข้าไปด้านใน ข้าเห็นลมพัดออกมาจากช่องนั้น”หยางเซียวหานมองตาม “อาจเป็นทางออก หรืออาจเป็นรังสัตว์ ไม่ว่าคืออะไร เราก็อยู่ตรงนี้นานไม่ได้”เวินซูฉีมองบาดแผลของเขาอย่างไม่เห็นด้วย แต่รู้ดีว่าคนขององค์ชายรองจะต้องค้นหาตลอดแนวแม่น้ำ หากพวกเขาออกไปทางเดิม ย่อมถูกพบในเวลาไม่นาน นางจึงใช้ก้อนหินจุดประกายไฟกับเศษเหล็กจากด้ามอาวุธจนสามารถก่อไฟเล็ก ๆ ขึ้นได้ จากนั้นฉีกชายเสื้อด้านในพันแผลให้เขาแน่นกว่าเดิมเมื่อร่างกายเริ่มอบอุ่น ทั้งสองจึงเดินลึกเข้าไปตามทางแคบภายในถ้ำ หยางเซียวหานถือดาบไว้ในมือข้างที่ไม่บาดเจ็บ ส่วนเวินซูฉีถือคบไฟเดินนำครึ่งก้าว ทางเดินเต็มไป

เวินซูฉีตอบเสียงเรียบ“เพราะท่านกำลังจะถูกแทง”“หากเจ้าเป็นอะไรไปเล่า”“หากท่านเป็นอะไรไป ข้าก็ไม่ต่างกัน”คำตอบนั้นทำให้หยางเซียวหานพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดึงนางเข้าไปกอดแน่น แม้แขนข้างหนึ่งจะเจ็บจนแทบยกไม่ขึ้น แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย“ข้าเกือบเสียเจ้าไปอีกแล้ว”เวินซูฉีซบหน้ากับอกเขา“แต่เรายังอยู่ด้วยกัน”“ข้าจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีก”“เรื่องนี้ท่านคนเดียวตัดสินไม่ได้”นางเงยหน้าขึ้นมอง“จากนี้ไม่ว่าจะมีแผนอะไร เราต้องตัดสินใจร่วมกัน”หยางเซียวหานพยักหน้า“ได้”หลังตรวจดูว่าทหารทั้งหมดหมดสติจริง ทั้งสองจึงนำเสื้อคลุมของพวกเขามาเปลี่ยนและเก็บอาวุธที่ยังใช้ได้ จากนั้นเวินซูฉีก็ห่อเอกสารสำคัญทั้งหมดด้วยผ้าน้ำมัน ก่อนซ่อนไว้ใต้เสื้ออย่างระมัดระวังพวกเขาเดินตามอุโมงค์ต่อไปอีกเกือบหนึ่งชั่วยาม จนพบทางออกเล็ก ๆ หลังพุ่มไม้บนไหล่เขา เบื้องล่างมองเห็นเมืองหลวงอยู่ไกล ๆ ควันไฟยังคงลอยขึ้นจากหลายจุด เสียงกลองศึกดังแว่วมากับสายลม แสดงว่าการต่อสู้ยังไม่สิ้นสุดเวินซูฉียืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจหนักอึ้ง“คนมากมายต้องตาย เพราะความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้บัลลังก์”หยางเซียวหานยืนข้างนาง“บัลลังก์ทุกแห่งล

“ซูฉี”เวินซูฉีหันกลับมา“ข้ารู้ อย่าเสี่ยงโดยไม่จำเป็น อย่าออกห่างจากโม่เฉิน และอย่าเอาตัวเองเข้าแลก”เขานิ่งไปเล็กน้อย“เจ้ารู้ว่าข้าจะพูดอะไร”“เพราะท่านพูดทุกครั้ง”นางยื่นมือไปจัดเสื้อคลุมบริเวณบาดแผลให้เขา“ส่วนท่านก็ห้ามฝืนใช้แขนข้างนี้ ถ้าแผลฉีกอีก ข้าจะไม่ยอมปล่อยผ่านแน่”หยางเซียวหานยิ้มบาง“รับคำสั่ง”เขาก้มลงแตะหน้าผากนางเพียงชั่วครู่ ก่อนหันหลังนำกำลังของตนออกไป เวินซูฉีมองแผ่นหลังของเขาจนลับมุมตรอก จึงสูดหายใจลึกแล้วหันไปหาโม่เฉิน“พวกเราก็ไป”เส้นทางไปยังหอกลองเต็มไปด้วยทหารฝ่ายกบฏ พวกเขาจึงใช้ตรอกแคบและหลังคาบ้านหลบเลี่ยงการตรวจตรา แต่เมื่อเหลือระยะทางเพียงไม่กี่ถนน กลับพบว่าหอกลองถูกล้อมไว้ด้วยทหารเกือบร้อยนาย ผู้บัญชาการกองหนึ่งยืนเฝ้าตรงบันได พร้อมคำสั่งห้ามผู้ใดเข้าใกล้โม่เฉินมองจำนวนศัตรูแล้วส่ายหน้า“กำลังของเรามีเพียงสิบห้าคน บุกตรง ๆ ไม่ได้”เวินซูฉีมองบ้านเรือนโดยรอบ ก่อนเห็นร้านขายดอกไม้ไฟซึ่งปิดประตูเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม นางจึงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“เราไม่จำเป็นต้องบุกตรง ๆ”ไม่นาน ควันสีขาวจำนวนมากก็พวยพุ่งขึ้นจากด้านหลังหอกลอง ตามด้วยเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง

หยางเซียวหานมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา“ผู้ใดเป็นกบฏ คนทั้งเมืองกำลังมองเห็นด้วยตาตนเอง”“ราชโองการมีตราประทับชัดเจน เจ้าคิดว่าปฏิเสธแล้วจะรอดหรือ”“ตราปลอมไม่อาจเปลี่ยนความจริงได้”เขายกดาบขึ้นช้า ๆ ปลายคมดาบสะท้อนแสงเพลิงจนเกิดประกายเย็นเยียบ“ส่วนผู้ที่ใช้ราชโองการปลอมสังหารประชาชน ต่อให้หนีไปถึงสุดแผ่นดินก็ไม่มีวันรอดพ้นความผิด”แม่ทัพกบฏแค่นหัวเราะ“วันนี้ผู้ชนะคือผู้เขียนความจริง”หยางเซียวหานตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าใครคือผู้ชนะ”เขาหันไปหาองครักษ์ด้านหลัง“ตั้งแถวสามชั้น ป้องกันประตูตำหนักไว้ อย่าให้ผู้ใดผ่านเข้าไปถึงฝ่าบาท”หัวหน้าองครักษ์ลังเล“แต่ท่านราชครู กำลังของเราน้อยกว่าหลายเท่า”“เราไม่จำเป็นต้องชนะทั้งหมดในครั้งเดียว”หยางเซียวหานกวาดตามองถนนสองข้าง“เพียงรักษาตำแหน่งนี้จนกองทัพตะวันออกเข้ามาสมทบ”“หากพวกเขามาไม่ทันเล่าขอรับ”“ข้าจะทำให้ทัน”น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งจนทุกคนรู้สึกได้ถึงความมั่นคง หัวหน้าองครักษ์จึงกำดาบแน่นแล้วตะโกน“ตั้งแนว!”เสียงโล่กระทบพื้นดังพร้อมกัน ทหารชั้นหน้ารีบยกโล่ขึ้น ส่วนแถวหลังตั้งหอกพาดเหนือบ่าเป็นแนวแหลมคม หยางเ